Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010

Οι δρόμοι που γνωρίσαμε...

Έτυχε αυτές τις μέρες να ξαναδώ σε κάποια σατιρική εκπομπή τον κατάπτυστο μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Άνθιμο, να δηλώνει από άμβωνος και on camera (αμ, πώς αλλιώς;) ότι "μαύρισε ο τόπος από τους μετανάστες πλησίον της Ομόνοιας"...

Έτσι μου ήρθε στο νου το ποίημα του Αναγνωστάκη:
Αὐτοὶ δὲν εἶναι οἱ δρόμοι ποὺ γνωρίσαμε...

Αὐτοὶ δὲν εἶναι οἱ δρόμοι ποὺ γνωρίσαμε
Ἀλλότριο πλῆθος ἕρπει τώρα στὶς λεωφόρους
Ἀλλάξαν καὶ τῶν προαστίων οἱ ὀνομασίες
Ὑψώνονται ἄσυλα στὰ γήπεδα καὶ στὶς πλατεῖες.
Ποιὸς περιμένει τὴν ἐπιστροφή σου; Ἐδῶ οἱ ἐπίγονοι
Λιθοβολοῦν τοὺς ξένους, θύουν σ᾿ ὁμοιώματα,
Εἶσαι ἕνας ἄγνωστος μὲς στὸ ἄγνωστο ἐκκλησίασμα
Κι ἀπὸ τὸν ἄμβωνα ἀφορίζουνε τοὺς ξένους
Ρίχνουνε στοὺς ἀλλόγλωσσους κατάρες

Ἐσὺ στοὺς σκοτεινοὺς διαδρόμους χώσου
Στὶς δαιδαλώδεις κρύπτες ποὺ δὲν προσεγγίζει
Οὔτε φωνὴ ἀγριμιοῦ ἢ ἦχος τυμπάνου·
Ἐκεῖ δὲ θὰ σὲ βροῦν. Γιατί ἂν σ᾿ ἀφορίσουν
Κάποιοι –ἀναπόφευκτα– στὰ χείλη τους θὰ σὲ προφέρουν
Οἱ σκέψεις σου θ᾿ ἀλλοιωθοῦν, θὰ σοῦ ἀποδώσουν
Ψιθυριστὰ προθέσεις, θὰ σὲ ὑμνήσουν.
Μὲ τέτοιες προσιτὲς ἐπιτυχίες θὰ ἡττηθεῖς.
Τεντώσου ἀπορρίπτοντας τῶν λόγων σου τὴν πανοπλία
Κάθε ἐξωτερικὸ περίβλημά σου περιττὸ
Καὶ τῆς Σιωπῆς τὸ μέγα διάστημα, ἔτσι,
Τεντώσου νὰ πληρώσεις συμπαγής.
---
1954

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

Δικαίωση

Πάντα έλεγα πως η λοβοτομή μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα χρήσιμη σε ορισμένες περιπτώσεις. Και ορίστε: έρχεται τώρα η επιστήμη να με δικαιώσει: εδώ.

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

Φέρτε πίσω τα κλεμμένα

Όλα όσα αδίκως εισπράτατε τόσα χρόνια!

Μιλάω για τους δημόσιους υπαλλήλους που απεργούν για την κατάργηση των επιδομάτων τους! Με τι θράσος βγαίνουν στο δρόμο όλοι αυτοί οι ανεκδιήγητοι κηφήνες;

Διαμαρτύρονται για την περικοπή των επιδομάτων αλλά κανένας λογικός άνθρωπος σε αυτή τη χώρα δεν αναρωτιέται το απλό: ήταν δίκαιο, σωστό ή έστω λογικό να εισπράττουν όλα αυτά τα επιδόματα τόσα χρόνια; Τι ακριβώς σημαίνει "επίδομα προσέλευσης στην εργασία", γαμώ το κέρατό μου;;!!!

Το κράτος δεν πρέπει μόνο να κόψει αυτά τα επιδόματα μαχαίρι αλλά να απαιτήσει την επιστροφή των χρημάτων από όλους αυτούς τους βολεμένους κοπανατζήδες και τεμπέληδες της ΕΡΤ, των υπουργείων, του ΙΚΑ, των ΔΟΥ και τα συναφή. ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ που παίρνατε τόσα χρόνια, αυτό πρέπει να είναι το σύνθημα.

