Banshee_Ride

Η βραδυπορία της στιγμής

2011-03-27T22:19:00.000+03:00

Βαδίζω

στον ίδιο δρόμο

με τις ίδιες γάτες

να περιμένουν

και τον σκύλο

παραδίπλα να γαβγίζει.

Στην αλληλουχία των εικόνων

το βλέμμα απλανές.

Βαδίζω

στον ίδιο δρόμο

με τις ίδιες βρεγμένες,

τσιμεντένιες πλάκες

να υποδέχονται τα βήματά μου.

Στην αλληλουχία των εικόνων

γίνομαι οδοιπόρος.

Ανασύρω το βλέμμα

απ’ το σπήλαιο,

αφήνω πίσω τις σκιές

και γεύομαι το φως.

Το σύνηθες

φαίνεται καινούριο

κάτω απ’ το μοναδικό ουρανό.

---

Από την νέα ποιητική συλλογή του Σιδέρη Ντιούδη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αιώρα. Πληροφορίες εδώ.

Ανθολογία Anne Sexton

2010-12-14T22:17:00.000+02:00

Από τις εκδόσεις Printa, και στη σειρά «Ποίηση για πάντα», κυκλοφόρησε η εκτενής ανθολογία Anne Sexton – Ποιήματα, σε μετάφραση της Δήμητρας Σταυρίδου.

Η έκδοση περιλαμβάνει αντιπροσωπευτικά ποιήματα της Αν Σέξτον από το σύνολο του ποιητικού της έργου (τις δέκα ποιητικές συλλογές της) με σκοπό την όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη παρουσίαση του έργου της στο ελληνικό κοινό.

Η Αν Σέξτον, βραβευμένη με το βραβείο Πούλιτζερ το 1967, είναι μία από τις σπουδαιότερες ποιήτριες των αμερικανικών γραμμάτων και θεωρείται η σημαντικότερη εκπρόσωπος της λεγόμενης εξομολογητικής ποίησης.

Η Σέξτον δεν δίστασε να φέρει στο φως θραύσματα από το «πιο βαθύ και πιο σπασμένο κομμάτι (της)», γράφοντας για πρώτη φορά τόσο ανοιχτά για τις εμπειρίες της από τις ψυχιατρικές κλινικές, τον αλκοολισμό του πατέρα της, τη βαριά επιρροή της μητέρας της στη ζωή της, την παιδική ηλικία, αλλά και τους εραστές της, τη μητρότητα, τη θηλυκότητα, την τρέλα και βεβαίως το θάνατο. Ήδη από την έκδοση της πρώτης ποιητικής συλλογής της το 1960, τα ποιήματά της είχαν τεράστια απήχηση σε κοινό και κριτικούς και η ίδια ήταν εξαιρετικά δημοφιλής καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της.

Η ποίησή της, προσωπική, σαρκική και συχνά οδυνηρή, μιλά κυρίως για τους πάσχοντες που αναζητούν καταφύγιο στο θάνατο αλλά και για όσους επιλέγουν τη ζωή, συνειδητά και ξεκάθαρα, κόντρα σε «ένοχες ευχές» για το αντίθετο. Η ποιήτρια που είχε απόλυτη ανάγκη τους στενούς της ανθρώπους «για να της λένε ποια είναι» έζησε και έγραψε στα όρια, καταγράφοντας μια φρενήρη πτήση μεταξύ των ανώτατων και των κατώτατων σημείων του ανθρώπινου ψυχισμού και των ηδονικών απολαύσεων της ζωής, πτήση που τερματίστηκε –αναμενόμενα ίσως– με την αυτοκτονία της το 1974. Έκτοτε, η ποίηση της Αν Σέξτον εξακολουθεί να συγκλονίζει, λειτουργώντας σαν το «τσεκούρι για την παγωμένη θάλασσα μέσα μας».

Πέρα από την εκτενή εισαγωγή και τις σημειώσεις της μεταφράστριας, την έκδοση συμπληρώνει μια εκ βαθέων συνέντευξη της Αν Σέξτον στην επιθεώρηση Paris Review.

Ωραίος!

2010-09-28T12:26:00.001+03:00

Και δεν εννοώ εμφανισιακά! Ο Γιώργος Αμυράς προτείνει τα αυτονόητα για την διοίκηση της Αθήνας κι ελπίζω να χτυπήσει υψηλό ποσοστό στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές!

Λεπτομέρειες για τα Πέντε Πι, εδώ.

Εκλογές

2010-09-20T12:15:00.000+03:00

Ένας τρόπος για να δεις τις εκλογές είναι να σκεφτείς ότι ψηφίζοντας επιλέγεις αφεντικό. Αυτό δεν θα ήθελες και για την δουλειά σου; Να διαλέγεις εσύ ποιο αφεντικό θα έχεις αφού πρέπει να έχεις ένα; Στη δουλειά δεν γίνεται αυτό συχνά (εώς ποτέ να πω...). Στην πολιτική όμως γίνεται. Εμπρός. Διάλεξε αφεντικό. Θα διαχειριστεί τα λεφτά σου, τους δρόμους σου, τα σκουπίδια σου. Θα είναι υπεύθυνος για την καλή ή κακή ζωή σου στην πόλη. Διάλεξε κάποιον καλό. Όχι αυτόν στον οποίο έχουν υποχρεωση οι γονείς σου (ή κι εσύ). Καιρός είναι.

Βρέχει παπούτσια

2010-09-11T14:22:00.001+03:00

ΠΑΝΤΟΦΛΕ παπούτσι εκτοξεύθηκε κατά του πρωθυπουργού μας πριν από λίγο, κατά την έξοδό του από την ΔΕΘ. Τονίζω το ΠΑΝΤΟΦΛΕ γιατί έχει τη σημασία του. Αν ήταν με τακούνι, ίσως θρηνούσαμε θύματα.

Το θέμα κάλυψε αμέσως το νέο σάιτ του Χατζηνικολάου Real.gr (από όπου η πληροφορία για τον τύπο του παπουτσιού) ενώ το Newsit.gr του Ευαγγελάτου είχε φωτογραφία του δράστη του απεχθούς αδικήματος, ο οποίος βεβαίως συνελλήφθη αφού επτά (!!!) άνδρες της ασφάλειας του Γ. Παπανδέρου έπεσαν πάνω του.

Βρέχει παπούτσια στη Θεσσαλονίκη, λοιπόν...
Άντε να βρέξει και καρεκλοπόδαρα!

Ωιμέ

2010-09-06T19:57:00.001+03:00

Αυτός ο Απόστολος Κατσιφάρας που επελέγη για υποψήφιος περιφερειάρχης δυτικής Ελλάδας (με το ΠΑΣΟΚ) έχει ρε παιδί μου ένα ύφος "τι κακό με βρήκε Παναγία μου". Τον είδα στο MEGA και ανατρίχιασα. Καημένε υποψήφιε! Πάρε λίγο τα πάνω σου!

Φύρα

2010-09-03T13:36:00.001+03:00

Διαβάζω ότι ο πρώην υπουργός και νυν βουλευτής κ. (;) Αντώναρος αρνήθηκε να καταβάλλει εισητήριο αξίας 15,50 ευρώ για να μεταβεί από την Κω στην Πάτμο και απαίτησε να ταξιδέψει δωρεάν επειδή είναι βουλευτής!

Η επιστολή της εταιρείας που ζητά την εξόφληση του οφειλόμενου ποσού από την βουλή, εδώ.

Και πόσα δεν ξέρουμε ακόμα για τα προνόμια των εθνοσωτήρων μας...

Καινούρια κράνη - Παλιά κρανία

2010-09-03T11:01:00.000+03:00

Στο φανάρι μπροστά μου βρίσκονταν πέντε δίκυκλα, μικρού και μεσαίου κυβισμού. Κράνος φορούσαν μόνο οι τρεις οδηγοί. Οι δύο που οδηγούσαν ως φρι ράιντερ ήταν άνω των πενήντα ετών.

Η εικόνα από εδώ.

Δεν κλαίω που φεύγεις....

2010-08-31T09:34:00.000+03:00

Δά-κρυ-σε ο Μαντέλης μετά την απολογία του στο Εφετείο Αθηνών.
Να υποθέσω ότι όταν δεχόταν την χορηγεία της Ζίμενς ήταν το ίδιο συγκινημένος;
Μπα... Περισσότερο μάλλον.

Την ανακρίτρια πάντως την συγκίνησε και τον άφησε ελεύθερο με μια ψωρο-εγγύηση των 200.000 ευρώ.

Σπέσιαλ αφιερωμένο: "Δεν κλαίω για τώρα..."

Πράσινη ανάπτυξη

2010-08-31T09:19:00.000+03:00

Έρχονται τα φρουτάκια.

Ο εθνικός μας τραμπουκισμός

2010-08-25T21:15:00.000+03:00

Κάτι πρέπει να έχει αλλάξει ριζικά σε αυτήν την χώρα. Νομίζω ότι είμαστε όλοι εκτός ελέγχου πια και ο τραμπουκισμός αναδεικνύεται σε εθνικό μας σπορ.

Δυο παραδειγματάκια από την τρέχουσα ειδησεογραφία:

1. Χουλιγκάνια καταστρέφουν γήπεδο για να μην παραχωρηθεί για έναν αγώνα σε άλλη ομάδα. Το αίσχος εδώ. Ελπίζω να μην πληρώσω γι αυτό.
2. Συνδικαλιστές του ΟΣΕ απειλούν να... κάψουν (!) το πρώτο ιδιωτικό βαγόνι που θα τρέξει στους συρμούς. Το βίντεο εδώ. Α, ρε, αρχισυνδικάλα...

Και λέω εγώ τώρα: μετά από μία τέτοια δήλωση δεν κουνιέται φύλλο; Τόσο φυσικό μάς έρχεται πια; Και ο τραμπουκισμός και η απειλή του;

Στ' άστρα θα πω τον πόνο μου

2010-08-24T21:39:00.000+03:00

Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον το γεγονός ότι η (μάλλον ιδιωτική) ιστοσελίδα των φετινών δημοτικών εκλογών Ekloges2010.com φιλοξενεί καρτέλες για:
1. Παιχνίδια
2. Μουντιάλ 2010
3. Αστρολογία.

Λέτε αυτό να είναι ενδεικτικό για τις βασικές ασχολίες των υποψηφίων δημάρχων και περιφερειαρχών;
Μπορεί. Μ' αρέσει όμως που έχει και ζώδια: ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ! ΜΑΘΕ ΑΝ ΘΑ ΕΚΛΕΓΕΙΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟΝ ΩΡΟΣΚΟΠΟ ΣΟΥ!

Μην μπαίνουνε οι άνθρωποι τζάμπα στα έξοδα.

Σαν χολωμένη συμπεθέρα

2010-08-20T11:35:00.000+03:00

Άκουγα προηγουμένως τον Χρήστο Μαρκογιαννάκη να μιλά στο Real FM για την διαγραφή του από τη Νέα Δημοκρατία (το επόμενο καυτό τηλεοπτικό θέμα των ημερών --- ουάου! Ψοφάμε να μάθουμε παρασκήνιο.......ζζζζζζ........ζζζζζζζζζζζζ...........ζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζ).

Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν που έλεγε συνέχεια "έγινε η τάδε συγκέντρωση και δεν με κάλεσαν", "έγινε το τάδε συμβούλιο και δεν με κάλεσαν", "α, εκεί με κάλεσαν και δεν πήγα από μόνος μου μετά από τέτοια συμπεριφορά" και άλλα τέτοια σαν χολωμένη συμπεθέρα.

Τς, τς, τς, χρυσή μου, ο πρώην εισαγγελέας.

-------------

ΥΓ 1. Βιογραφικό του Μαρκογιαννάκη από τον Πρέζα-TV, εδώ.

YΓ2. Επίσημη ιστοσελίδα Μαρκογιαννάκη εδώ .

Όχι τίποτε άλλο, τον είχαμε και υπουργό.

