Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Ανθολογία Anne Sexton

Από τις εκδόσεις Printa, και στη σειρά «Ποίηση για πάντα», κυκλοφόρησε η εκτενής ανθολογία Anne SextonΠοιήματα, σε μετάφραση της Δήμητρας Σταυρίδου.

Η έκδοση περιλαμβάνει αντιπροσωπευτικά ποιήματα της Αν Σέξτον από το σύνολο του ποιητικού της έργου (τις δέκα ποιητικές συλλογές της) με σκοπό την όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη παρουσίαση του έργου της στο ελληνικό κοινό.

Η Αν Σέξτον, βραβευμένη με το βραβείο Πούλιτζερ το 1967, είναι μία από τις σπουδαιότερες ποιήτριες των αμερικανικών γραμμάτων και θεωρείται η σημαντικότερη εκπρόσωπος της λεγόμενης εξομολογητικής ποίησης.

Η Σέξτον δεν δίστασε να φέρει στο φως θραύσματα από το «πιο βαθύ και πιο σπασμένο κομμάτι (της)», γράφοντας για πρώτη φορά τόσο ανοιχτά για τις εμπειρίες της από τις ψυχιατρικές κλινικές, τον αλκοολισμό του πατέρα της, τη βαριά επιρροή της μητέρας της στη ζωή της, την παιδική ηλικία, αλλά και τους εραστές της, τη μητρότητα, τη θηλυκότητα, την τρέλα και βεβαίως το θάνατο. Ήδη από την έκδοση της πρώτης ποιητικής συλλογής της το 1960, τα ποιήματά της είχαν τεράστια απήχηση σε κοινό και κριτικούς και η ίδια ήταν εξαιρετικά δημοφιλής καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της.

Η ποίησή της, προσωπική, σαρκική και συχνά οδυνηρή, μιλά κυρίως για τους πάσχοντες που αναζητούν καταφύγιο στο θάνατο αλλά και για όσους επιλέγουν τη ζωή, συνειδητά και ξεκάθαρα, κόντρα σε «ένοχες ευχές» για το αντίθετο. Η ποιήτρια που είχε απόλυτη ανάγκη τους στενούς της ανθρώπους «για να της λένε ποια είναι» έζησε και έγραψε στα όρια, καταγράφοντας μια φρενήρη πτήση μεταξύ των ανώτατων και των κατώτατων σημείων του ανθρώπινου ψυχισμού και των ηδονικών απολαύσεων της ζωής, πτήση που τερματίστηκε –αναμενόμενα ίσως– με την αυτοκτονία της το 1974. Έκτοτε, η ποίηση της Αν Σέξτον εξακολουθεί να συγκλονίζει, λειτουργώντας σαν το «τσεκούρι για την παγωμένη θάλασσα μέσα μας».

Πέρα από την εκτενή εισαγωγή και τις σημειώσεις της μεταφράστριας, την έκδοση συμπληρώνει μια εκ βαθέων συνέντευξη της Αν Σέξτον στην επιθεώρηση Paris Review.



Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Ωραίος!





Και δεν εννοώ εμφανισιακά! Ο Γιώργος Αμυράς προτείνει τα αυτονόητα για την διοίκηση της Αθήνας κι ελπίζω να χτυπήσει υψηλό ποσοστό στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές!

Λεπτομέρειες για τα Πέντε Πι, εδώ.

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

Εκλογές

Ένας τρόπος για να δεις τις εκλογές είναι να σκεφτείς ότι ψηφίζοντας επιλέγεις αφεντικό. Αυτό δεν θα ήθελες και για την δουλειά σου; Να διαλέγεις εσύ ποιο αφεντικό θα έχεις αφού πρέπει να έχεις ένα; Στη δουλειά δεν γίνεται αυτό συχνά (εώς ποτέ να πω...). Στην πολιτική όμως γίνεται. Εμπρός. Διάλεξε αφεντικό. Θα διαχειριστεί τα λεφτά σου, τους δρόμους σου, τα σκουπίδια σου. Θα είναι υπεύθυνος για την καλή ή κακή ζωή σου στην πόλη. Διάλεξε κάποιον καλό. Όχι αυτόν στον οποίο έχουν υποχρεωση οι γονείς σου (ή κι εσύ). Καιρός είναι.

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Βρέχει παπούτσια

ΠΑΝΤΟΦΛΕ παπούτσι εκτοξεύθηκε κατά του πρωθυπουργού μας πριν από λίγο, κατά την έξοδό του από την ΔΕΘ. Τονίζω το ΠΑΝΤΟΦΛΕ γιατί έχει τη σημασία του. Αν ήταν με τακούνι, ίσως θρηνούσαμε θύματα.

Το θέμα κάλυψε αμέσως το νέο σάιτ του Χατζηνικολάου Real.gr (από όπου η πληροφορία για τον τύπο του παπουτσιού) ενώ το  Newsit.gr του Ευαγγελάτου είχε φωτογραφία του δράστη του απεχθούς αδικήματος, ο οποίος βεβαίως συνελλήφθη αφού επτά (!!!) άνδρες της ασφάλειας του Γ. Παπανδέρου έπεσαν πάνω του.

Βρέχει παπούτσια στη Θεσσαλονίκη, λοιπόν...
Άντε να βρέξει και καρεκλοπόδαρα!

Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 2010

Ωιμέ

Αυτός ο Απόστολος Κατσιφάρας που επελέγη για υποψήφιος περιφερειάρχης δυτικής Ελλάδας (με το ΠΑΣΟΚ) έχει ρε παιδί μου ένα ύφος "τι κακό με βρήκε Παναγία μου". Τον είδα στο MEGA και ανατρίχιασα. Καημένε υποψήφιε! Πάρε λίγο τα πάνω σου!

Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2010

Φύρα

Διαβάζω ότι ο πρώην υπουργός και νυν βουλευτής κ. (;) Αντώναρος αρνήθηκε να καταβάλλει εισητήριο αξίας 15,50 ευρώ για να μεταβεί από την Κω στην Πάτμο και απαίτησε να ταξιδέψει δωρεάν επειδή είναι βουλευτής!

Η επιστολή της εταιρείας που ζητά την εξόφληση του οφειλόμενου ποσού από την βουλή, εδώ.

Και πόσα δεν ξέρουμε ακόμα για τα προνόμια των εθνοσωτήρων μας...

Καινούρια κράνη - Παλιά κρανία

Στο φανάρι μπροστά μου βρίσκονταν πέντε δίκυκλα, μικρού και μεσαίου κυβισμού. Κράνος φορούσαν μόνο οι τρεις οδηγοί. Οι δύο που οδηγούσαν ως φρι ράιντερ ήταν άνω των πενήντα ετών.


Η εικόνα από εδώ.

Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

Δεν κλαίω που φεύγεις....

Δά-κρυ-σε  ο Μαντέλης μετά την απολογία του στο Εφετείο Αθηνών.
Να υποθέσω ότι όταν δεχόταν την χορηγεία της Ζίμενς ήταν το ίδιο συγκινημένος;
Μπα... Περισσότερο μάλλον.