Και ναι, ναι, ξέρω ότι το κράτος αντί να δίνει αυξήσεις έδινε επιδόματα, αλλά δεν με νοιάζει πλέον. Έχω βαρεθεί να βλέπω τη λιγότερο παραγωγική τάξη της χώρας να αμοίβεται παχυλά ΧΩΡΙΣ να δουλεύει! Ξέρω δέκα φίλες, όλες στο δημόσιο, κι όποτε τηλεφωνήσω πρωί είναι είτε για ψώνια ("πετάχτηκα μισή ωρίτσα"), είτε σε άδεια ασθενείας, είτε απεργούν.

Σε όλα τα κράτη, το δίλημμα είναι: είτε πας στο δημόσιο όπου δεν έχεις καλό μισθό αλλά έχεις σίγουρη δουλειά, είτε στον ιδιωτικό τομέα όπου αμοίβεσαι καλύτερα αλλά η δουλειά σου είναι αβέβαιη. Μόνο σ' αυτή την κωλοχώρα έχουνε καταφέρει το αντίθετο: στον ιδιωτικό τομέα οι δουλειές είναι κακοπληρωμένες και αβέβαιες και στο δημόσιο καλοπληρωμένες και σίγουρες! Φταίει μετά ο κόσμος που θέλει να μπει στο δημόσιο να αράξει;

Όχι μόνο να φέρουν πίσω τα κλεμμένα όλοι αυτοί οι κηφήνες, αλλά να καταργηθεί και η μονιμότητα ΤΩΡΑ! Θα σου πω εγώ αν θα κάνουνε απεργίες για ψύλλου πήδημα ταλαιπωρώντας εμένα για μία ακόμα φορά. Φύρα!

5%

Αντιγράφω από το protagon.gr, αυτούσιο, καθώς δεν έχω να προσθέσω ούτε λέξη:

Παίδες σήμερα το κείμενο δεν είναι πνευματική μου ιδιοκτησία, δεν το γραψα εγώ. Έφτασε με μειλ σπίτι μου –μπορεί και στο δικό σας. Δεν ξέρω ποιός το γραψε. Κάποιος δικός μας που δεν τρελαίνεται να γίνει επώνυμος προφανώς. Ανώνυμα το κυκλοφορεί στο δίκτυο και το αφιερώνει στους φίλους του. Στο 5%. Και επειδή νιώθω φίλη του, κολλητάρι του του τύπου, σας το αφιερώνω κι εγώ. Καλή κι η έρευνα για το ποιός πηδάει ποιόν αλλά εδώ είναι φανερό ότι μας πηδάνε αυτοί παιδιά, και μάλιστα χωρίς σάλιο, έχει δίκιο ο κολλητός μου. Σκάζω λοιπόν προς στιγμήν. Σκάστε κι εσείς. Είναι κάτι στιγμές που πρέπει να κάνουμε ενός λεπτού σιγή για τον άγνωστο φρικαρισμένο εκεί έξω που μας μιλάει...

«Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία. Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα. Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό. Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο. Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος.


Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας. Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο.

Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν. Κάτι γενικώς: καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος.



Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα.


Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους. Τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόν εγκλήματος. Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερ. Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestyle της κολομβιάνικης μαφίας.Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι. Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι. ΚΔΟΑ. Κτηνώδης δύναμη ογκώδης άγνοια. Στον υπόλοιπο κόσμο οι πραγματικοί πλούσιοι μοιάζουν με φοιτητές στα Εξάρχεια. Σνίκερς, φούτερ και κουκούλες. Ανακάλυψαν ένα τσιπάκι, έστησαν τη Microsoft, την Apple, έφτιαξαν ένα πρόγραμμα, φαντάστηκαν μια κοινότητα, το FaceBook, βάζουν την εταιρεία τους στο χρηματιστήριο έναντι 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων φορώντας τζιν, στο υπόγειο γκαράζ παίζουν ακόμα Nirvana με τις φοιτητικές τους κιθάρες.


Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες. Ούτε πανεπιστήμια. Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, κλοπιμαία. Ξαπλώστρες 3.000 ευρώ στην παραλία, ο ένας δίπλα στον άλλον… Πάνω στον άλλον. Όλοι μαζί. Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν. Ποιος έχει το πιο μεγάλο, σπίτι, το πιο μεγάλο, κότερο. Αγωνιούν για μια φωτογραφία τους σε φτηνές κίτρινες φυλλάδες.

Αγοράζουν παρέα, δημοσιότητα, σεξ, σταρ, μις, θεές, απόλυτες, υπέρλαμπρες, δίμετρες. Ξανθιές με μαύρη ρίζα. Από τη μαζική παραγωγή των καλλιστείων. Μια δυο γυμνές φωτογραφίες και μετά στον αγώνα. Στο ανελέητο κυνήγι στη σκληρή ζούγκλα της ζωής.


Η ανεργία στις νεαρές γυναίκες μέχρι τα 30 φτάνει στο 40%. Πιράνχας, κόβουν βόλτες από φωτογράφιση σε κότερα, από πασαρέλα σε επισκέψεις κατ' οίκον. Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο. Μια μέρα ο πελάτης θα ερωτευτεί και θα την κάνει κυρία. Ένας γάμος, τώρα πριν να 'ναι αργά, τα χρόνια περνάνε γρήγορα, νέο εμπόρευμα βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν. Τα πούρα διαλέγουν. Επιλέγουν την επόμενη trophy wife.


Ο πλανήτης μπαίνει στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης. Ο δύσκολος χειμώνας. Οι ελληνικές πολιτικές εφημερίδες, αυτιστικές πάντα, στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα. Χρώματα πολύχρωμα, γυαλιστερές φωτογραφίες. Δες το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια. Ζηλεύεις; Δες τον νεαρό πάμπλουτο κληρονόμο αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο;


Η Ελένη ρίχνει με νάζι το τιραντάκι να φανεί η ρόγα, πέφτει η τηλεθέαση.

Εσύ γιατί δεν ήσουν στο γάμο; Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας; Δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Τι άτυχος που ήσουν.

Όλα διορθώνονται όμως, άρχισε τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετικές στήθους, κάνε κάτι. Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα. Η Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος, κλείνει τα μάτια, πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο, υπέρβαρη πηδάει απ' το μπαλκόνι.


Γυρνάει το ρολόι μια ώρα πίσω μεσάνυχτα Κυριακής, ετοιμάζεται για τον πιο βαρύ χειμώνα. Μπερδεμένη, πεινασμένη, εν πλήρη συγχύσει, δηλώνει αθώα. Ήταν ωραίο το έργο, εύκολο, χωρίς κόπο, θεαματικό σαν μεταμεσονύχτια κολομβιάνικη σαπουνόπερα του Άλφα. Κρατάει 45 λεπτά. Μετά ακολουθεί τελεμάρκετινγκ.


Πού είναι η άλλη Έλλάδα; Η Ελλάδα του 5%. Η Ελλάδα της γνώσης, της επιστήμης και της έρευνας. Η Ελλάδα της τέχνης, του τολμηρού πνεύματος, της δουλειάς, της προκοπής και της εξέλιξης. Η Ελλάδα του μέτρου, της μετριοφροσύνης και της σύνεσης. Κι όμως υπάρχει η Ελλάδα αυτή, υπάρχει, αναπνέει και λειτουργεί. Κρυμμένη. Αναπνέει μέσα στο βρώμικο νερό με καλάμι...»

Ευχαριστούμε κολλητέ. Μόλις είδαμε μια φυσαλίδα...

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010

Χάκερ ο παπάς!

Διαάστε εδώ για τη σπείρα που έκανε υποκλοπή στο σήμα της Nova: εγκέφαλος ένας παπάς και έδρα ένα ξωκλήσι στη Ροδο!!!

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010

Εργάκι

Διαβάζω ότι ο Κορκονέας εξακολουθεί ν' ακούει φωνές και να μιλάει με τους "δαίμονες που του επιτίθονται". Σιγά το Φάουστ, τώρα.