Κοκογάμοι

2010-08-20T00:07:00.000+03:00

Και ξεκινώ βεβαίως τη νέα σεζόν με το γεγονός του γάμου του Κοκογιού που θα γίνει στις Σπέτσες. Τα μάθατε ελπίζω. Ο γκλαμουράτος δήμαρχος έκανε ήδη δηλώσεις για το πόσο περήφανος είναι ο σπετσιώτικος λαός που θα δεξιωθεί βασιλείς και λοιπούς διακοσμητικούς, χωρίς να κάνει βέβαια λόγο για την τεράστια αναστάτωση που έχει προκαλέσει στην τοπική κοινωνία το όλο ιβέντ: οι καλεσμένοι θα μεταφερθούν με πούλμαν από το Πόρτο Χέλι σε ένα νησί όπου η χρήση του αυτοκινήτου απαγορεύεται. Πρώτη καταπάτηση.

Δεύτερη καταπάτηση οι ...δύτες που θα βουτάνε, λέει, 24 ώρες το 24ωρο στο βυθό για να είναι σίγουροι ότι δεν θα πάει κάνας μπατίρης να μπει στο πριβέ σουαρέ και τους το χαλάσει. Θέλουν ιδιωτικότητα οι άνθρωποι, αυτό κάνει μπαμ. Τρίτη καταπάτηση: προσωπικό ασφαλείας θα σαρώνει τους πάντες και τα πάντα στο νησί. Οι εξονυχιστικοί έλεγχοι θα έχουν, υποθέτω, σκοπό την αποτροπή ταραχοποιών γιαουρτοφόρων στοιχείων, αλλά και των παχουλών κυριών της καλής (αλλά όχι αρκετά για να παραστεί) κοινωνίας που θα θελήσουν να φωτογραφήθούν σε κάποιο ενσταντανέ μαζί με την καμαριέρα της Καμίλας ή της Μαριάννας Λάτση. (Ναι, ναι, οι ίδιες που πιάνουν κάθε χρόνο πρώτο στασίδι στην Αρμάτα).

Πάντως πολύ θα ήθελα να ήμουν από μία μεριά να δω την βασίλισσα Ελισάβετ, που έχει, λέει ,αδυναμία στον κοκογιό (!! Μα γιατί μανδάμ; Τι σας εξάπτει εις τον νέον;) να ανεβαίνει με σατέν χοντροτάκουνο πασούμι τα σκαλιά ορθοδόξου μητροπόλεως για να παρακολουθήσει το μυστήριο. Ξύπνια, να υποθέσω.

Μυστήριο βεβαίως και η βλακώδης σκέψη να αναβληθεί ο γάμος για του χρόνου, λόγω λέει, οικονομικής κρίσεως! Ευτυχώς επικράτησαν νηφαλιότερες απόψεις. Από άρτο μπορεί να μην χορτάσουμε, από θεάματα πάντως....

Για περισσότερη αγάπη και θαυμασμό, μην αμελήσετε να διαβάσετε τον έξοχο Ροϊδη εδώ.

ΥΓ.Προς Σερ Έλτον Τζον

Εντάξει το τραγουδάκι για την Νταϊάνα. Αυτή τουλάχιστον ήτανε πριγκίπισσα σε υπαρκτό βασίλειο. Την αρπαχτή στον γιο του τέως χρεωκοπημένου βασιλείου τι τη θέτε;

I'm back

2010-08-19T23:39:00.001+03:00

Πόσο να λείψω πια..!

Αισιοδοξία

2010-05-10T07:05:00.000+03:00

Αυτή είναι η εκατοστή ανάρτηση και θέλω λίγη αισιοδοξία!!!

Η φώτο από εδώ.

Όλοι εναντίον όλων

2010-05-06T13:18:00.001+03:00

Κανένας δεν αγαπά τίποτα και κανέναν σε αυτή τη χώρα. Δεν αγαπάμε τη χώρα γιατί δε νιώθουμε ότι είναι δική μας. Δεν αγαπάμε τις πόλεις μας, τους δρόμους που οδηγούμε και περπατάμε, τις πλατείες, τα πάρκα, τις δημόσιες υπηρεσίες που είναι εκεί για την δική μας εξυπηρέτηση, τους συναδέλφους μας, τους γείτονες, τους συμπολίτες μας... κανείς δεν αγαπά κανέναν. Πετάμε μολότοφ και σπάμε τράπεζες, υπουργεία, πανεπιστήμια γιατί δε νιώθουμε ότι είναι δικά μας, ότι μας ανήκουν, ότι είναι περιουσία και βιος μας. Γιατί όμως νιώθουμε έτσι;

Επιχειρώ μια ανάλυση περισσότερο για να ταξινομήσω τις σκέψεις μου. Η αιώνια μετατόπιση ευθυνών, που φαίνεται να είναι μία από τις κατάρες της νοοτροπίας μας, μας εξωθεί στο να αναθέτουμε την εξουσία και ουσιαστικά τη διαχείρηση της ζωής μας σε τυχοδιώκτες που μπορούν να μπουν στα πράγματα και να ρυθμίσουν την κατάσταση υπέρ μας. Πόσοι και πόσοι δεν ψηφίζουν για να τακτοποιηθούν αυτοί ή τα παιδιά τους σε μία δουλειά; Τα κάνουμε όλα λάθος. Και όταν όσοι ψηφίζουμε κάνουν αυτό ακριβώς για το οποίο τους ψηφίσαμε, δηλαδή ρυθμίζουν τα πράγματα με γνώμονα το ατομικό συμφέρον του καθένα - που έρχεται σε σύγκρουση με το δικό μας - τότε γκρινιάζουμε ότι δεν υπάρχει κράτος, εκνευριζόμαστε, νιώθουμε αδικημένοι, αγανακτούμε και ξεσπάμε εναντίον του κράτους, των κτηρίων του και των εκπροσώπων του. Κάπως έτσι νομίζω ότι λειτουργεί. Προσωπικά δεν έχω πετάξει βόμβες αλλά θυμάμαι καλά πώς ένιωθα τον Δεκέμβρη του 2008.

Νομίζω όμως ότι είναι πλέον αργά. Με άλλα λόγια, ακόμα κι αν αυτή η νοοτροπία δημιουργήθηκε - κυρίως κατά τη δεκαετία του '80 - από τον λαό και ανέδειξε τους ανάλογους αντιπροσώπους, σήμερα η νοοτροπία αυτή επικρατεί και σημαίνει ότι για να είσαι μέσα στο παιχνίδι (που θα πει για να βρεις μια δουλειά και να ζεις αξιοπρεπώς) πρέπει να ενταχθείς μέσα σε αυτόν τον φαύλο κύκλο της ανατροφοδοτούμενης διαφθοράς. Είναι το γνωστό ρητό ότι αν δεν έχεις μπάρμπα στην Κορώνη, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα πια εδώ. Είτε φιλοδοξείς να γίνεις υπάλληλος του δημοσίου, είτε να κάνεις μια δική σου επιχείρηση, ξέρεις ότι ... πρέπει να έχεις τις κατάλληλες γνωριμίες. Αυτό ισχύει και στον ιδιωτικό τομέα - κι αυτό το λέω από εμπειρία. Η έννοια της αξιοκρατίας είναι α-ν-ύ-π-α-ρ-κ-τ-η στην Ελλάδα, σε οποιονδήποτε τομέα κι αν κοιτάξει κανείς.

Για να μπεις στο δημόσιο πρέπει να έχεις πολιτκό μέσο (ακόμα και επί ΑΣΕΠ με τις κατάπτυστες συνεντεύξεις της κυβέρνησης Καραμανλή). Για να μπεις στον ιδιωτικό τομέα, πρέπει επίσης να έχεις γνωστούς, να πας συστημένος. Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις. Όλοι θεωρούμε το δημόσιο σαν την ιερή αγελάδα που μπορούμε να αρμέγουμε εις τον αιώνα τον άπαντα χωρίς να την ταϊζουμε τίποτα. Θυμάμαι τώρα την υπόθεση των διοικητικών υπαλλήλων σε δημόσιο νοσοκομείο που είχαν συστήσει εταιρεία εξαγωγών: κλέβανε τις προμήθειες του νοσοκομείου από τις αποθήκες και τις ... εξάγανε στη Βουλγαρία!!! Τι να έγινε άραγε μ' αυτούς; Λέτε να μπήκαν φυλακή; Κάπως έτσι λειτουργούν όσοι μπορούν να λειτουργήσουν έτσι. Πόσοι και πόσοι δεν παίρνουν μαϊμού αναπηρικές συντάξεις; Αυτοί δεν φταίνει για το μπουρδέλο; Οι πολεοδόμοι, εφοριακοί, γιατροί και λοιποί που λαδώνονται για να καταπατήσουν τους νόμους του κράτους μας δεν φταίνε; Αυτοί που λαδώνουν φταίνε επίσης, αλλά κατά τη γνώμη μου λιγότερο: με άλλα λόγια όταν ξέρεις ότι αν δε λαδώσεις, δεν γίνεται δουλειά, ή αν το καταγγείλεις δεν θα γίνει τίποτα, τότε σκας τα λεφτά και ξεμπερδεύεις. Οι διοικητές με τις ξεφτιλισμένες ΕΔΕ δεν φταίνε όσο και οι βουλευτές με τις εξεταστικές του κώλου;

Αυτή η βάρκα βούλιαξε μες τα σκατά ολωνών μας.

Για δες καιρό που διάλεξε...

2010-05-01T14:11:00.000+03:00

Τον Τάσο Τέλλογλου τον συμπαθούσα ιδιαίτερα για τη δουλειά του. Σε μία εποχή όπου η τηλεοπτική δημοσιογραφία δεν είναι τίποτ' άλλο παρά προσωπική - κομματική άποψη, φαινόταν να είναι ένας από τους λίγους εναπομείναντες δημοσιογράφους που τεκμηρίωνε τα ρεπορτάζ του με στοιχεία και έρευνα. Για την ακρίβεια, έχω την εντύπωση ότι περισσότερο έψαξε ο Τέλλογλου την υπόθεση Siemens, παρά ο εισαγγελέας, ας πούμε.

Πρόσφατα όμως, διάβασα ένα δημοσίευμά του που με εξόργισε. Μιλώ για το "Τίμημα της εκλογής" που δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο και τα σχόλια των επισκεπτών εδώ. Ο Τέλλογλου προτείνει ουσιαστικά μία νέα κυβέρνηση που θα έχει βασικό κορμό το ΠΑΣΟΚ και κλείνει το άρθρο του με την εντυπωσιακή φράση "Είναι ανάγκη να έχει πρωθυπουργό τον Παπανδέρου;". Σε κάποια από τα πρώτα σχόλια ο Άρης Δαβαράκης ζητά διευκρινήσεις και ο Τάσος Τέλλογλου απαντά σε σχόλιο πάλι:

"Κατ αρχήν γραφω "βασικό κορμό" το ΠΑΣΟΚ , αρα δέν θα είναι μόνο ΠΑΣΟΚ .Το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε τον Οκτώβριο για να εφαρμόσει μία αλλη πολιτική απο αυτή που τώρα χρειάζεται ο τόπος .Το ΠΑΣΟΚ δέν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα .Να κάνουμε εκλογές;Δέν είμαστε αυτόχειρες .Αρα τι μένει; Μία κυβέρνηση σαν και εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974 , απο όλους τους πολιτκούς χώρους .Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να εχει εκτακτες εξουσίες ,για να το πώ πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση εκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα αρθρα του συνταγματος πρέπει να βγούν "εκτός" η να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου , πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς(πχ πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας ,απεργία εκπαιδευτικών μέσα στις εξετάσεις )Στο Βέλγιο πρίν μερικά χρόνια μία τετοια κυβέρνηση συναπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ενα διάστημα . Ο κ Παπανδρέου είναι ακατάλληλος για να ηγηθεί μιας τετοιας κυβέρνησης "εθνικής ανάγκης" ,λμπορεί να είναι αντιπρόεδρος της και υπουργός των Εξωτερικών αλλά επικεφαλής πρέπει να είναι κάποιος που να μην διστάζει μπροστά σε οποιο κόστος . Η μόνη προυπόθεση που θέτει η κοινωνία είναι να μοιραστεί το βάρος δίκαια.".