Την ανακρίτρια πάντως την συγκίνησε και τον άφησε ελεύθερο με μια ψωρο-εγγύηση των 200.000 ευρώ.


Σπέσιαλ αφιερωμένο: "Δεν κλαίω για τώρα..."

Πράσινη ανάπτυξη

Έρχονται τα φρουτάκια.

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

Ο εθνικός μας τραμπουκισμός

Κάτι πρέπει να έχει αλλάξει ριζικά σε αυτήν την χώρα. Νομίζω ότι είμαστε όλοι εκτός ελέγχου πια και ο τραμπουκισμός αναδεικνύεται σε εθνικό μας σπορ.

Δυο παραδειγματάκια από την τρέχουσα ειδησεογραφία:

1. Χουλιγκάνια καταστρέφουν γήπεδο για να μην παραχωρηθεί για έναν αγώνα σε άλλη ομάδα. Το αίσχος εδώ.  Ελπίζω να μην πληρώσω γι αυτό.
2. Συνδικαλιστές του ΟΣΕ απειλούν να... κάψουν (!) το πρώτο ιδιωτικό βαγόνι που θα τρέξει στους συρμούς. Το βίντεο εδώ. Α, ρε, αρχισυνδικάλα...

Και λέω εγώ τώρα: μετά από μία τέτοια δήλωση δεν κουνιέται φύλλο; Τόσο φυσικό μάς έρχεται πια; Και ο τραμπουκισμός και η απειλή του;

Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

Στ' άστρα θα πω τον πόνο μου

Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον το γεγονός ότι η (μάλλον ιδιωτική) ιστοσελίδα των φετινών δημοτικών εκλογών Ekloges2010.com φιλοξενεί καρτέλες για:
1. Παιχνίδια
2. Μουντιάλ 2010
3. Αστρολογία.

Λέτε αυτό να είναι ενδεικτικό για τις βασικές ασχολίες των υποψηφίων δημάρχων και περιφερειαρχών;
Μπορεί. Μ' αρέσει όμως που έχει και ζώδια: ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ! ΜΑΘΕ ΑΝ ΘΑ ΕΚΛΕΓΕΙΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟΝ ΩΡΟΣΚΟΠΟ ΣΟΥ!

Μην μπαίνουνε οι άνθρωποι τζάμπα στα έξοδα.

Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

Σαν χολωμένη συμπεθέρα

Άκουγα προηγουμένως τον Χρήστο Μαρκογιαννάκη να μιλά στο Real FM για την διαγραφή του από τη Νέα Δημοκρατία (το επόμενο καυτό τηλεοπτικό θέμα των ημερών --- ουάου! Ψοφάμε να μάθουμε παρασκήνιο.......ζζζζζζ........ζζζζζζζζζζζζ...........ζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζ).

Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν που έλεγε συνέχεια "έγινε η τάδε συγκέντρωση και δεν με κάλεσαν", "έγινε το τάδε συμβούλιο και δεν με κάλεσαν", "α, εκεί με κάλεσαν και δεν πήγα από μόνος μου μετά από τέτοια συμπεριφορά" και άλλα τέτοια σαν χολωμένη συμπεθέρα.

Τς, τς, τς, χρυσή μου, ο πρώην εισαγγελέας.

-------------

ΥΓ 1. Βιογραφικό του Μαρκογιαννάκη από τον Πρέζα-TV, εδώ.

YΓ2. Επίσημη ιστοσελίδα Μαρκογιαννάκη εδώ .

Όχι τίποτε άλλο, τον είχαμε και υπουργό.

Κοκογάμοι

Και ξεκινώ βεβαίως τη νέα σεζόν με το γεγονός του γάμου του Κοκογιού που θα γίνει στις Σπέτσες. Τα μάθατε ελπίζω. Ο γκλαμουράτος δήμαρχος έκανε ήδη δηλώσεις για το πόσο περήφανος είναι ο σπετσιώτικος λαός που θα δεξιωθεί βασιλείς και λοιπούς διακοσμητικούς, χωρίς να κάνει βέβαια λόγο για την τεράστια αναστάτωση που έχει προκαλέσει στην τοπική κοινωνία το όλο ιβέντ: οι καλεσμένοι θα μεταφερθούν με πούλμαν από το Πόρτο Χέλι σε ένα νησί όπου η χρήση του αυτοκινήτου απαγορεύεται. Πρώτη καταπάτηση. 

Δεύτερη καταπάτηση οι ...δύτες που θα βουτάνε, λέει, 24 ώρες το 24ωρο στο βυθό για να είναι σίγουροι ότι δεν θα πάει κάνας μπατίρης να μπει στο πριβέ σουαρέ και τους το χαλάσει. Θέλουν ιδιωτικότητα οι άνθρωποι, αυτό κάνει μπαμ. Τρίτη καταπάτηση: προσωπικό ασφαλείας θα σαρώνει τους πάντες και τα πάντα στο νησί. Οι εξονυχιστικοί έλεγχοι θα έχουν, υποθέτω, σκοπό την αποτροπή ταραχοποιών γιαουρτοφόρων στοιχείων, αλλά και των παχουλών κυριών της καλής (αλλά όχι αρκετά για να παραστεί) κοινωνίας που θα θελήσουν να φωτογραφήθούν σε κάποιο ενσταντανέ μαζί με την καμαριέρα της Καμίλας ή της Μαριάννας Λάτση. (Ναι, ναι, οι ίδιες που πιάνουν κάθε χρόνο πρώτο στασίδι στην Αρμάτα).

Πάντως πολύ θα ήθελα να ήμουν από μία μεριά να δω την βασίλισσα Ελισάβετ, που έχει, λέει ,αδυναμία στον κοκογιό (!! Μα γιατί μανδάμ; Τι σας εξάπτει εις τον νέον;) να ανεβαίνει με σατέν χοντροτάκουνο πασούμι τα σκαλιά ορθοδόξου μητροπόλεως για να παρακολουθήσει το μυστήριο. Ξύπνια, να υποθέσω.

Μυστήριο βεβαίως και η βλακώδης σκέψη να αναβληθεί ο γάμος για του χρόνου, λόγω λέει, οικονομικής κρίσεως! Ευτυχώς επικράτησαν νηφαλιότερες απόψεις. Από άρτο μπορεί να μην χορτάσουμε, από θεάματα πάντως....

Για περισσότερη αγάπη και θαυμασμό, μην αμελήσετε να διαβάσετε τον έξοχο Ροϊδη εδώ.

ΥΓ.Προς Σερ Έλτον Τζον
Εντάξει το τραγουδάκι για την Νταϊάνα. Αυτή τουλάχιστον ήτανε πριγκίπισσα σε υπαρκτό βασίλειο. Την αρπαχτή στον γιο του τέως χρεωκοπημένου βασιλείου τι τη θέτε;

Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

I'm back

Πόσο να λείψω πια..!

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

Αισιοδοξία

Αυτή είναι η εκατοστή ανάρτηση και θέλω λίγη αισιοδοξία!!!

Η φώτο από εδώ.

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Όλοι εναντίον όλων

Κανένας δεν αγαπά τίποτα και κανέναν σε αυτή τη χώρα. Δεν αγαπάμε τη χώρα γιατί δε νιώθουμε ότι είναι δική μας. Δεν αγαπάμε τις πόλεις μας, τους δρόμους που οδηγούμε και περπατάμε, τις πλατείες, τα πάρκα, τις δημόσιες υπηρεσίες που είναι εκεί για την δική μας εξυπηρέτηση, τους συναδέλφους μας, τους γείτονες, τους συμπολίτες μας... κανείς δεν αγαπά κανέναν. Πετάμε μολότοφ και σπάμε τράπεζες, υπουργεία, πανεπιστήμια γιατί δε νιώθουμε ότι είναι δικά μας, ότι μας ανήκουν, ότι είναι περιουσία και βιος μας. Γιατί όμως νιώθουμε έτσι;

Επιχειρώ μια ανάλυση περισσότερο για να ταξινομήσω τις σκέψεις μου. Η αιώνια μετατόπιση ευθυνών, που φαίνεται να είναι μία από τις κατάρες της νοοτροπίας μας, μας εξωθεί στο να αναθέτουμε την εξουσία και ουσιαστικά τη διαχείρηση της ζωής μας σε τυχοδιώκτες που μπορούν να μπουν στα πράγματα και να ρυθμίσουν την κατάσταση υπέρ μας. Πόσοι και πόσοι δεν ψηφίζουν για να τακτοποιηθούν αυτοί ή τα παιδιά τους σε μία δουλειά; Τα κάνουμε όλα λάθος. Και όταν όσοι ψηφίζουμε κάνουν αυτό ακριβώς για το οποίο τους ψηφίσαμε, δηλαδή ρυθμίζουν τα πράγματα με γνώμονα το ατομικό συμφέρον του καθένα - που έρχεται σε σύγκρουση με το δικό μας - τότε γκρινιάζουμε ότι δεν υπάρχει κράτος, εκνευριζόμαστε, νιώθουμε αδικημένοι, αγανακτούμε και ξεσπάμε εναντίον του κράτους, των κτηρίων του και των εκπροσώπων του. Κάπως έτσι νομίζω ότι λειτουργεί. Προσωπικά δεν έχω πετάξει βόμβες αλλά θυμάμαι καλά πώς ένιωθα τον Δεκέμβρη του 2008.

Νομίζω όμως ότι είναι πλέον αργά. Με άλλα λόγια, ακόμα κι αν αυτή η νοοτροπία δημιουργήθηκε - κυρίως κατά τη δεκαετία του '80 - από τον λαό και ανέδειξε τους ανάλογους αντιπροσώπους, σήμερα η νοοτροπία αυτή επικρατεί και σημαίνει ότι για να είσαι μέσα στο παιχνίδι (που θα πει για να βρεις μια δουλειά και να ζεις αξιοπρεπώς) πρέπει να ενταχθείς μέσα σε αυτόν τον φαύλο κύκλο της ανατροφοδοτούμενης διαφθοράς. Είναι το γνωστό ρητό ότι αν δεν έχεις μπάρμπα στην Κορώνη, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα πια εδώ. Είτε φιλοδοξείς να γίνεις υπάλληλος του δημοσίου, είτε να κάνεις μια δική σου επιχείρηση, ξέρεις ότι ... πρέπει να έχεις τις κατάλληλες γνωριμίες. Αυτό ισχύει και στον ιδιωτικό τομέα - κι αυτό το λέω από εμπειρία. Η έννοια της αξιοκρατίας είναι  α-ν-ύ-π-α-ρ-κ-τ-η  στην Ελλάδα, σε οποιονδήποτε τομέα κι αν κοιτάξει κανείς.

Για να μπεις στο δημόσιο πρέπει να έχεις πολιτκό μέσο (ακόμα και επί ΑΣΕΠ με τις κατάπτυστες συνεντεύξεις της κυβέρνησης Καραμανλή). Για να μπεις στον ιδιωτικό τομέα, πρέπει επίσης να έχεις γνωστούς, να πας συστημένος. Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις. Όλοι θεωρούμε το δημόσιο σαν την ιερή αγελάδα που μπορούμε να αρμέγουμε εις τον αιώνα τον άπαντα χωρίς να την ταϊζουμε τίποτα. Θυμάμαι τώρα την υπόθεση των διοικητικών υπαλλήλων σε δημόσιο νοσοκομείο που είχαν συστήσει εταιρεία εξαγωγών: κλέβανε τις προμήθειες του νοσοκομείου από τις αποθήκες και τις ... εξάγανε στη Βουλγαρία!!! Τι να έγινε άραγε μ' αυτούς; Λέτε να μπήκαν φυλακή; Κάπως έτσι λειτουργούν όσοι μπορούν να λειτουργήσουν έτσι. Πόσοι και πόσοι δεν παίρνουν μαϊμού αναπηρικές συντάξεις; Αυτοί δεν φταίνει για το μπουρδέλο; Οι πολεοδόμοι, εφοριακοί, γιατροί και λοιποί που λαδώνονται για να καταπατήσουν τους νόμους του κράτους μας δεν φταίνε; Αυτοί που λαδώνουν φταίνε επίσης, αλλά κατά τη γνώμη μου λιγότερο: με άλλα λόγια όταν ξέρεις ότι αν δε λαδώσεις, δεν γίνεται δουλειά, ή αν το καταγγείλεις δεν θα γίνει τίποτα, τότε σκας τα λεφτά και ξεμπερδεύεις. Οι διοικητές με τις ξεφτιλισμένες ΕΔΕ δεν φταίνε όσο και οι βουλευτές με τις εξεταστικές του κώλου;

Αυτή η βάρκα βούλιαξε μες τα σκατά ολωνών μας.

Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

Για δες καιρό που διάλεξε...

Τον Τάσο Τέλλογλου τον συμπαθούσα ιδιαίτερα για τη δουλειά του. Σε μία εποχή όπου η τηλεοπτική δημοσιογραφία δεν είναι τίποτ' άλλο παρά  προσωπική - κομματική άποψη, φαινόταν να είναι ένας από τους λίγους εναπομείναντες δημοσιογράφους που τεκμηρίωνε τα ρεπορτάζ του με στοιχεία και έρευνα. Για την ακρίβεια, έχω την εντύπωση ότι περισσότερο έψαξε ο Τέλλογλου την υπόθεση Siemens, παρά ο εισαγγελέας, ας πούμε. 