Ο Δαβαράκης - για την ιστορία - κατάλαβε και συμφώνησε. Εγώ πάλι επίσης κατάλαβα αλλά όχι μόνο δεν συμφωνώ, αλλά αρχίζω να υποψιάζομαι ... σκοτεινά σενάρια για τούτο τον έρμο τόπο. Με δυο λόγια, φράσεις όπως "ορισμένα αρθρα του συνταγματος πρέπει να βγούν "εκτός" η να ερμηνευτούν ανάλογα" ή "πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς" μου προκαλεί ανατριχίλα. Η αναστολή "ορισμένων συνταγματικών διατάξεων" προβλέπεται από το ίδιο το Σύνταγμα μόνο σε περίπτωση πολέμου ή ένοπλου κινήματος ανατροπής της εξουσίας, και μόνο για διάστημα μερικών ημερών.

Επιπλέον, όλοι οι τομείς είναι ευαίσθητοι: η παιδεία, η υγεία, οι συγκοινωνίες, ο τουρισμός, η δικαιοσύνη, η αγροτική ανάπτυξη, η έννομη τάξη και πάει λέγοντας. Δεν θέλω καν να σκεφτώ τι θα συνέβαινε αν κάποια κυβέρνηση αποφάσιζε καταστολή των απεργιών και διαμαρτυριών σε όλους τους παραπάνω ευαίσθητους τομείς.

Πολύ φοβάμαι ότι σε λίγο δεν θα γελάει κανείς με το ανέκδοτο της "συλλογικής ευθύνης". Έτσι ξεκίνησε η προπαγάνδα και η συλλογική μας ύπνωση, εκπορευόμενη κυρίως από τα media... Ακριβώς τη στιγμή που ο κόσμος ξυπνά και απαιτεί την κατάργηση του κατάπτυστου νόμου περί ευθύνης υπουργών, οι δημοσιογράφοι αναφέρονται σε "συλλογικές ευθύνες" έτσι ώστε να παραμείνουν ατιμώρητοι οι πολιτικοί, μέσα στη γενική θολούρα. Οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι εκμεταλλεύονται ουσιαστικά την έλλειψη αλληλεγγύης που υπάρχει πλέον στην ελληνική κοινωνία ("με ποιο δικαίωμα οι αγρότες εμποδίζουν τη διέλευσή μου από την εθνική οδό;") και φαίνονται να επιστρέφουν σε φασιστικές εφεδρίες του τύπου "ΠΡΕΠΕΙ να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας..." ή "ορισμένα άρθρα του Συντάγματος πρέπει να βγουν εκτός" και άλλα φαιδρά μεν, επικίνδυνα δε.

Μετά την απογοήτευση που μου προκάλεσε το άρθρο του Ξανθούλη, που αναπολεί την παλιά, καλή, ελληνική μιζέρια, και το οποίο σχολίασε επαρκέσταστα η 50ft queenie εδώ, το παραπάνω άρθρο του Τάσου Τέλλογλου, μου προκαλεί οργή.

Για να ξεκαθαρίσω και την προσωπική μου θέση, θεωρώ γελοίο και φασιστικό τον τρόπο που γίνονται οι κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ. Μπλοκάρουνε τους τουρίστες μέσα στο κρουαζιερόπλοιο και .. τι έγινε; Δεν θα βρει άλλο τρόπο το υπουργείο να περάσει την άρση του καμποτάζ; Τι κρίμα που δεν ήμουν εγώ στο εμπορικό κέντρο εκείνη την ημέρα που έβγαζαν έξω διά της βίας τους καταναλωτές. Δεν νομίζω να υπάρχει πιο σιχαμένο πράγμα από τους κομμουνιστές με τη φασιστική νοοτροπία. Όμως, πέρα από αυτό, σε καμία μα καμία περίπτωση δεν θα ωφελούσε τον τόπο μία κυβέρνηση μη εκλεγμένη, όπως υποστηρίζει ο Τάσος Τέλογλου (δηλώνοντας ότι αφ' ενός οι εκλογές θα ήταν αυτοχειρία, αφ' ετέρου ότι η κυβέρνηση πρέπει να αλλάξει), και επιπλέον μία κυβέρνηση που θα "άφηνε εκτός" ορισμένα άρθρα του Συντάγματος, κατά το δοκούν, και πάντα για το καλό του τόπου.

Το καλό του τόπου, που θα έπρεπε να υποστηρίζουν οι δημοσιογράφοι - κάνοντας απλώς τη δουλειά τους, που θα πει καταγράφοντας την κοινή γνώμη - είναι να φυλακιστούν οι υπαίτιοι πολιτικοί για την κατρακύλα της χώρας. Όχι πολύ, πέντε χρονάκια ο καθένας είναι αρκετά για να καταλάβουν, όχι οι ίδιοι αλλά οι επόμενοι επίδοξοι σωτήρες της πατρίδας ότι δεν μπορούν να μας πνίγουν άλλο στα σκατά ενώ οι ίδιοι απολαμβάνουνε τους κόπους μας.

Η απλή λογική απαιτεί άνοιγμα όλων των λογαριασμών όλων όσοι έχουν διατελέσει βουλευτές και στελέχη υπουργείων, εφοριών και λοιπών φορέων από το 1974 και μετά καθώς και συγγενικών προσώπων, έρευνα των περουσιακών τους στοιχείων στην Ελλάδα και το εξωτερικό, δήμευση της κινητής και ακίνητης περιουσίας όταν δεν συνάδει με το πόθεν έσχες και φυλάκιση των υπαιτίων. Είναι απλό. Αυτός είναι ο μονόδρομος και όχι τα δις του ΔΝΤ.

Διαφορετικά, η κάθαρση θα είναι μάλλον βίαιη και όντως θα καταλυθεί το Σύνταγμα, αλλά όχι κατά το δοκούν αυτή τη φορά....

Για την πατρίδα ρε γαμώτο!

2010-04-26T15:46:00.004+03:00

Κύριε Πρωθυπουργέ,

τιμώντας και στηρίζοντας την προσπάθειά σας να σωθεί η πατρίδα απ' την χρεωκοπία κι έτσι να καταστραφεί ευκολότερα και χωρίς διαμαρτυρίες, νιώθω την ανάγκη να προσφέρω κι εγώ σ' αυτόν το αγώνα το τελευταίο βρακί που μου απόμενε. Είναι δικό σας, για την πατρίδα.

Σας φιλώ, ήρωά μου.

Banshee

Thanks

2010-03-28T15:04:00.000+03:00

Banshee is down and out.
Thanx everyone.

Πλήρωνε μαλάκα μισθωτέ

2010-03-15T11:01:00.002+02:00

Τελικά, σύμφωνα με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο:

1. Οι offshore θα φορολογηθούν με 8% αντί για 15% που είχε αναγγελθεί νωρίτερα από τη σοσιαλιστική μας κυβέρνηση.

2.Το υποχρεωτικό πόθεν έσχες θα αφορά μόνο τους δημοσίους υπαλλήλους και όχι όλους τους πολίτες, όπως είχε αναγγελθεί νωρίτερα από τη σοσιαλιστική μας κυβέρνηση.

3. Οι ταξιτζήδες και βενζινοπώλες θα εγκαταστήσουν ταμειακές μηχανές και θα φορολογούνται στην κλίμακα από ... του χρόνου, και όχι άμεσα όπως είχε αναγγελθεί από τη σοσιαλιστική μας κυβέρνηση.

Μέχρι τότε, πλήρωνε μαλάκα μισθωτέ για να σώσεις την Ελλάδα και τη σοσιαλιστική μας κυβέρνηση. Με γεια και ο καινούριος ΦΠΑ, βρε.

Η άλλη όψη

2010-03-11T12:43:00.003+02:00

Με χαρά αναπαράγω την είδηση για την πρωτοβουλία των 40 Ελλήνων "πνευματικών ανθρώπων" να απευθύνουν επιστολή προς το γερμανικό Spiegel με αίτημα την αλληλεγγύη προς την Ελλάδα.

Για να μη νομίζουμε ότι "πνευματική ηγεσία" είναι οι συγγραφείς του Πετσόπολου.

Ολόκληρη η είδηση εδώ.

Η σιωπή των αμνών

2010-03-06T10:07:00.009+02:00

Η σιωπή έσπασε - οι αμνοί παραμένουν ως έχουν.

Αναφέρομαι στην όλη ιστορία με τις εκδόσεις Άγρα και τον απολυμένο Ντίνο Παλαιστίδη. Είναι νομίζω προφανές ότι δεν είμαι σε θέση, ούτε και διάθεση, να μιλήσω για μία εργασιακή διαφορά που δεν με αφορά. Αντιθέτως, η "υποστηρικτική" συλλογή υπογραφών των διανοούμενων και συγγαφέων της Αγρας, με άφησε κατάπληκτη και με εξόργισε, περισσότερο ακόμα κι από τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης (λέμε τώρα).

Σε μία χώρα όπου η λεγόμενη πνευματική ηγεσία (;;;) έχει μπροστάρηδες τους παλαίμαχους Θεοδωράκη και Σαββόπουλο και τον τηλεοπτικό Λαζόπουλο, οι "πνευματικοί" (;;;) άνθρωποι δεν έδειξαν να ιδρώνει το αυτί τους μέχρι σήμερα για τίποτα: ήταν οι μεγάλοι απόντες στα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008, όπως και σε όλες τις προηγούμενες και επόμενες κοινωνικές αναταρραχές. Όπως είναι και τώρα που ο λαός βγαίνει στους δρόμους προσπαθώντας να προασπίσει ένα, ούτως ή άλλως, μάλλον χαμηλό επίπεδο διαβίωσης. Κανένας συγγραφέας, ποιητής, καθηγητής, βυζαντινολόγος κλπ κλπ δεν ένιωσε ουδεμία ανάγκη όλο το προηγούμενο διάστημα να στείλει μια δήλωση με τις θέσεις του για οτιδήποτε συμβαίνει στην κοινωνία.

Θα μου πείτε, εντάξει, και τι είναι οι συγγραφείς; Συνδικαλιστές; Όχι (τουλάχιστον, όχι μέχρι σήμερα) οπότε ας πούμε ότι η αφωνία τους ήταν απλά υποφερτή, αν και θεωρητικά είναι οι μόνοι που μπορούν να προσφέρουν μια εναλλακτική πρόταση για όσα συμβαίνουν στην πολιτική και την κοινωνία. Αν' αυτού, οι πολύφερνοι ποιητές (μέχρι και ο ... Κοροπούλης απ' ό,τι διάβασα, με μεγάλη μου θλίψη) συνασπίζονται με θέρμη και εν ριπή οφθαλμού για να υπερασπιστούν, γεμάτοι αγανάκτηση τον εκδότη τους από τις επιθέσεις που δέχεται!

Μα τι ξεφτίλα όλη αυτή η οργή και θλίψη για τα του οίκου τους! Οι μέχρι χθες βουβές παρθένες βγαίνουν σήμερα στον τιμημένο αγώνα για να αποκαταστήσουν την τιμή και την υπόληψη ενός ανθρώπου που διαθέτει όλα τα μέσα ν υπερασπιστεί ο ίδιος τον εαυτό του, και καταδέχονται να πάρουν θέση σε ένα ζήτημα εργασιακών διαφορών... Πόσο λίγοι. Πόσο κότες. Και εν τέλει, πόσο εκτός πραγματικότητας. Εδώ ο κόσμος χάνεται και το μουνί χτενίζεται, που λέμε.

***

Ένα πολύ καλό κείμενο για το θέμα από τον Κώστα Δεσποινιάδη στο Radical Desire εδώ. Εκεί θα βρείτε και τα λινκ των... ντοκουμέντων.

Μετά τα νέα οικονομικά μέτρα....

2010-03-03T22:52:00.001+02:00

Οι δρόμοι που γνωρίσαμε...

2010-02-20T18:55:00.002+02:00

Έτυχε αυτές τις μέρες να ξαναδώ σε κάποια σατιρική εκπομπή τον κατάπτυστο μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Άνθιμο, να δηλώνει από άμβωνος και on camera (αμ, πώς αλλιώς;) ότι "μαύρισε ο τόπος από τους μετανάστες πλησίον της Ομόνοιας"...

Έτσι μου ήρθε στο νου το ποίημα του Αναγνωστάκη:
Αὐτοὶ δὲν εἶναι οἱ δρόμοι ποὺ γνωρίσαμε...