Πρόσφατα όμως, διάβασα ένα δημοσίευμά του που με εξόργισε. Μιλώ για το "Τίμημα της εκλογής" που δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο και τα σχόλια των επισκεπτών εδώ. Ο Τέλλογλου προτείνει ουσιαστικά μία νέα κυβέρνηση που θα έχει βασικό κορμό το ΠΑΣΟΚ και κλείνει το άρθρο του με την εντυπωσιακή φράση "Είναι ανάγκη να έχει πρωθυπουργό τον Παπανδέρου;". Σε κάποια από τα πρώτα σχόλια ο Άρης Δαβαράκης ζητά διευκρινήσεις και ο Τάσος Τέλλογλου απαντά σε σχόλιο πάλι:

"Κατ αρχήν γραφω "βασικό κορμό" το ΠΑΣΟΚ , αρα δέν θα είναι μόνο ΠΑΣΟΚ .Το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε τον Οκτώβριο για να εφαρμόσει μία αλλη πολιτική απο αυτή που τώρα χρειάζεται ο τόπος .Το ΠΑΣΟΚ δέν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα .Να κάνουμε εκλογές;Δέν είμαστε αυτόχειρες .Αρα τι μένει; Μία κυβέρνηση σαν και εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974 , απο όλους τους πολιτκούς χώρους .Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να εχει εκτακτες εξουσίες ,για να το πώ πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση εκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα αρθρα του συνταγματος πρέπει να βγούν "εκτός" η να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου , πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς(πχ πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας ,απεργία εκπαιδευτικών μέσα στις εξετάσεις )Στο Βέλγιο πρίν μερικά χρόνια μία τετοια κυβέρνηση συναπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ενα διάστημα . Ο κ Παπανδρέου είναι ακατάλληλος για να ηγηθεί μιας τετοιας κυβέρνησης "εθνικής ανάγκης" ,λμπορεί να είναι αντιπρόεδρος της και υπουργός των Εξωτερικών αλλά επικεφαλής πρέπει να είναι κάποιος που να μην διστάζει μπροστά σε οποιο κόστος . Η μόνη προυπόθεση που θέτει η κοινωνία είναι να μοιραστεί το βάρος δίκαια.". 

Ο Δαβαράκης - για την ιστορία - κατάλαβε και συμφώνησε. Εγώ πάλι επίσης κατάλαβα αλλά όχι μόνο δεν συμφωνώ, αλλά αρχίζω να υποψιάζομαι ... σκοτεινά σενάρια για τούτο τον έρμο τόπο. Με δυο λόγια, φράσεις όπως "ορισμένα αρθρα του συνταγματος πρέπει να βγούν "εκτός" η να ερμηνευτούν ανάλογα" ή "πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς" μου προκαλεί ανατριχίλα.  Η αναστολή "ορισμένων συνταγματικών διατάξεων" προβλέπεται από το ίδιο το Σύνταγμα μόνο σε περίπτωση πολέμου ή ένοπλου κινήματος ανατροπής της εξουσίας, και μόνο για διάστημα μερικών ημερών.

Επιπλέον, όλοι οι τομείς είναι ευαίσθητοι: η παιδεία, η υγεία, οι συγκοινωνίες, ο τουρισμός, η δικαιοσύνη, η αγροτική ανάπτυξη, η έννομη τάξη και πάει λέγοντας. Δεν θέλω καν να σκεφτώ τι θα συνέβαινε αν κάποια κυβέρνηση αποφάσιζε καταστολή των απεργιών και διαμαρτυριών σε όλους τους παραπάνω ευαίσθητους τομείς. 

Πολύ φοβάμαι ότι σε λίγο δεν θα γελάει κανείς με το ανέκδοτο της "συλλογικής ευθύνης". Έτσι ξεκίνησε η προπαγάνδα και η συλλογική μας ύπνωση, εκπορευόμενη κυρίως από τα media... Ακριβώς τη στιγμή που ο κόσμος ξυπνά και απαιτεί την κατάργηση του κατάπτυστου νόμου περί ευθύνης υπουργών, οι δημοσιογράφοι αναφέρονται σε "συλλογικές ευθύνες" έτσι ώστε να παραμείνουν ατιμώρητοι οι πολιτικοί, μέσα στη γενική θολούρα. Οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι εκμεταλλεύονται ουσιαστικά την έλλειψη αλληλεγγύης που υπάρχει πλέον στην ελληνική κοινωνία ("με ποιο δικαίωμα οι αγρότες εμποδίζουν τη διέλευσή μου από την εθνική οδό;") και φαίνονται να επιστρέφουν σε φασιστικές εφεδρίες του τύπου "ΠΡΕΠΕΙ να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας..."  ή "ορισμένα άρθρα του Συντάγματος πρέπει να βγουν εκτός" και άλλα φαιδρά μεν, επικίνδυνα δε. 

Μετά την απογοήτευση που μου προκάλεσε το άρθρο του Ξανθούλη, που αναπολεί την παλιά, καλή, ελληνική μιζέρια, και το οποίο σχολίασε επαρκέσταστα η 50ft queenie εδώ, το παραπάνω άρθρο του Τάσου Τέλλογλου, μου προκαλεί οργή.

Για να ξεκαθαρίσω και την προσωπική μου θέση, θεωρώ γελοίο και φασιστικό τον τρόπο που γίνονται οι κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ. Μπλοκάρουνε τους τουρίστες μέσα στο κρουαζιερόπλοιο και .. τι έγινε; Δεν θα βρει άλλο τρόπο το υπουργείο να περάσει την άρση του καμποτάζ; Τι κρίμα που δεν ήμουν εγώ στο εμπορικό κέντρο εκείνη την ημέρα που έβγαζαν έξω διά της βίας τους καταναλωτές. Δεν νομίζω να υπάρχει πιο σιχαμένο πράγμα από τους κομμουνιστές με τη φασιστική νοοτροπία. Όμως, πέρα από αυτό, σε καμία μα καμία περίπτωση δεν θα ωφελούσε τον τόπο μία κυβέρνηση μη εκλεγμένη, όπως υποστηρίζει ο Τάσος Τέλογλου (δηλώνοντας ότι αφ' ενός οι εκλογές θα ήταν αυτοχειρία, αφ' ετέρου ότι η κυβέρνηση πρέπει να αλλάξει), και επιπλέον μία κυβέρνηση που θα "άφηνε εκτός" ορισμένα άρθρα του Συντάγματος, κατά το δοκούν, και πάντα για το καλό του τόπου. 

Το καλό του τόπου, που θα έπρεπε να υποστηρίζουν οι δημοσιογράφοι - κάνοντας απλώς τη δουλειά τους, που θα πει καταγράφοντας την κοινή γνώμη - είναι να φυλακιστούν οι υπαίτιοι πολιτικοί για την κατρακύλα της χώρας. Όχι πολύ, πέντε χρονάκια ο καθένας είναι αρκετά για να καταλάβουν, όχι οι ίδιοι αλλά οι επόμενοι επίδοξοι σωτήρες της πατρίδας ότι δεν μπορούν να μας πνίγουν άλλο στα σκατά ενώ οι ίδιοι απολαμβάνουνε τους κόπους μας. 