Αὐτοὶ δὲν εἶναι οἱ δρόμοι ποὺ γνωρίσαμε
Ἀλλότριο πλῆθος ἕρπει τώρα στὶς λεωφόρους
Ἀλλάξαν καὶ τῶν προαστίων οἱ ὀνομασίες
Ὑψώνονται ἄσυλα στὰ γήπεδα καὶ στὶς πλατεῖες.
Ποιὸς περιμένει τὴν ἐπιστροφή σου; Ἐδῶ οἱ ἐπίγονοι
Λιθοβολοῦν τοὺς ξένους, θύουν σ᾿ ὁμοιώματα,
Εἶσαι ἕνας ἄγνωστος μὲς στὸ ἄγνωστο ἐκκλησίασμα
Κι ἀπὸ τὸν ἄμβωνα ἀφορίζουνε τοὺς ξένους
Ρίχνουνε στοὺς ἀλλόγλωσσους κατάρες

Ἐσὺ στοὺς σκοτεινοὺς διαδρόμους χώσου
Στὶς δαιδαλώδεις κρύπτες ποὺ δὲν προσεγγίζει
Οὔτε φωνὴ ἀγριμιοῦ ἢ ἦχος τυμπάνου·
Ἐκεῖ δὲ θὰ σὲ βροῦν. Γιατί ἂν σ᾿ ἀφορίσουν
Κάποιοι –ἀναπόφευκτα– στὰ χείλη τους θὰ σὲ προφέρουν
Οἱ σκέψεις σου θ᾿ ἀλλοιωθοῦν, θὰ σοῦ ἀποδώσουν
Ψιθυριστὰ προθέσεις, θὰ σὲ ὑμνήσουν.
Μὲ τέτοιες προσιτὲς ἐπιτυχίες θὰ ἡττηθεῖς.
Τεντώσου ἀπορρίπτοντας τῶν λόγων σου τὴν πανοπλία
Κάθε ἐξωτερικὸ περίβλημά σου περιττὸ
Καὶ τῆς Σιωπῆς τὸ μέγα διάστημα, ἔτσι,
Τεντώσου νὰ πληρώσεις συμπαγής.
---
1954

Δικαίωση

2010-02-17T13:26:00.001+02:00

Πάντα έλεγα πως η λοβοτομή μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα χρήσιμη σε ορισμένες περιπτώσεις. Και ορίστε: έρχεται τώρα η επιστήμη να με δικαιώσει: εδώ.

Φέρτε πίσω τα κλεμμένα

2010-02-11T11:46:00.003+02:00

Όλα όσα αδίκως εισπράτατε τόσα χρόνια!

Μιλάω για τους δημόσιους υπαλλήλους που απεργούν για την κατάργηση των επιδομάτων τους! Με τι θράσος βγαίνουν στο δρόμο όλοι αυτοί οι ανεκδιήγητοι κηφήνες;

Διαμαρτύρονται για την περικοπή των επιδομάτων αλλά κανένας λογικός άνθρωπος σε αυτή τη χώρα δεν αναρωτιέται το απλό: ήταν δίκαιο, σωστό ή έστω λογικό να εισπράττουν όλα αυτά τα επιδόματα τόσα χρόνια; Τι ακριβώς σημαίνει "επίδομα προσέλευσης στην εργασία", γαμώ το κέρατό μου;;!!!

Το κράτος δεν πρέπει μόνο να κόψει αυτά τα επιδόματα μαχαίρι αλλά να απαιτήσει την επιστροφή των χρημάτων από όλους αυτούς τους βολεμένους κοπανατζήδες και τεμπέληδες της ΕΡΤ, των υπουργείων, του ΙΚΑ, των ΔΟΥ και τα συναφή. ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ που παίρνατε τόσα χρόνια, αυτό πρέπει να είναι το σύνθημα.

Και ναι, ναι, ξέρω ότι το κράτος αντί να δίνει αυξήσεις έδινε επιδόματα, αλλά δεν με νοιάζει πλέον. Έχω βαρεθεί να βλέπω τη λιγότερο παραγωγική τάξη της χώρας να αμοίβεται παχυλά ΧΩΡΙΣ να δουλεύει! Ξέρω δέκα φίλες, όλες στο δημόσιο, κι όποτε τηλεφωνήσω πρωί είναι είτε για ψώνια ("πετάχτηκα μισή ωρίτσα"), είτε σε άδεια ασθενείας, είτε απεργούν.

Σε όλα τα κράτη, το δίλημμα είναι: είτε πας στο δημόσιο όπου δεν έχεις καλό μισθό αλλά έχεις σίγουρη δουλειά, είτε στον ιδιωτικό τομέα όπου αμοίβεσαι καλύτερα αλλά η δουλειά σου είναι αβέβαιη. Μόνο σ' αυτή την κωλοχώρα έχουνε καταφέρει το αντίθετο: στον ιδιωτικό τομέα οι δουλειές είναι κακοπληρωμένες και αβέβαιες και στο δημόσιο καλοπληρωμένες και σίγουρες! Φταίει μετά ο κόσμος που θέλει να μπει στο δημόσιο να αράξει;

Όχι μόνο να φέρουν πίσω τα κλεμμένα όλοι αυτοί οι κηφήνες, αλλά να καταργηθεί και η μονιμότητα ΤΩΡΑ! Θα σου πω εγώ αν θα κάνουνε απεργίες για ψύλλου πήδημα ταλαιπωρώντας εμένα για μία ακόμα φορά. Φύρα!

5%

2010-02-11T11:44:00.001+02:00

Αντιγράφω από το protagon.gr, αυτούσιο, καθώς δεν έχω να προσθέσω ούτε λέξη:

Παίδες σήμερα το κείμενο δεν είναι πνευματική μου ιδιοκτησία, δεν το γραψα εγώ. Έφτασε με μειλ σπίτι μου –μπορεί και στο δικό σας. Δεν ξέρω ποιός το γραψε. Κάποιος δικός μας που δεν τρελαίνεται να γίνει επώνυμος προφανώς. Ανώνυμα το κυκλοφορεί στο δίκτυο και το αφιερώνει στους φίλους του. Στο 5%. Και επειδή νιώθω φίλη του, κολλητάρι του του τύπου, σας το αφιερώνω κι εγώ. Καλή κι η έρευνα για το ποιός πηδάει ποιόν αλλά εδώ είναι φανερό ότι μας πηδάνε αυτοί παιδιά, και μάλιστα χωρίς σάλιο, έχει δίκιο ο κολλητός μου. Σκάζω λοιπόν προς στιγμήν. Σκάστε κι εσείς. Είναι κάτι στιγμές που πρέπει να κάνουμε ενός λεπτού σιγή για τον άγνωστο φρικαρισμένο εκεί έξω που μας μιλάει...

«Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία. Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα. Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό. Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο. Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος.

Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας. Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο.

Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν. Κάτι γενικώς: καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος.

Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα.

Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους. Τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόν εγκλήματος. Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερ. Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestyle της κολομβιάνικης μαφίας.Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι. Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι. ΚΔΟΑ. Κτηνώδης δύναμη ογκώδης άγνοια. Στον υπόλοιπο κόσμο οι πραγματικοί πλούσιοι μοιάζουν με φοιτητές στα Εξάρχεια. Σνίκερς, φούτερ και κουκούλες. Ανακάλυψαν ένα τσιπάκι, έστησαν τη Microsoft, την Apple, έφτιαξαν ένα πρόγραμμα, φαντάστηκαν μια κοινότητα, το FaceBook, βάζουν την εταιρεία τους στο χρηματιστήριο έναντι 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων φορώντας τζιν, στο υπόγειο γκαράζ παίζουν ακόμα Nirvana με τις φοιτητικές τους κιθάρες.

Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες. Ούτε πανεπιστήμια. Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, κλοπιμαία. Ξαπλώστρες 3.000 ευρώ στην παραλία, ο ένας δίπλα στον άλλον… Πάνω στον άλλον. Όλοι μαζί. Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν. Ποιος έχει το πιο μεγάλο, σπίτι, το πιο μεγάλο, κότερο. Αγωνιούν για μια φωτογραφία τους σε φτηνές κίτρινες φυλλάδες.

Αγοράζουν παρέα, δημοσιότητα, σεξ, σταρ, μις, θεές, απόλυτες, υπέρλαμπρες, δίμετρες. Ξανθιές με μαύρη ρίζα. Από τη μαζική παραγωγή των καλλιστείων. Μια δυο γυμνές φωτογραφίες και μετά στον αγώνα. Στο ανελέητο κυνήγι στη σκληρή ζούγκλα της ζωής.

Η ανεργία στις νεαρές γυναίκες μέχρι τα 30 φτάνει στο 40%. Πιράνχας, κόβουν βόλτες από φωτογράφιση σε κότερα, από πασαρέλα σε επισκέψεις κατ' οίκον. Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο. Μια μέρα ο πελάτης θα ερωτευτεί και θα την κάνει κυρία. Ένας γάμος, τώρα πριν να 'ναι αργά, τα χρόνια περνάνε γρήγορα, νέο εμπόρευμα βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν. Τα πούρα διαλέγουν. Επιλέγουν την επόμενη trophy wife.

Ο πλανήτης μπαίνει στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης. Ο δύσκολος χειμώνας. Οι ελληνικές πολιτικές εφημερίδες, αυτιστικές πάντα, στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα. Χρώματα πολύχρωμα, γυαλιστερές φωτογραφίες. Δες το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια. Ζηλεύεις; Δες τον νεαρό πάμπλουτο κληρονόμο αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο;

Η Ελένη ρίχνει με νάζι το τιραντάκι να φανεί η ρόγα, πέφτει η τηλεθέαση.

Εσύ γιατί δεν ήσουν στο γάμο; Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας; Δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Τι άτυχος που ήσουν.

Όλα διορθώνονται όμως, άρχισε τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετικές στήθους, κάνε κάτι. Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα. Η Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος, κλείνει τα μάτια, πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο, υπέρβαρη πηδάει απ' το μπαλκόνι.

Γυρνάει το ρολόι μια ώρα πίσω μεσάνυχτα Κυριακής, ετοιμάζεται για τον πιο βαρύ χειμώνα. Μπερδεμένη, πεινασμένη, εν πλήρη συγχύσει, δηλώνει αθώα. Ήταν ωραίο το έργο, εύκολο, χωρίς κόπο, θεαματικό σαν μεταμεσονύχτια κολομβιάνικη σαπουνόπερα του Άλφα. Κρατάει 45 λεπτά. Μετά ακολουθεί τελεμάρκετινγκ.

Πού είναι η άλλη Έλλάδα; Η Ελλάδα του 5%. Η Ελλάδα της γνώσης, της επιστήμης και της έρευνας. Η Ελλάδα της τέχνης, του τολμηρού πνεύματος, της δουλειάς, της προκοπής και της εξέλιξης. Η Ελλάδα του μέτρου, της μετριοφροσύνης και της σύνεσης. Κι όμως υπάρχει η Ελλάδα αυτή, υπάρχει, αναπνέει και λειτουργεί. Κρυμμένη. Αναπνέει μέσα στο βρώμικο νερό με καλάμι...»

Ευχαριστούμε κολλητέ. Μόλις είδαμε μια φυσαλίδα...

Χάκερ ο παπάς!

2010-02-05T13:24:00.002+02:00

Διαάστε εδώ για τη σπείρα που έκανε υποκλοπή στο σήμα της Nova: εγκέφαλος ένας παπάς και έδρα ένα ξωκλήσι στη Ροδο!!!

Εργάκι

2010-02-02T21:17:00.001+02:00

Διαβάζω ότι ο Κορκονέας εξακολουθεί ν' ακούει φωνές και να μιλάει με τους "δαίμονες που του επιτίθονται". Σιγά το Φάουστ, τώρα.

Αρχαίο πνεύμα αθάνατο

2010-01-28T22:28:00.006+02:00

Μ' αρέσουν αυτές οι αρχαιοελληνικές πινελιές που συναντά κανείς παντού σ' αυτήν την έρμη χώρα... Το παρόν από τα ΚΤΕΛ Κορινθίας... Αλήθεια, αυτό το "Μολών Λαβέ" απευθύνεται στους σκουπιδιάρηδες του δήμου; Εμπνευσμένο.