Η απλή λογική απαιτεί άνοιγμα όλων των λογαριασμών όλων όσοι έχουν διατελέσει βουλευτές  και στελέχη υπουργείων, εφοριών και λοιπών φορέων από το 1974 και μετά καθώς και συγγενικών προσώπων, έρευνα των περουσιακών τους στοιχείων στην Ελλάδα και το εξωτερικό, δήμευση της κινητής και ακίνητης περιουσίας όταν δεν συνάδει με το πόθεν έσχες και φυλάκιση των υπαιτίων. Είναι απλό. Αυτός είναι ο μονόδρομος και όχι τα δις του ΔΝΤ. 

Διαφορετικά, η κάθαρση θα είναι μάλλον βίαιη και όντως θα καταλυθεί το Σύνταγμα, αλλά όχι κατά το δοκούν αυτή τη φορά....

Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010

Για την πατρίδα ρε γαμώτο!

Κύριε Πρωθυπουργέ,

τιμώντας και στηρίζοντας την προσπάθειά σας να σωθεί η πατρίδα απ' την  χρεωκοπία κι έτσι να καταστραφεί ευκολότερα και χωρίς διαμαρτυρίες, νιώθω την ανάγκη να προσφέρω κι εγώ σ' αυτόν το αγώνα το τελευταίο βρακί που μου απόμενε. Είναι δικό σας, για την πατρίδα.

Σας φιλώ, ήρωά μου.

Banshee


Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010

Thanks

Banshee is down and out.
Thanx everyone.

Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010

Πλήρωνε μαλάκα μισθωτέ

Τελικά, σύμφωνα με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο:

1. Οι offshore θα φορολογηθούν με 8% αντί για 15% που είχε αναγγελθεί νωρίτερα από τη σοσιαλιστική μας κυβέρνηση.

2.Το υποχρεωτικό πόθεν έσχες θα αφορά μόνο τους δημοσίους υπαλλήλους και όχι όλους τους πολίτες, όπως είχε αναγγελθεί νωρίτερα από τη σοσιαλιστική μας κυβέρνηση.

3. Οι ταξιτζήδες και βενζινοπώλες θα εγκαταστήσουν ταμειακές μηχανές και θα φορολογούνται στην κλίμακα από ... του χρόνου, και όχι άμεσα όπως είχε αναγγελθεί από τη σοσιαλιστική μας κυβέρνηση.

Μέχρι τότε, πλήρωνε μαλάκα μισθωτέ για να σώσεις την Ελλάδα και τη σοσιαλιστική μας κυβέρνηση. Με γεια και ο καινούριος ΦΠΑ, βρε.

Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

Η άλλη όψη

Με χαρά αναπαράγω την είδηση για την πρωτοβουλία των 40 Ελλήνων "πνευματικών ανθρώπων" να απευθύνουν επιστολή προς το γερμανικό Spiegel με αίτημα την αλληλεγγύη προς την Ελλάδα.

Για να μη νομίζουμε ότι "πνευματική ηγεσία" είναι οι συγγραφείς του Πετσόπολου.

Ολόκληρη η είδηση εδώ.

Σάββατο, 6 Μαρτίου 2010

Η σιωπή των αμνών

Η σιωπή έσπασε - οι αμνοί παραμένουν ως έχουν.

Αναφέρομαι στην όλη ιστορία με τις εκδόσεις Άγρα και τον απολυμένο Ντίνο Παλαιστίδη. Είναι νομίζω προφανές ότι δεν είμαι σε θέση, ούτε και διάθεση, να μιλήσω για μία εργασιακή διαφορά που δεν με αφορά. Αντιθέτως, η "υποστηρικτική" συλλογή υπογραφών των διανοούμενων και συγγαφέων της Αγρας, με άφησε κατάπληκτη και με εξόργισε, περισσότερο ακόμα κι από τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης (λέμε τώρα).

Σε μία χώρα όπου η λεγόμενη πνευματική ηγεσία (;;;) έχει μπροστάρηδες τους παλαίμαχους Θεοδωράκη και Σαββόπουλο και τον τηλεοπτικό Λαζόπουλο, οι "πνευματικοί" (;;;) άνθρωποι δεν έδειξαν να ιδρώνει το αυτί τους μέχρι σήμερα για τίποτα: ήταν οι μεγάλοι απόντες στα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008, όπως και σε όλες τις προηγούμενες και επόμενες κοινωνικές αναταρραχές. Όπως είναι και τώρα που ο λαός βγαίνει στους δρόμους προσπαθώντας να προασπίσει ένα, ούτως ή άλλως, μάλλον χαμηλό επίπεδο διαβίωσης. Κανένας συγγραφέας, ποιητής, καθηγητής, βυζαντινολόγος κλπ κλπ δεν ένιωσε ουδεμία ανάγκη όλο το προηγούμενο διάστημα να στείλει μια δήλωση με τις θέσεις του για οτιδήποτε συμβαίνει στην κοινωνία.

Θα μου πείτε, εντάξει, και τι είναι οι συγγραφείς; Συνδικαλιστές; Όχι (τουλάχιστον, όχι μέχρι σήμερα) οπότε ας πούμε ότι η αφωνία τους ήταν απλά υποφερτή, αν και θεωρητικά είναι οι μόνοι που μπορούν να προσφέρουν μια εναλλακτική πρόταση για όσα συμβαίνουν στην πολιτική και την κοινωνία. Αν' αυτού, οι πολύφερνοι ποιητές (μέχρι και ο ... Κοροπούλης απ' ό,τι διάβασα, με μεγάλη μου θλίψη) συνασπίζονται με θέρμη και εν ριπή οφθαλμού για να υπερασπιστούν, γεμάτοι αγανάκτηση τον εκδότη τους από τις επιθέσεις που δέχεται!

Μα τι ξεφτίλα όλη αυτή η οργή και θλίψη για τα του οίκου τους! Οι μέχρι χθες βουβές παρθένες βγαίνουν σήμερα στον τιμημένο αγώνα για να αποκαταστήσουν την τιμή και την υπόληψη ενός ανθρώπου που διαθέτει όλα τα μέσα ν υπερασπιστεί ο ίδιος τον εαυτό του, και καταδέχονται να πάρουν θέση σε ένα ζήτημα εργασιακών διαφορών... Πόσο λίγοι. Πόσο κότες. Και εν τέλει, πόσο εκτός πραγματικότητας. Εδώ ο κόσμος χάνεται και το μουνί χτενίζεται, που λέμε.

***

Ένα πολύ καλό κείμενο για το θέμα από τον Κώστα Δεσποινιάδη στο Radical Desire εδώ. Εκεί θα βρείτε και τα λινκ των... ντοκουμέντων.

Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010

Μετά τα νέα οικονομικά μέτρα....

Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010

Οι δρόμοι που γνωρίσαμε...