"Φούσκες" που έγραψαν ιστορία

2010-01-09T16:25:00.003+02:00

Για να μη νομίζετε ότι είμαστε μόνοι εδώ στο ΧΑΑ, αντιγράφω από το Nooz.gr, οι οποίοι δεν ξέρω από πού το αντέγραψαν : )

Τα παραδείγματα τραγικών εκτιμήσεων οικονομολόγων και επενδυτών, από αιώνα σε αιώνα και μέχρι τις μέρες μας πολλά. Ιστορίες που μοιάζουν αστείες, όταν τις κοιτάς από απόσταση και τραγικές όταν τις ζεις. Η ιστοσελίδα cnn.money συγκέντρωσε και παρουσιάζει τις 13 μεγαλύτερες "φούσκες" στην οικονομική ιστορία του πλανήτη, από τις ολλανδικές τουλίπες και τη μανία του χρυσού μέχρι το Ίντερνετ και το subprime.

1634-38: Τουλίπες
Η αρχαιότερη καταγεγραμμένη χρηματοπιστωτική φούσκα στην Ιστορία είχε σχήμα και χρώμα τουλίπας. Ορισμένες φημισμένες ολλανδικές οικογένειες της εποχής υποθήκευσαν τις περιουσίες τους για να επενδύσουν σε βολβούς τουλίπας. Το κόστος για κάποιους βολβούς ήταν αντίστοιχο με το κόστος ενός σπιτιού.

1720: South Sea Co.
Θεωρούνταν "σίγουρο στοίχημα" από τους Βρετανούς τραπεζίτες που έβαλαν τα λεφτά τους στις μετοχές της ναυτιλιακής South Sea, πιστεύοντας ότι η εταιρία είναι το μεγάλο παιχνίδι στο εμπόριο με τον Νέο Κόσμο. Όμως η εταιρία ποτέ δεν έβγαλε κέρδη, οι επενδυτές καταστράφηκαν και οι αξιωματούχοι της South Sea κατέληξαν στη φυλακή.

1848: Χρυσός Νο1
Όταν ανακαλύφθηκε χρυσός στη βόρειο Καλιφόρνια, η μανία του χρυσού κατέλαβε όλο το αμερικανικό έθνος. Η μαζική μετανάστευση των κερδοσκόπων αύξησε τον πληθυσμό της Καλιφόρνιας από 15.000 σε πάνω από 300.000 κατοίκους μέσα σε περίπου μία 5ετία.

1860-73: Σιδηρόδρομοι
Η κατασκευή σιδηροδρόμων άρχισε να "καλπάζει" μετά τον αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Οι μετοχές σιδηροδρομικών εταιριών κατέλαβαν το 40% της κεφαλαιοποίησης του χρημαστιστηρίου NYSE. Εξαιτίας οικονομικού πανικού που ξέσπασε το 1873, πάρα πολλές εταιρίες χρεοκόπησαν.

1890s: Ποδήλατα
Σε κάποια στιγμή της Ιστορίας υπήρχαν πάνω από 300 εταιρίες στις ΗΠΑ οι οποίες συναγωνίζονταν για μια καλή θέση στην αγορά του ποδηλάτου. Μετά ήρθε το αυτοκίνητο - και το 1905 είχαν απομείνει μόλις 12 κατασκευαστές ποδηλάτων στις ΗΠΑ.

1920s: Ραδιόφωνα
Η τεχνολογία του ραδιοφώνου δημιούργησε έναν καλπασμό τύπου "Ίντερνετ" στην ακμάζουσα δεκαετία του ’20. Το ισχυρότερο παράδειγμα: η μετοχή της Radio Corp. of America εκτινάχτηκε από το 1 δολάριο στα 573 δολάρια μεταξύ 1921 και 1929. Διολίσθησε πάνω από 95% στη συνέχεια.

1959: Ηλεκτρονικά
Στο χάραμα της διαστημικής εποχής, κάθε μάρκα που περιείχε τη ρίζα "τρον" στο όνομά της -όπως η Astron και η Transitron- εκτοξεύτηκε στο διάστημα. Το 1962, όμως, επέστρεψαν όλες στον ταπεινό μας πλανήτη, με πολύ ανώμαλη προσγείωση.

1974-80: Χρυσός Νο2
Καθώς ο πληθωρισμός εκτινασσόταν (και καθώς ο Αμερικανός καταναλωτής απέκτησε το δικαίωμα να επενδύσει σε χρυσό για πρώτη φορά μετά το Μεγάλο Κραχ) οι τιμές του εκτινάχτηκαν από τα περίπου 100 δολάρια ανά ουγκιά το 1974 στα 850 δολ. το 1980. Θα ακολουθούσαν όμως φθίνουσα πορεία για τα υπόλοιπα 25 χρόνια.

1980-84: Ηλεκτρονικοί Υπολογιστές
Πριν ακόμη από την ανάδειξη των Windows ή του Mac, οι εταιρίες προσωπικών υπολογιστών ήταν οι μεγάλοι αστέρες της ημέρας. Όμως οι μετοχές εταιριών PCs διολίσθησαν 50% και περισσότερο το 1984, προκαλώντας στους επενδυτές τεχνολογική φοβία για μία 10ετία και πλέον.

1985-90: Ιαπωνία
Στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου έσκασε μια δίδυμη φούσκα: στην αγορά ακινήτων και στο χρηματιστήριο. Μεταξύ 1985 και 1989, οι ιαπωνικές μετοχές τετραπλασιάστηκαν σε αξία. Αλλά κατέρρευσαν το 1990 και δεν έχουν ανακάμψει πλήρως ακόμα.

1997 - 2000: Ίντερνετ
Από το Μεγάλο Κραχ είχε να πέσει τόση κερδοσκοπία στη Wall Stree. Αυτή τη φορά στο επίκεντρο βρίσκονταν υποσχόμενες πλην όμως μη κερδοφόρες εταιρίες που περιείχαν το ".com" στο όνομά τους. Όταν το πάρτι τελείωσε στα τέλη του 2000, οι τεχνολογικές μετοχές είχαν χάσει τα τέσσερα πέμπτα (4/5) της αξίας τους.

2003 - 2007: Ακίνητα
Μια συντηρητική επένδυση (η κατοικία) έγινε το αντικείμενο αχαλίνωτης κερδοσκοπίας. Με το σκάσιμο της φούσκας των ακινήτων καταποντίστηκε και το χρηματιστήριο.

2008 - σήμερα: Χρυσός Νο3
Οι επενδυτές στράφηκαν στον χρυσό όταν πίστεψαν ότι η παγκόσμια οικονομία έχει προβλήματα. Κι όταν ξεκαθαρίστηκε, ωστόσο, ότι "δεν θα πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας", ο χρυσός συνέχισε να ανεβαίνει και σήμερα διαπραγματεύεται πάνω από τα 1.100 δολ. ανά ουγκιά.

Δίλημμα

2010-01-06T17:55:00.002+02:00

Δεν μπορώ να αποφασίσω ποιο είναι χειρότερο: η ανασφάλεια του να μην έχεις καμία ιδέα για το τι σου ξημερώνει ή η ασφάλεια του αντιθέτου;

Night of the swallow

2010-01-05T00:22:00.002+02:00

With a hired plane,
And no names mentioned.
Tonight's the night of the flight.
Before you know,
I'll be over the water
Like a swallow.

(*σπέσιαλ αφιέρωση για να σου φτιάξει το κέφι -- ναι, εσένα)

2 0 1 0

2010-01-03T13:27:00.002+02:00

Η καλή νεράιδα της πρωτοχρονιάς άγγιξε με το μαγικό της ραβδί τη Banshee και της έφερε στα χείλη την ευχή της αγάπης για την καινούρια ευχή που μόλις ξεκίνησε...

Μπορούμε να ξεχάσουμε και να συγχωρέσουμε και να απαγκιστρωθούμε από αρνήσεις και απογοητεύσεις και πόνους. Η αγάπη φέρνει φως στη ζωή. Η αγάπη και το κοίταγμα στα μάτια.

Εύχομαι το 2010 να είναι μια πολύ φωτεινή χρονιά για όλους μας!

Η Banshee το ξέρει ότι οι ευχές δεν αρκούν. Θα περιμένει την επόμενη νεράιδα να της φέρει το δώρο του πείσματος καθώς δίχως αυτό, δεν ανθίζει το χώμα.

Merry Xmas!!!

2009-12-21T14:47:00.001+02:00

Quint Buchholz

2009-12-09T22:35:00.003+02:00

Περισσότερα εδώ.

Για να αποφύγετε το ξύλο

2009-12-07T22:09:00.001+02:00

Μια απολαυστική δημοσίευση του drseeng από το Media Soup εδώ!

Πολύ καλό )))

Για τον Δεκέμβρη - Οι σπίθες και τ' αποκαϊδια

2009-12-03T21:16:00.002+02:00

Παραθέτω ολόκληρο το άρθρο του Τσίπρα από το protagon.gr. Περιττό, ίσως, να αναφέρω ότι συμφωνώ με όσα γράφει:

Πριν από έναν χρόνο, στις 6 Δεκεμβρίου του 2008, ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τις σφαίρες ενός αστυνομικού όπλου. Αυτό που ακολούθησε ήταν πέρα από κάθε πρόβλεψη.

Ένα τεράστιο κύμα διαμαρτυρίας και αγανάκτησης , εκδηλώθηκε αστραπιαία σε ολόκληρη την Ελλάδα σαρώνοντας το γενικό κλίμα παραίτησης και πολιτικής απάθειας μέσα στο οποίο φαινόταν να ζει η ελληνική νεολαία. Και έφερε σε αδιέξοδο το κατεστημένο πολιτικό σύστημα, το οποίο είχε αποφασίσει να υπερασπιστεί μέχρι τέλους την εκδοχή του «μεμονωμένου ατυχούς γεγονότος».

Είναι προφανές ότι αυτή η παράλογη και ωμή δολοφονία, ήταν η σπίθα. Το εύφλεκτο υλικό ήταν τα συσσωρευμένα αδιέξοδα της νέας γενιάς. Αδιέξοδα γνωστά και ομολογημένα. Η τεράστια κρίση του εκπαιδευτικού συστήματος, το αβέβαιο εργασιακό μέλλον, που στερεί από τους νέους ανθρώπους την προοπτική της ανεξαρτησίας και της ατομικής ελευθερίας, η σοβαρή οικονομική κρίση και η εργασιακή και οικονομική επισφάλεια.
Με λίγα λόγια, η βεβαιότητα ότι αυτή η γενιά θα ζήσει τη ζωή της χειρότερα από ότι έζησαν όλες οι προηγούμενες γενιές μέχρι σήμερα.

Αυτά τα προβλήματα, γέμιζαν διαρκώς το ποτήρι, που ξεχείλισε με την δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Και έτσι προκλήθηκε αυτό το πρωτοφανές κύμα οργής, που ξέσπασε σε δρόμους, πλατείες και έξω από αστυνομικά τμήματα. Αλλά δεν σταμάτησε εκεί. Την ώρα που οι βασικοί εκφραστές του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος και τα μεγάλα ΜΜΕ προσπαθούσαν να παρουσιάσουν αυτό το ξέσπασμα μόνο ως τυφλή βία πάνω σε βιτρίνες εμπορικών καταστημάτων, δεκάδες χιλιάδες νέα παιδιά διαδήλωναν επί μέρες με μαζικό, δυναμικό αλλά ειρηνικό τρόπο. Και σχεδόν ταυτόχρονα, οι εργαζόμενοι κατέβηκαν στους δρόμους των ελληνικών πόλεων, συγκροτώντας τις μαζικότερες οργανωμένες διαδηλώσεις των τελευταίων δεκαετιών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η μόνη πολιτική δύναμη που υπερασπίστηκε, χωρίς να λογαριάσει το κόστος, το δίκαιο και τα αίτια αυτής της εξέγερσης. Και το πλήρωσε.
Πολύ γρήγορα η δημόσια συζήτηση σταμάτησε να επικεντρώνει στα εύφλεκτα υλικά και εστιάστηκε στα αποκαΐδια. Και όσοι τολμήσαμε να εστιάσουμε στον ορθό λόγο, μετατραπήκαμε σε ηθικούς αυτουργούς του εμπρησμού.

Δεν μετανιώσαμε και δεν κάναμε πίσω. Υπερασπιστήκαμε από θέση αρχής την εξεγερμένη νέα γενιά από την οργανωμένη συκοφαντία και παραπληροφόρηση. Και επιμόνως φέραμε στο προσκήνιο τα αδιέξοδα που προκαλούν τον θυμό της. Και ταυτόχρονα καταθέσαμε προτάσεις που θα μπορούσαν να δώσουν διέξοδο. Προτάσεις που αφορούσαν τον περιορισμό της καταστολής και της αστυνομικής αυθαιρεσίας, την υπεράσπιση του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης. την εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων, την αντιμετώπιση της ανεργίας και της εργασιακής επισφάλειας.

Εξακολουθούμε να μη μετανιώνουμε για το Δεκέμβρη. Για τη σκληρή μάχη αρχών που δώσαμε απέναντι σε ολόκληρο το πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο.
Δε μετανιώνουμε, κυρίως, γιατί πιστεύουμε ότι τα αιτήματα αυτά παραμένουν ενεργά στη συνείδηση της κοινωνίας και αναδεικνύονται πιο ζωντανά, πιο ξεκάθαρα και πιο ώριμα στους επόμενους κοινωνικούς αγώνες.
Ένα χρόνο μετά, ξέρουμε περισσότερα. Ξέρουμε ότι η σπίθα της αμφισβήτησης υπάρχει στις καρδιές των νέων ανθρώπων.

Ξέρουμε ότι η κυρίαρχη πολιτική και οικονομική στρατηγική, που για να συσσωρεύσει κέρδη στους λίγους οδηγεί την κοινωνία σε βαθειά κρίση, δεν έχει ούτε την υποστήριξη, ούτε την συναίνεση που θα ήθελε για να προχωρήσει.
Ξέρουμε ότι το να δηλώνεις αριστερά και να μοστράρεις τα σφυροδρέπανα δε σε θέτει κατά ανάγκη απέναντι στο σύστημα εξουσίας.
Το κυριότερο όμως που ξέρουμε, είναι ότι το σύστημα εξουσίας, παρά την φαινομενικά απόλυτη κυριαρχία του, έχει σοβαρές αδυναμίες και φοβάται.

Όχι τα ξεσπάσματα βίας, γιατί αυτά ξέρει ότι μπορεί να τα διαχειριστεί προς όφελός του. Φοβάται όμως τον κόσμο που διεκδικεί τα αυτονόητα, στους δρόμους, τα πανεπιστήμια, τα σχολεία, τους χώρους εργασίας.
Φοβάται τον επόμενο Δεκέμβρη, που θα ξεσπάσει πιο συνειδητά, πιο οργανωμένα, με ξεκάθαρα διατυπωμένα τα πολιτικά και κοινωνικά του αιτήματα: αντίσταση, αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια.

***

Απίστευτο ψώνιο, αγόρι μου!

2009-11-21T18:34:00.004+02:00

Ποιος άλλος εκτός από τον Γιούρι Γκέλερ!

Προσφέρθηκε, λέει, να χρησιμοποιήσει:
...τις δυνάμεις του ώστε να κατευνάσει τις ηφαιστειακές δραστηριότητες στον πλανήτη Ουρανό καθώς, κατά την άποψη του, θα τον διέλυαν σε κομμάτια: «Θα πάρω ένα μικρό ποσό για να καλύψω τα έξοδα μου, και τότε το μόνο που χρειάζομαι από τους ανθρώπους της NASA είναι να με στρέψουν στη σωστή κατεύθυνση. Αν απελευθερώσω τέτοιου είδους δύναμη σε ένα υγιή πλανήτη, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι καταστροφικά»....

Τι λε ρε φίλε! Τώρα τρομάξαμε! Ήρθε όμως η νόστιμη απάντηση της NASA:
«Απ’ όσο ξέρουμε ο Ουρανός χαίρει άκρας υγείας. Πιστεύουμε πως μπερδεύει τον πλανήτη με κάποιο άλλο σώμα, μάλλον την Ιω, ένα από τα φεγγάρια του Δια. Μπορούμε να διαβεβαιώσουμε τον κύριο Geller πως αυτός ο ταραγμένος δορυφόρος απολαμβάνει την καλύτερη φροντίδα που μπορούν να προσφέρουν οι ΗΠΑ. Αν χρειαστούμε υποστήριξη από ψυχικό, να είναι σίγουρος πως θα τον καλέσουμε.»

Ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Έμβλημα

2009-11-21T08:14:00.005+02:00

Αυτός στη φωτογραφία είναι ο πρωθυπουργός του Βελγίου και από χθες πρόεδρος της ΕΕ. Είμαι σίγουρη ότι θα κάνει πολλά για την Ευρώπη και ειδικά για τη χώρα μας καθώς κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής, δέχτηκε να φωτογραφηθεί μπροστά από την πασίγνωστη άσπρη πλαστική καρέκλα - έμβλημα της σύγχρονης Ελλάδας. Σημειολογικά λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με έναν φιλέλλην. Να μας ζήσει.

Καρτ ποστάλ

2009-11-18T01:21:00.002+02:00

4.
Στο μεταξύ αισθάνομαι πως έχω κάποια χρησιμότητα. Καθώς και μια μελαγχολία αδιαβρόχου.

Θα βρέξει, πιθανόν για πάντα.
Σαλεύει η πόλη κάτω απ' τα κουρέλια.
Θα ψηλώσουν οι τοίχοι, θα πρασινίσουν
τα νομίσματα. Θα βρέξει.

(Ένοχος,
σύρριζα στην Ιστορία
ο ελάχιστος περιπατητής περπατώ
προοπτικά,
και μειώνομαι.)

14.
Πρόσφυγας της Τετάρτης προς την Πέμπτη. Δεν θα μάθω ποτέ τίποτα. Κι όμως. Κάποιος, πιο τρομαγμένος, ξέρω, αδιάκοπα, κρύβει σημάδια και μισά μηνύματα. Ανέλπιδα. Καθώς τον πηγαίνουν για θάνατο. Ή για γέννηση.

Κάποτε νυχτώνει στ' αλήθεια.
Απλώνει το μαύρο στις φλέβες. Τότε,
για λίγο, από σφυγμό σε σφυγμό
γράφονται και σβήνουν
παλιοί στίχοι θαμποί
χωρίς λόγο, χωρίς λόγια πια
σα μουσική στον καθρέφτη, σαν
τεθλιμμένοι συγγενείς.

Παυλίνα Παμπούδη, "Καρτ ποστάλ", 1980

Για τις αϋπνίες

2009-11-13T14:19:00.003+02:00

Εγώ αϋπνίες δεν έχω αλλά έχω παρατηρήσει ότι το Lipton Goodnight (multi fusion με ηρεμιστικά βότανα) με αφήνει ξερή! Το πίνω στις 9.30 το βράδυ - για να μην πίνω καφέδες και τσάγια βραδιάτικα και τσιτώνουν τα νεύρα μου - και γύρω στις 10.30 αρχίζω τα χασμουρητά. Έντεκα η ώρα βλέπω όνειρα κιόλας. Χα!
Ζζζζζ....

Μεζεδάκια

2009-11-06T11:27:00.002+02:00

Δείτε οπωσδήποτε το φοβερό βίντεο που ανέβασε ο γνωστός Γάτος για ένα σκυλί που σώζει τη ζωή ενός άλλου σκυλιού!

Ένα ακόμα ωραίο ποστ που διάβασα σήμερα είναι του Έντεκα, με 11 αυτοπροσωπογραφίες ζωγράφων.

Enjoy!

Tredy Freddy

2009-11-06T09:25:00.001+02:00

Καινούριο περιοδικό! Check it out!

Trendy Freddy!

Νενικήκαμεν!!!

2009-10-17T14:22:00.001+03:00

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας παραίτησης

Πάει πάνω από ένας μήνας που παραιτήθηκα από τη δουλειά. Την Παρασκευή που αποχώρησα, στις αρχές Σεπτέμβρη, ήθελα να επιστρέψω σπίτι και να γράψω ένα τεράστιο “ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ” με κόκκινη μπογιά στον τοίχο απέναντι από το σπίτι μου για να το βλέπω κάθε μέρα και να χαίρομαι. Η ανακούφιση που αισθάνθηκα όταν έκλεισα πίσω μου την πόρτα της τράπεζας στην οποία εργαζόμουν επί δέκα χρόνια, ήταν τεράστια.

Σαν τη συσσωρευμένη αγανάκτηση, θυμό και αηδία μέσα μου. Θυμό με όλους αυτούς τους ανύπαρκτους που ιδρώνουν για μια θεσούλα ελάχιστης εξουσίας χωρίς αντίκρυσμα (και η θέση και η εξουσία, καθώς το πόσο αναλώσιμοι είναι το ξέρουν και οι ίδιοι πολύ καλά). Γνώρισα, για παράδειγμα, ανθρώπους 25 και 27 χρονών, νέα παιδιά, που σαν μοναδικό, ημερήσιο καθήκον είχαν να τηλεφωνούν για τα ληξιπρόθεσμα (“Ναι; Ο κύριος Ρετζάι Κρίστο; Κοιτάξτε, αν δεν φέρετε τα πεντακόσια ευρώ για το δάνειο, θα φάτε εξώδικο!”) και να νομίζουν ότι είναι φοβεροί και τρομεροί. Να πουλάνε ύφος, μούρη και... εξουσία! Να συστήνονται ως “τραπεζικοί” ενώ στην ουσία ήταν τηλεφωνητές και τηλεφωνήτριες που δεν έχουν ιδέα από τραπεζικά! Να τη λένε σε άλλους συναδέλφους – που είχαν την ατυχία να απασχολούνται ως εξωτερικοί (ενοικιαζόμενοι) συνεργάτες – ως ανώτεροί τους! Οι τελευταίοι εργάτες της φάμπρικας πείθονται με το καρότο της ανέλιξης ότι είναι προσωπικά σημαντικοί, πορώνονται, έχουν πια λόγο να ελπίζουν ότι σε μία πενταετία θα τους αναγνωρίσουν - δίνοντάς τους καμιά τιμητική πλακέτα υποθέτω, γιατί οι αυξήσεις άνω του πληθωρισμού είναι άγνωστη έννοια στην τράπεζα όπου εργαζόμουν- την προσφορά τους! Έτσι βρέθηκα λοιπόν να δουλεύω ανάμεσα σε ανθρώπους που είχαν δύο, κυρίως, ιδιότητες: ήταν τόσο ηλίθιοι, όσο και αντιπαθητικοί. Και ο θυμός μου βεβαίως οφείλεται στο ότι αν δεν είχες αυτές τις ιδιότητες, δεν σου επέτρεπαν οι από πάνω να προχωρήσεις επ' ουδενί. Επ' ουδενί.

Αγανάκτησα να βλέπω καθημερινά τους ανθρώπους να γίνονται σκουπίδι και να αυτο-εξευτελίζονται για να “χτίσουν μια καριέρα”. Αγανάκτησα να βλέπω ανθρωπάκια να νομίζουν ότι γίνονται άνθρωποι αν καταφέρουν ποτέ να κάτσουν πίσω από ένα γραφείο. Αγανάκτησα με τις ρουφιανιές και τις μισές κουβέντες, τα υπονοούμενα ή ακόμα χειρότερα το “μα, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, γλυκιά μου!” κι από πίσω να ανοίγει ο λάκκος. Η διπροσωπία, ένδειξη αν μη τι άλλο ανεντιμότητας, είναι το μοναδικό πράγμα που διαπίστωσα να ανταμείβεται από μία επιχείρηση, όπου αν μη τι άλλο πρέπει να είσαι έντιμος για να είσαι κατάλληλος, καθώς διαχειρίζεσαι ξένα λεφτά. Ξέρετε, αυτή η χαμογελαστή, γλοιώδης ανενετιμότητα, σε επίπεδο κορυφής κυρίως. Ο μεγαλοδιευθυντής που καταδέχτηκε να σε συναντήσει (γιατί πρέπει να δείχνει ότι είναι και προσηνής, ο καημένος) δεν έχει τίποτα ποτέ να πει σε επίπεδο ουσίας, παρά επαναλαμβάνει μονότονα πληρωμένες απαντήσεις – αποσπάσματα κάποιας κανονιστικής εγκυκλίου που αφορά το πρόβλημά σου - κι έξω απ' την πόρτα. Έτσι βρέθηκα λοιπόν να δουλεύω ανάμεσα σε ανθρωπάκια χωρίς ανάστημα, που άλλοτε χοροπηδούν σαν σκυλάκια – το θεωρούν, για παράδειγμα, τιμή τους (!!!) να φτιάξουν αυτοί τον καφέ του διευθυντή και σκοτώνονται να βρουν κουταλάκι στην κουζίνα πρώτοι, αυτοί!– κι άλλοτε σου δηλώνουν ότι κι αυτοί δεν το θέλουν αλλά είναι υποχρεωμένοι να σε ρουφιανέψουν γιατί τους το ζήτησαν – ένα νέο καθήκον που ούτε καν διανοούνται ότι μπορούν να αρνηθούν, καθώς είναι προφανές ότι είναι το μόνο που θα τους πάει μια μέρα ψηλά.