Έτυχε αυτές τις μέρες να ξαναδώ σε κάποια σατιρική εκπομπή τον κατάπτυστο μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Άνθιμο, να δηλώνει από άμβωνος και on camera (αμ, πώς αλλιώς;) ότι "μαύρισε ο τόπος από τους μετανάστες πλησίον της Ομόνοιας"...

Έτσι μου ήρθε στο νου το ποίημα του Αναγνωστάκη:
Αὐτοὶ δὲν εἶναι οἱ δρόμοι ποὺ γνωρίσαμε...

Αὐτοὶ δὲν εἶναι οἱ δρόμοι ποὺ γνωρίσαμε
Ἀλλότριο πλῆθος ἕρπει τώρα στὶς λεωφόρους
Ἀλλάξαν καὶ τῶν προαστίων οἱ ὀνομασίες
Ὑψώνονται ἄσυλα στὰ γήπεδα καὶ στὶς πλατεῖες.
Ποιὸς περιμένει τὴν ἐπιστροφή σου; Ἐδῶ οἱ ἐπίγονοι
Λιθοβολοῦν τοὺς ξένους, θύουν σ᾿ ὁμοιώματα,
Εἶσαι ἕνας ἄγνωστος μὲς στὸ ἄγνωστο ἐκκλησίασμα
Κι ἀπὸ τὸν ἄμβωνα ἀφορίζουνε τοὺς ξένους
Ρίχνουνε στοὺς ἀλλόγλωσσους κατάρες

Ἐσὺ στοὺς σκοτεινοὺς διαδρόμους χώσου
Στὶς δαιδαλώδεις κρύπτες ποὺ δὲν προσεγγίζει
Οὔτε φωνὴ ἀγριμιοῦ ἢ ἦχος τυμπάνου·
Ἐκεῖ δὲ θὰ σὲ βροῦν. Γιατί ἂν σ᾿ ἀφορίσουν
Κάποιοι –ἀναπόφευκτα– στὰ χείλη τους θὰ σὲ προφέρουν
Οἱ σκέψεις σου θ᾿ ἀλλοιωθοῦν, θὰ σοῦ ἀποδώσουν
Ψιθυριστὰ προθέσεις, θὰ σὲ ὑμνήσουν.
Μὲ τέτοιες προσιτὲς ἐπιτυχίες θὰ ἡττηθεῖς.
Τεντώσου ἀπορρίπτοντας τῶν λόγων σου τὴν πανοπλία
Κάθε ἐξωτερικὸ περίβλημά σου περιττὸ
Καὶ τῆς Σιωπῆς τὸ μέγα διάστημα, ἔτσι,
Τεντώσου νὰ πληρώσεις συμπαγής.
---
1954

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

Δικαίωση

Πάντα έλεγα πως η λοβοτομή μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα χρήσιμη σε ορισμένες περιπτώσεις. Και ορίστε: έρχεται τώρα η επιστήμη να με δικαιώσει: εδώ.

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

Φέρτε πίσω τα κλεμμένα

Όλα όσα αδίκως εισπράτατε τόσα χρόνια!

Μιλάω για τους δημόσιους υπαλλήλους που απεργούν για την κατάργηση των επιδομάτων τους! Με τι θράσος βγαίνουν στο δρόμο όλοι αυτοί οι ανεκδιήγητοι κηφήνες;

Διαμαρτύρονται για την περικοπή των επιδομάτων αλλά κανένας λογικός άνθρωπος σε αυτή τη χώρα δεν αναρωτιέται το απλό: ήταν δίκαιο, σωστό ή έστω λογικό να εισπράττουν όλα αυτά τα επιδόματα τόσα χρόνια; Τι ακριβώς σημαίνει "επίδομα προσέλευσης στην εργασία", γαμώ το κέρατό μου;;!!!

Το κράτος δεν πρέπει μόνο να κόψει αυτά τα επιδόματα μαχαίρι αλλά να απαιτήσει την επιστροφή των χρημάτων από όλους αυτούς τους βολεμένους κοπανατζήδες και τεμπέληδες της ΕΡΤ, των υπουργείων, του ΙΚΑ, των ΔΟΥ και τα συναφή. ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ που παίρνατε τόσα χρόνια, αυτό πρέπει να είναι το σύνθημα.

Και ναι, ναι, ξέρω ότι το κράτος αντί να δίνει αυξήσεις έδινε επιδόματα, αλλά δεν με νοιάζει πλέον. Έχω βαρεθεί να βλέπω τη λιγότερο παραγωγική τάξη της χώρας να αμοίβεται παχυλά ΧΩΡΙΣ να δουλεύει! Ξέρω δέκα φίλες, όλες στο δημόσιο, κι όποτε τηλεφωνήσω πρωί είναι είτε για ψώνια ("πετάχτηκα μισή ωρίτσα"), είτε σε άδεια ασθενείας, είτε απεργούν.

Σε όλα τα κράτη, το δίλημμα είναι: είτε πας στο δημόσιο όπου δεν έχεις καλό μισθό αλλά έχεις σίγουρη δουλειά, είτε στον ιδιωτικό τομέα όπου αμοίβεσαι καλύτερα αλλά η δουλειά σου είναι αβέβαιη. Μόνο σ' αυτή την κωλοχώρα έχουνε καταφέρει το αντίθετο: στον ιδιωτικό τομέα οι δουλειές είναι κακοπληρωμένες και αβέβαιες και στο δημόσιο καλοπληρωμένες και σίγουρες! Φταίει μετά ο κόσμος που θέλει να μπει στο δημόσιο να αράξει;

Όχι μόνο να φέρουν πίσω τα κλεμμένα όλοι αυτοί οι κηφήνες, αλλά να καταργηθεί και η μονιμότητα ΤΩΡΑ! Θα σου πω εγώ αν θα κάνουνε απεργίες για ψύλλου πήδημα ταλαιπωρώντας εμένα για μία ακόμα φορά. Φύρα!

5%

Αντιγράφω από το protagon.gr, αυτούσιο, καθώς δεν έχω να προσθέσω ούτε λέξη:

Παίδες σήμερα το κείμενο δεν είναι πνευματική μου ιδιοκτησία, δεν το γραψα εγώ. Έφτασε με μειλ σπίτι μου –μπορεί και στο δικό σας. Δεν ξέρω ποιός το γραψε. Κάποιος δικός μας που δεν τρελαίνεται να γίνει επώνυμος προφανώς. Ανώνυμα το κυκλοφορεί στο δίκτυο και το αφιερώνει στους φίλους του. Στο 5%. Και επειδή νιώθω φίλη του, κολλητάρι του του τύπου, σας το αφιερώνω κι εγώ. Καλή κι η έρευνα για το ποιός πηδάει ποιόν αλλά εδώ είναι φανερό ότι μας πηδάνε αυτοί παιδιά, και μάλιστα χωρίς σάλιο, έχει δίκιο ο κολλητός μου. Σκάζω λοιπόν προς στιγμήν. Σκάστε κι εσείς. Είναι κάτι στιγμές που πρέπει να κάνουμε ενός λεπτού σιγή για τον άγνωστο φρικαρισμένο εκεί έξω που μας μιλάει...

«Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία. Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα. Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό. Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο. Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος.


Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας. Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο.

Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν. Κάτι γενικώς: καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος.



Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα.


Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους. Τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόν εγκλήματος. Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερ. Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestyle της κολομβιάνικης μαφίας.Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι. Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι. ΚΔΟΑ. Κτηνώδης δύναμη ογκώδης άγνοια. Στον υπόλοιπο κόσμο οι πραγματικοί πλούσιοι μοιάζουν με φοιτητές στα Εξάρχεια. Σνίκερς, φούτερ και κουκούλες. Ανακάλυψαν ένα τσιπάκι, έστησαν τη Microsoft, την Apple, έφτιαξαν ένα πρόγραμμα, φαντάστηκαν μια κοινότητα, το FaceBook, βάζουν την εταιρεία τους στο χρηματιστήριο έναντι 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων φορώντας τζιν, στο υπόγειο γκαράζ παίζουν ακόμα Nirvana με τις φοιτητικές τους κιθάρες.


Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες. Ούτε πανεπιστήμια. Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, κλοπιμαία. Ξαπλώστρες 3.000 ευρώ στην παραλία, ο ένας δίπλα στον άλλον… Πάνω στον άλλον. Όλοι μαζί. Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν. Ποιος έχει το πιο μεγάλο, σπίτι, το πιο μεγάλο, κότερο. Αγωνιούν για μια φωτογραφία τους σε φτηνές κίτρινες φυλλάδες.

Αγοράζουν παρέα, δημοσιότητα, σεξ, σταρ, μις, θεές, απόλυτες, υπέρλαμπρες, δίμετρες. Ξανθιές με μαύρη ρίζα. Από τη μαζική παραγωγή των καλλιστείων. Μια δυο γυμνές φωτογραφίες και μετά στον αγώνα. Στο ανελέητο κυνήγι στη σκληρή ζούγκλα της ζωής.


Η ανεργία στις νεαρές γυναίκες μέχρι τα 30 φτάνει στο 40%. Πιράνχας, κόβουν βόλτες από φωτογράφιση σε κότερα, από πασαρέλα σε επισκέψεις κατ' οίκον. Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο. Μια μέρα ο πελάτης θα ερωτευτεί και θα την κάνει κυρία. Ένας γάμος, τώρα πριν να 'ναι αργά, τα χρόνια περνάνε γρήγορα, νέο εμπόρευμα βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν. Τα πούρα διαλέγουν. Επιλέγουν την επόμενη trophy wife.


Ο πλανήτης μπαίνει στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης. Ο δύσκολος χειμώνας. Οι ελληνικές πολιτικές εφημερίδες, αυτιστικές πάντα, στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα. Χρώματα πολύχρωμα, γυαλιστερές φωτογραφίες. Δες το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια. Ζηλεύεις; Δες τον νεαρό πάμπλουτο κληρονόμο αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο;


Η Ελένη ρίχνει με νάζι το τιραντάκι να φανεί η ρόγα, πέφτει η τηλεθέαση.

Εσύ γιατί δεν ήσουν στο γάμο; Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας; Δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Τι άτυχος που ήσουν.

Όλα διορθώνονται όμως, άρχισε τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετικές στήθους, κάνε κάτι. Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα. Η Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος, κλείνει τα μάτια, πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο, υπέρβαρη πηδάει απ' το μπαλκόνι.


Γυρνάει το ρολόι μια ώρα πίσω μεσάνυχτα Κυριακής, ετοιμάζεται για τον πιο βαρύ χειμώνα. Μπερδεμένη, πεινασμένη, εν πλήρη συγχύσει, δηλώνει αθώα. Ήταν ωραίο το έργο, εύκολο, χωρίς κόπο, θεαματικό σαν μεταμεσονύχτια κολομβιάνικη σαπουνόπερα του Άλφα. Κρατάει 45 λεπτά. Μετά ακολουθεί τελεμάρκετινγκ.


Πού είναι η άλλη Έλλάδα; Η Ελλάδα του 5%. Η Ελλάδα της γνώσης, της επιστήμης και της έρευνας. Η Ελλάδα της τέχνης, του τολμηρού πνεύματος, της δουλειάς, της προκοπής και της εξέλιξης. Η Ελλάδα του μέτρου, της μετριοφροσύνης και της σύνεσης. Κι όμως υπάρχει η Ελλάδα αυτή, υπάρχει, αναπνέει και λειτουργεί. Κρυμμένη. Αναπνέει μέσα στο βρώμικο νερό με καλάμι...»

Ευχαριστούμε κολλητέ. Μόλις είδαμε μια φυσαλίδα...

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010

Χάκερ ο παπάς!

Διαάστε εδώ για τη σπείρα που έκανε υποκλοπή στο σήμα της Nova: εγκέφαλος ένας παπάς και έδρα ένα ξωκλήσι στη Ροδο!!!

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010

Εργάκι

Διαβάζω ότι ο Κορκονέας εξακολουθεί ν' ακούει φωνές και να μιλάει με τους "δαίμονες που του επιτίθονται". Σιγά το Φάουστ, τώρα.

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

Αρχαίο πνεύμα αθάνατο



Μ' αρέσουν αυτές οι αρχαιοελληνικές πινελιές που συναντά κανείς παντού σ' αυτήν την έρμη χώρα... Το παρόν από τα ΚΤΕΛ Κορινθίας... Αλήθεια, αυτό το "Μολών Λαβέ" απευθύνεται στους σκουπιδιάρηδες του δήμου; Εμπνευσμένο.

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2010

"Φούσκες" που έγραψαν ιστορία

Για να μη νομίζετε ότι είμαστε μόνοι εδώ στο ΧΑΑ, αντιγράφω από το Nooz.gr, οι οποίοι δεν ξέρω από πού το αντέγραψαν : )


Τα παραδείγματα τραγικών εκτιμήσεων οικονομολόγων και επενδυτών, από αιώνα σε αιώνα και μέχρι τις μέρες μας πολλά. Ιστορίες που μοιάζουν αστείες, όταν τις κοιτάς από απόσταση και τραγικές όταν τις ζεις. Η ιστοσελίδα cnn.money συγκέντρωσε και παρουσιάζει τις 13 μεγαλύτερες "φούσκες" στην οικονομική ιστορία του πλανήτη, από τις ολλανδικές τουλίπες και τη μανία του χρυσού μέχρι το Ίντερνετ και το subprime.


1634-38: Τουλίπες
Η αρχαιότερη καταγεγραμμένη χρηματοπιστωτική φούσκα στην Ιστορία είχε σχήμα και χρώμα τουλίπας. Ορισμένες φημισμένες ολλανδικές οικογένειες της εποχής υποθήκευσαν τις περιουσίες τους για να επενδύσουν σε βολβούς τουλίπας. Το κόστος για κάποιους βολβούς ήταν αντίστοιχο με το κόστος ενός σπιτιού.