Ένα ιδανικό περιβάλλον εργασίας, όπως θα το δείτε να περιγράφεται σε όλες τις ιστοσελίδες των ελληνικών τραπεζών, όπου το να φεύγεις στην ώρα σου είναι επιλήψιμο ενώ το να δουλεύεις απλήρωτη ή υποχρεωτική υπερωρία όποτε του καυλώσει του κάθε προϊστάμενου, όχι. Κανένας φραγμός, κανένα όριο. Και καμία απολύτως αξιοκρατία. Ποτέ δεν επιβραβεύτηκα για τη δουλειά μου, με κανέναν τρόπο, ούτε ηθικά, ούτε υλικά. Και η στατιστική επιστήμη τουλάχιστον λέει ότι μέσα σε μία δεκαετία, προφανώς έκανα πολλά πράγματα καλά. Για την ακρίβεια, έπαιρνα κάθε χρόνο εξαιρετικές αξιολογήσεις. Λόγια, λόγια χωρίς ουσία. Και, να σας πω κι ένα μυστικό για να ξέρετε, την επόμενη φορά που θα επισκεφτείτε μια τράπεζα: οι τραπεζοϋπάλληλοι των καταστημάτων σήμερα είναι απλά διεκπεραιωτές χωρίς άλλα καθήκοντα. Έχουν παρέλθει πλέον οι εποχές που έλεγε κάποιος “ξέρω το διευθυντή στην τάδε τράπεζα, θα με βοηθήσει με το δάνειο”. Πάνε αυτά, ξεχάστε τα. Όλες μα όλες οι αποφάσεις σχετικά με δάνεια, κάρτες κλπ κλπ λαμβάνονται από πρόσωπα που δεν θα δείτε ποτέ, σε κάποια κεντρικά γραφεία. Οι υπάλληλοι, ανώτεροι ή κατώτεροι, απλά μαζεύουν τα χαρτιά και παρουσιάζουν γραπτώς την υπόθεσή σας σε κάποιο ανώτερο κλιμάκιο. Με άλλα λόγια, είτε σας εξυπηρετήσει ο τελευταίος υπάλληλος, είτε ο διευθυντής ενός καταστήματος, το ίδιο περιθώριο έχουν. Απλά, αν πάτε στον διευθυντή, εκείνος θα πασάρει μετά τη χαρτούρα στον υπάλληλο για να μπορέσει να συνεχίσει να σερφάρει ανενόχλητος στον ίντερνετ. Ο μοναδικός που μπορεί να έχει άποψη για τις συναλλαγές και εργασίες που εκτελεί είναι ο ταμίας. Μόνον.

Και βεβαίως, δεν είναι όλοι μαλάκες. Έκανα ένα πειραματάκι, έκατσα κι έγραψα πόσους ανθρώπους γνώρισα στην τράπεζα τα τελευταία δέκα χρόνια και οι οποίοι έχουν σήμερα το σεβασμό, τη συμπάθεια ή την αγάπη μου. Κατέληξα με καμιά δεκαριά ονόματα. Μόνο. Σταγόνες στον ωκεανό. Γνώρισα βεβαίως πολλά, έμαθα πράγματα κι όλα αυτά. Ήταν και η μονιμότητα, και η δεκαετία στην πλάτη κι ένας φόβος για το άγνωστο κλπ, όμως σκέφτηκα λίγο σαν να είχαν όλα τελειώσει και είπα “Στο τέλος της ζωής μου, δεν θα έχω ζήσει όπως εγώ θέλω αν μείνω κι άλλο εδώ”. Να κάνω και ν' ακούω πράγματα απολύτως βαρετά, να παίρνω τρεις κι εξήντα και να 'χω και τους μαλάκες στην καμπούρα μου. Η συντηρητική φωνή που λέει ότι “παντού τα ίδια είναι” και “κάτσε εκεί πέρα που είναι σταθερή δουλειά” κλπ κλπ, δε μου είναι άγνωστη. Την έχω κι εγώ μέσα μου, όπως μαθαίνουμε να την έχουμε μέσα μας όλοι, μετά από μερικά χρονάκια στην ελληνική αγορά εργασίας. Είπα όμως “όχι”. Ως εδώ. Έστω για τώρα, νενικήκαμεν.

Μπιγκ νιουζ

2009-10-03T16:38:00.003+03:00

Ενημερώνω το κοινό ότι λόγω μετακόμισης, η σύνδεσή μου με το ίντερνετ αναμένεται να διακοπεί οσονούπω. Επανακάμπτουμε σύντομα (ελπίζω).

Φιλάκια φορ νάου.

(Όχι τίποτις άλλο, αλλά δεν θα σχολιάσω και τις εκλογές!)

Τα κλισέ των κλισέ μου σπάνε τα νεύρα

2009-10-03T16:34:00.002+03:00

"Δεν χρωστάω σε κανέναν!" φωνάζει ο Γιώργος Παπανδρέου.
"Δεν χρωστάμε πουθενά" αυτοί του ΣΥΡΙΖΑ.
"Το ΚΚΕ δεν χρωστάει σε κανέναν και τίποτα" ανέφερε η Παπαρήγα.
"Με ξέρετε και σας ξέρω, δεν χρωστάω πουθενά!" φώναξε και ο Καραμανλής.

Δηλαδή, δεν κατάλαβα, ο μόνος που χρωστάει σ' αυτή τη χώρα είμαι εγώ;!!

Σοβαρευτείτε, δηλαδή.

Παρατηρητικότητα

2009-09-29T23:29:00.002+03:00

Πρόσεξε κανένας άλλος το συνεχές σπάσιμο μέσης του Παπανδρέου στο ντιμπέιτ των δύο ή μόνο εγώ;

Best of the best

2009-09-29T23:21:00.002+03:00

Όποτε πιάνω να πω ένα ανέκδοτο, το κάνω σκ@τ@! Πάντα! Όχι ότι θυμάμαι και πολλά αλλά το χω παράπονο ρε γμτ... Όπως και να έχει, ένα από τα καλύτερα ανέκδοτα που έχω ακούσει (και που κάθε φορά που το σκέφτομαι γελάω - μα κάθε φορά λέμε!) είναι το εξής σύντομο μεζεδάκι:

Λέει ένας κουφός σ' ένα χαζό:
- Πόσο κάνει δύο κι ένα;
- Εεε, τέσσερα!
- Να τη φας και να 'ναι κρύα!, του απαντά ο κουφός.

Χαχαχαχαχα, αϊ στο καλό, γελάσαμε πάλι!

Λυσάξατε πια

2009-09-29T23:20:00.002+03:00

Ορίστε η νέα γνωμοδότηση του Αρείου Πάγου για την ανωνυμία στο δίκτυο.

Ψυχο-ακουστικά παιχνίδια

2009-09-14T08:20:00.005+03:00

Διαβάζω μια πολύ ενδιαφέρουσα είδηση για τα αποτελέσματα της μελέτης δύο επιστημόνων, που εξέτασαν την υπόγεια κρύπτη του αρχαίου νεκρομαντείου στον Αχέροντα ποταμό.

Ο υπόγειος θάλαμος στον οποίο οδηγούνταν όσοι επιθυμούσαν να έλθουν σε επαφή με τις ψυχές του κάτω κόσμου, είχε κατασκευαστεί έτσι ώστε να είναι σχεδόν απόλυτα ανηχοϊκός. Οι συνθήκες έλλειψης ήχου έχουν ιδιαίτερη ψυχική επιρροή στον άνθρωπο -- το άρθρο σημειώνει ότι στον πλέον σύγχρονο ανηχοϊκό θάλαμο του κόσμου, το ρεκόρ παραμονής είναι μόλις 33 λεπτά!

Η ουσία για μένα δεν είναι βεβαίως το πόσο σπουδαίοι ήταν οι αρχαίοι Έλληνες που κατασκεύαζαν ανηχοϊκούς θαλάμους όταν οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια και τα λοιπά, και τα λοιπά. Το ζουμί για μένα βρίσκεται στο ότι προκύπτει μία ακόμα απόδειξη για το πώς η θρησκεία στηρίχθηκε, από αρχαιοτάτων χρόνων, στην αυθυποβολή και στην τεχνητή συνθήκη.

Ένα άλλο παράδειγμα που έπεσε στην αντίληψή μου πρόσφατα είναι ότι στα Ελευσίνια μυστήρια, ο κυκεώνας που έπιναν οι μύστες για να έρθουν σε επαφή με το θείο στοιχείο, περιλάμβανε μολυσμένο κριθάρι. Σύμφωνα με τη wikipedia, οι μύκητες που αναπτύσσονταν στο σπόρο προκαλούσαν τις έντονες ψυχικές εμπειρίες που βίωναν οι συμμετέχοντες. Ακριβώς όπως οι σαμάνοι των αυτοχθόνων αμερικανικών πλυθησμών κατανάλωναν πεγιότ, έναν κάκτο πλούσιο σε μεσκαλίνη (το lsd της φύσης) για να έρθουν σε επαφή με τους θεούς τους.

Στο Νεκρομαντείο του Αχέροντα πάντως, ένα ανάλογο αποτέλεσμα έκστασης και άλλων ψυχικών αντιδράσεων, επιτυγχάνεται όχι μόνο από τη χρήση και κατανάλωση ουσιών ή την αποχή από αυτές (η νηστεία μπορεί επίσης να προκαλέσει οράματα, ως γνωστόν) αλλά και με την ανάλογη διαμόρφωση του περιβάλλλοντος χώρου. Φανταστείτε ότι μπαίνετε θεονήστικοι από μέρες σε έναν υπόγειο επιμήκη θάλαμο, γεμάτο βαριά, θολωτά τόξα, που φωτίζεται μόνο από μερικές δάδες και όπου δεν ακούγεται κανένας απολύτως ήχος, ούτε καν η δική σας φωνή (ίσως μόνο ελάχιστα). Ε, τότε, όχι μόνο με τους νεκρούς απ' τον Άδη θα μιλούσατε, αλλά και με την ίδια την Περσεφόνη!

Πρωτοσέλιδο

2009-08-24T19:54:00.003+03:00

Καπνός χωρίς φωτιά;

2009-08-23T18:15:00.004+03:00

Με αφορμή το γεγονός ότι η φωτιά που ξεκίνησε προχθές στην Αττική -- και που σήμερα έχει κάψει σχεδόν 140.000 στρέμματα μέχρι στιγμής -- είχε αρχική εστία το χώρο όπου θα γινόταν το ΧΥΤΑ στο Γραμματικό, συζητιόταν πολύ η φήμη ότι τη φωτιά την έβαλαν οι κάτοικοι του Γραμματικού για να εμποδίσουν τη δημιουργία χώρου ταφής των απορριμάτων στο χωριό τους.

Ελπίζω να μη ζούμε σε μία κοινωνία με τ-ό-σ-ο βλάκες συμπολίτες.

Τα "Ζωνιανά των Κυκλάδων"

2009-08-22T11:25:00.002+03:00

Διαβάστε εδώ για το μπάχαλο της Μυκόνου.

Ελληνική προσαρμογή

2009-08-14T22:31:00.001+03:00

Μεζεδάκια

2009-08-14T21:35:00.004+03:00

Δεκαπενταύγουστος και είμαι σπίτι -- ωραία! Κι από τον τόσο καιρό που έχω να γράψω, δεν είμαι βέβαιη τι θέλω να σχολιάσω πρώτα...

* Χριστοφοράκος, Ζίμενς και εκλογές είναι πλέον πασέ. Αντιθέτως πολύ ιν είναι ο θρησκευτικός τουρισμός. Διαβάζω στα Νέα ότι η Τήνος αποκτά σοβαρό ανταγωνισμό καθώς ανοίγουν στο κοινό οι χριστιανικές κατακόμβες της Μήλου, η οποία από κλασικό ζευγαρονήσι θα καταστεί πλέον προορισμός προσκυνητών. Το χρήμα θα ρεύσει άφθονο, υποψιάζομαι....