1720: South Sea Co.
Θεωρούνταν "σίγουρο στοίχημα" από τους Βρετανούς τραπεζίτες που έβαλαν τα λεφτά τους στις μετοχές της ναυτιλιακής South Sea, πιστεύοντας ότι η εταιρία είναι το μεγάλο παιχνίδι στο εμπόριο με τον Νέο Κόσμο. Όμως η εταιρία ποτέ δεν έβγαλε κέρδη, οι επενδυτές καταστράφηκαν και οι αξιωματούχοι της South Sea κατέληξαν στη φυλακή.


1848: Χρυσός Νο1
Όταν ανακαλύφθηκε χρυσός στη βόρειο Καλιφόρνια, η μανία του χρυσού κατέλαβε όλο το αμερικανικό έθνος. Η μαζική μετανάστευση των κερδοσκόπων αύξησε τον πληθυσμό της Καλιφόρνιας από 15.000 σε πάνω από 300.000 κατοίκους μέσα σε περίπου μία 5ετία.

1860-73: Σιδηρόδρομοι
Η κατασκευή σιδηροδρόμων άρχισε να "καλπάζει" μετά τον αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Οι μετοχές σιδηροδρομικών εταιριών κατέλαβαν το 40% της κεφαλαιοποίησης του χρημαστιστηρίου NYSE. Εξαιτίας οικονομικού πανικού που ξέσπασε το 1873, πάρα πολλές εταιρίες χρεοκόπησαν.

1890s: Ποδήλατα
Σε κάποια στιγμή της Ιστορίας υπήρχαν πάνω από 300 εταιρίες στις ΗΠΑ οι οποίες συναγωνίζονταν για μια καλή θέση στην αγορά του ποδηλάτου. Μετά ήρθε το αυτοκίνητο - και το 1905 είχαν απομείνει μόλις 12 κατασκευαστές ποδηλάτων στις ΗΠΑ.

1920s: Ραδιόφωνα
Η τεχνολογία του ραδιοφώνου δημιούργησε έναν καλπασμό τύπου "Ίντερνετ" στην ακμάζουσα δεκαετία του ’20. Το ισχυρότερο παράδειγμα: η μετοχή της Radio Corp. of America εκτινάχτηκε από το 1 δολάριο στα 573 δολάρια μεταξύ 1921 και 1929. Διολίσθησε πάνω από 95% στη συνέχεια.

1959: Ηλεκτρονικά
Στο χάραμα της διαστημικής εποχής, κάθε μάρκα που περιείχε τη ρίζα "τρον" στο όνομά της -όπως η Astron και η Transitron- εκτοξεύτηκε στο διάστημα. Το 1962, όμως, επέστρεψαν όλες στον ταπεινό μας πλανήτη, με πολύ ανώμαλη προσγείωση.

1974-80: Χρυσός Νο2
Καθώς ο πληθωρισμός εκτινασσόταν (και καθώς ο Αμερικανός καταναλωτής απέκτησε το δικαίωμα να επενδύσει σε χρυσό για πρώτη φορά μετά το Μεγάλο Κραχ) οι τιμές του εκτινάχτηκαν από τα περίπου 100 δολάρια ανά ουγκιά το 1974 στα 850 δολ. το 1980. Θα ακολουθούσαν όμως φθίνουσα πορεία για τα υπόλοιπα 25 χρόνια.

1980-84: Ηλεκτρονικοί Υπολογιστές

Πριν ακόμη από την ανάδειξη των Windows ή του Mac, οι εταιρίες προσωπικών υπολογιστών ήταν οι μεγάλοι αστέρες της ημέρας. Όμως οι μετοχές εταιριών PCs διολίσθησαν 50% και περισσότερο το 1984, προκαλώντας στους επενδυτές τεχνολογική φοβία για μία 10ετία και πλέον.

1985-90: Ιαπωνία

Στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου έσκασε μια δίδυμη φούσκα: στην αγορά ακινήτων και στο χρηματιστήριο. Μεταξύ 1985 και 1989, οι ιαπωνικές μετοχές τετραπλασιάστηκαν σε αξία. Αλλά κατέρρευσαν το 1990 και δεν έχουν ανακάμψει πλήρως ακόμα.

1997 - 2000: Ίντερνετ
Από το Μεγάλο Κραχ είχε να πέσει τόση κερδοσκοπία στη Wall Stree. Αυτή τη φορά στο επίκεντρο βρίσκονταν υποσχόμενες πλην όμως μη κερδοφόρες εταιρίες που περιείχαν το ".com" στο όνομά τους. Όταν το πάρτι τελείωσε στα τέλη του 2000, οι τεχνολογικές μετοχές είχαν χάσει τα τέσσερα πέμπτα (4/5) της αξίας τους.

2003 - 2007: Ακίνητα

Μια συντηρητική επένδυση (η κατοικία) έγινε το αντικείμενο αχαλίνωτης κερδοσκοπίας. Με το σκάσιμο της φούσκας των ακινήτων καταποντίστηκε και το χρηματιστήριο.

2008 - σήμερα: Χρυσός Νο3

Οι επενδυτές στράφηκαν στον χρυσό όταν πίστεψαν ότι η παγκόσμια οικονομία έχει προβλήματα. Κι όταν ξεκαθαρίστηκε, ωστόσο, ότι "δεν θα πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας", ο χρυσός συνέχισε να ανεβαίνει και σήμερα διαπραγματεύεται πάνω από τα 1.100 δολ. ανά ουγκιά.

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2010

Δίλημμα

Δεν μπορώ να αποφασίσω ποιο είναι χειρότερο: η ανασφάλεια του να μην έχεις καμία ιδέα για το τι σου ξημερώνει ή η ασφάλεια του αντιθέτου;

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2010

Night of the swallow



With a hired plane,
And no names mentioned.
Tonight's the night of the flight.
Before you know,
I'll be over the water
Like a swallow.


(*σπέσιαλ αφιέρωση για να σου φτιάξει το κέφι -- ναι, εσένα)

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2010

2 0 1 0




Η καλή νεράιδα της πρωτοχρονιάς άγγιξε με το μαγικό της ραβδί τη Banshee και της έφερε στα χείλη την ευχή της αγάπης για την καινούρια ευχή που μόλις ξεκίνησε...

Μπορούμε να ξεχάσουμε και να συγχωρέσουμε και να απαγκιστρωθούμε από αρνήσεις και απογοητεύσεις και πόνους. Η αγάπη φέρνει φως στη ζωή. Η αγάπη και το κοίταγμα στα μάτια.

Εύχομαι το 2010 να είναι μια πολύ φωτεινή χρονιά για όλους μας!

Η Banshee το ξέρει ότι οι ευχές δεν αρκούν. Θα περιμένει την επόμενη νεράιδα να της φέρει το δώρο του πείσματος καθώς δίχως αυτό, δεν ανθίζει το χώμα.