* Επιτέλους η μικρή Αθηνά Ωνάση, που ουδεμία σχέση έχει με το Ελλάντα (και πώς να αποκτήσει άλλωστε αφού τις λίγες φορές που έχει πατήσει το χρυσό της ποδαράκι στην πατρίδα του παππού της έχει έρθει αντιμέτωπη με υστερικούς αλλαλάζοντες αυτόχθονες που την αντιμετωπίζουν ως την τελευταία ενός εξωτικού είδους) αποφάσισε, λέει, να πουλήσει το Σκορπιό. Καλά θα κάνει. Σε καλή μεριά, Athina.

* Η οικονομία μαθαίνουμε ότι πάει σκ@τ@ αλλά αυτό δε χρειαζόταν να το ακούσουμε στις ειδήσεις. Από την άλλη, ανησυχητικά είναι τα νέα για την διά νόμου επιβολή του σεξ στο Αφγανιστάν. Έχουμε κάποιους ανατολίτες εδώ που θα γουστάρανε κάτι τέτοιο, αλλά ευτυχώς που ο εθνάρχης μας έβαλε στην πολιτισμένη ΕΟΚ. Έτσι, αν ψηφιζόταν μια παρόμοια διάταξη εδώ, θα ίσχυε εξίσου για γυναίκες και άντρες! Χα!

*Τέλος, θέλω να πω ότι πρέπει να είναι βασανιστικό να είσαι κέφαλος στη νότια Αφρική. Έβλεπα προχθές ένα ντοκυμαντέρ στο ΣΚΑΙ που έδειχνε τους κέφαλους που προσπαθούσαν να βγουν στον ανοιχτό ωκεανό για να αναπαραχθούν. Το τι τους συνέβαινε στο δρόμο ήταν κάτι το απίστευτο: στα μεγάλα βάθη τους επιτίθονταν καρχαρίες, στα μεσαία βάθη τους επιτίθονταν κροκόδειλοι και στον αφρό τους επιτίθονταν οι γλάροι!!! Νισάφι πια, έβαλα ένα πιάτο φαϊ να φάω και σπάραξα στο κλάμα.

* Και τώρα που το θυμήθηκα, αυτοί οι μεταφραστές των ντοκυμαντέρ του ΣΚΑΙ πρέπει να ζουν στη δική τους άγρια χώρα του μάλμπορο. Σε ένα άλλο ντοκυμαντέρ για τα έντομα και τον τρόπο που δομούν τις κοινωνίες τους, ο σπίκερ ανέφερε, σχεδόν ερεθισμένος: "Τα μυρμήγκια τάδε δεν θα διστάσουν να κομματιάσουν με λύσσα τα έτερα μυρμήγκια δείνα. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι αυτοκρατορίες χτίζονται με ποτάμια αίμα κι αυτό τα μυρμήγκια τάδε το ξέρουν καλά..." και άλλα παρόμοια. Κουλάρετε, λέμε.

Tim Minchin - Storm

2009-07-24T11:14:00.002+03:00

O Tim Minchin, αυστραλός κωμικός και μουσικός, δίνει αυτή τη φοβερή παράσταση στο Λονδίνο. Φο-βε-ρό το Storm, ακούστε το όλο, ΕΔΩ.

Ο βασιλικός εφιάλτης

2009-07-24T11:09:00.001+03:00

Δείτε το καταπληκτικό βιντεάκι εδώ.

Απόβαση στη Ραφήνα

2009-07-12T12:05:00.004+03:00

Τι διαβάζω πάλι Θεέ μου; Τι;

Ιδού η είδηση ολόκληρη από το troktiko :

Παραλίγο να πνιγεί ο Γ. Παπανδρέου με κανό
Tο περιστατικό είναι αληθινό. Ο Γιώργος Παπανδρέου πήγε στον Μαραθώνα με έναν φρουρό του για να κάνει κωπηλασία-κανό. Είναι από τα αγαπημένα του. Μπήκε μέσα και έφυγε αλλά δεν γύρισε ποτέ! Χάθηκε και παραλίγο να πνιγεί. Ο φρουρός του ανησύχησε και κάλεσε το λιμενικό ενώ κάποιες πληροφορίες λένε ότι ενημερώθηκε ο πρωθυπουργός αφού ο Παπανδρέου είχε φθάσει με το κανό μεταξύ Ραφήνας-Ευβοιας. Σύμφωνα με την εφημερίδα "Παρόν", ένας ψαράς τον βρήκε και όταν ο Παπανδρέου του είπε:

- Βοήθεια είμαι ο Γ.Παπανδρέου

ο ψαράς του απάντησε:

- Ναι καλά σιγά μην είσαι ο Παπανδρέου!

Ο Ψαράς τον βοήθησε και τον περιέθαλψε μέχρι την ακτή ενώ υπάρχει και άλλη εκδοχή που λέει ότι τον περισυνέλεξε τον λιμενικό σώμα. Το θέμα σύμφωνα πάντα με την εφημερίδα κρατήστηκε πετασφράγιστο μυστικό για ευνόητους λόγους!

Τι τα θες καλό μου, τα σπορ? Τι τα θες? Μήπως πήγαινες για απόβαση στη Ραφήνα;

Πόσες νύχτες θα κοιμηθείς πριν ξανάρθεις;

2009-07-10T21:38:00.004+03:00

Ένα από τα πράγματα που απόλαυσα τις τελευταίες μέρες ήταν οι "Ξένες λέξεις" του Βασίλη Αλεξάκη. Το αγόρασα πριν χρόνια και το άφησα να σκονίζεται σ' ένα ράφι μέχρι που το ξανάπιασα στα χέρια μου σ' ένα πρόσφατο ταξίδι μου στην Κεφαλονιά. Το βιβλίο που κέρδισε το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος πριν μια πενταετία, είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα μυθιστόρημα. Είναι μια Οδύσσεια ανάμεσα σε λέξεις γαλλικές, ελληνικές, αφρικάνικες, ένα ταξίδι ανακάλυψης, εξερεύνησης και επιστροφής.

Ο βασικός ήρωας έχει ακρετά κοινά με τον ίδιο τον Αλεξάκη (είναι συγγραφέας ελληνικής καταγωγής που ζει στο Παρίσι). Μια μέρα, κουρασμένος από τη ζωή του και την πνευματική του δραστηριότητα, αποφασίζει να μάθει μία γλώσσα αφρικάνικη, σαν αυτή που πίστευε ότι θα μιλούσε ο Ταρζάν, ήρωας των παιδικών του χρόνων, ή σαν αυτή που ήξερε ότι μιλούσαν κάποιοι μακρινοί, πεθαμένοι συγγενείς του, μετανάστες στο Μπανγκί της Αφρικής.

Η ιστορία της Κεντρικής Αφρικανικής Δημοκρατίας, που υπήρξε γαλλική αποικία για πάρα πολλά χρόνια, παρουσιάζεται χωρίς εξάρσεις και αφορισμούς, ως βασικός καμβάς του βιβλίου, πάνω στον οποίο χτυπά η καρδιά της Μπεάφρικα, τα σάνγκο. Μια γλώσσα ελλειπής, καθώς δεν διαθέτει ούτε γραπτά μνημεία, ούτε επαρκές λεξιλόγιο και η διδασκαλία της είναι απαγορευμένη στα σχολεία, με απόφαση της άλλοτε γαλλικής και άλλοτε κεντροαφρικανικής κυβέρνησης. Τα σάνγκο θεωρούνται "χυδαία", όπως κάποτε η δική μας "δημοτική" και η χρήση τους περιορίζεται στην προφορική επικοινωνία μεταξύ των Κεντροαφρικανών.

Αυτή τη γλώσσα αποφασίζει να μάθει ο ελληνογάλλος συγγραφέας. Γοητεύεται από τον εξωτισμό της, τη δομή της, τον ήχο της. Σε όλο το βιβλίο, τα σάνγκο πρωταγωνιστούν. Τα παραδείγματα είναι άπειρα και οι κανόνες γραμματικής που αναλύονται καθώς παρακολουθούμε την πρόοδο του βασικού ήρωα, μας φέρνουν σε επαφή με μία άλλη αντίληψη για τη ζωή: στα σάνγκο δεν υπάρχει το ρήμα "έχω". Αντί αυτού χρησιμοποιούν το "είμαι". Δεν λένε "έχω ένα αυτοκίνητο", λένε "είμαι με ένα αυτοκίνητο". Πρώτο πολιτισμικό μικροσόκ. Άλλο παράδειγμα: όσες εκφράσεις συνδέονται με τις αισθήσεις και τις προτιμήσεις, αναφέρονται στο ανθρώπινο σώμα. Στα σάνγκο δεν λένε "μου αρέσεις". Λένε "αρέσεις στα μάτια μου". Μια φράση ακόμα που μου έκανε εντύπωση ήταν ο τρόπος που λένε το δικό μας "Πότε θα σε ξαναδώ;". Η αντίστοιχη φράση στα σάνγκο είναι "Πόσες νύχτες θα κοιμηθείς πριν ξανάρθεις;".

Στην εξέλιξη του μυθιστορήματος ο ήρωας ταξιδεύει τελικά στο μυθικό του Μπανγκί κι έρχεται σε επαφή όχι μόνο με τα σάνγκο, αλλά και με ολόκληρο το σύστημα καταστολής της γλώσσας των Αφρικανών. Ο Αλεξάκης κρατά καλές ισορροπίες και δεν αποφεύγει να απομυθοποιήσει την Αφρική όπου χρειάζεται: εκτός από τη γλώσσα και τις πληγές που άφησε η γαλλική κυριαρχία στη χώρα, ο συγγραφέας αναφέρεται στις βιαιότητες των ίδιων των Αφρικανών σήμερα, αλλά και στις λαϊκές δοξασίες για τα λικούντου, τα κακά πνεύματα, τη μαγεία, τις μαγγανίες και όλα αυτά που κατασπαράζουν την καρδιά της Αφρικής.

Έχοντας διαβάσει αρκετά, κουραστικά μυθιστορήματα με ήρωες συγγραφείς και βασικό θέμα το περίφημο "ταξίδι μέσα από τις λέξεις", το μυθιστόρημα του Αλεξάκη ήταν μαγικό: οι τόσο ανοίκειες αφρικάνικες λέξεις του κατάφεραν να αιχμαλωτίσουν το ενδιαφέρον, αλλά και τη φαντασία μου, μέχρι την τελευταία σελίδα.

***

Πληροφορίες για τα σάνγκο εδώ.
Το βιβλίο του Αλεξάκη εδώ.

Γκάγκα, γκέγκε;

2009-07-08T22:24:00.002+03:00

Έτσι όπως φέρονται να έχουν γινεί οι συνθηματικές συνομιλίες μεταξύ των μελών του Συνδικάτου του Εγκλήματος, οι συνομιλούντες εμφανίζονται εντελώς γκάγκα.

Ιδού από το zougla.gr.

Χο χο.

Δρομολόγιο

2009-07-01T01:55:00.001+03:00

Τις βλέπω συνεχώς. Το μεσημέρι πιο πολύ στα λεωφορεία, να σφίγγουν τις λαβές με τα χοντρόχερά τους, όρθιες, κοντά στην πόρτα, να κατέβουν. Φορούν κάτι λεπτά, χρυσά δαχτυλιδάκια, ένα σε κάθε δάχτυλο ή δύο-δύο μαζί. Φαίνεται να τις σφίγγουνε αυτά τα δαχτυλίδια, τους είναι πια μικρά κι αυτές το βλέπουν. Όμως, αν έκαναν πως αφαιρούσαν έστω κι ένα, θα 'σταζε ως κι απ' τα νύχια τους απορρυπαντικό. Κοιτούν χωρίς να βλέπουν, κρεβάτι ύπνου νοσταλγούν ή στρώμα νιότης; Γυρίζουν στα παιδιά τους, λέω, στον άντρα που έφεραν μαζί, στη λύπησή τους.

Είναι και οι άλλες, οι πιο έξυπνες, που λέει ο λαός. Μαλλιά κιτρινισμένα επίτηδες, στόμα πολύ βαμμένο, η πείνα τους κοιτά ψηλά, το 'χουν αποφασίσει: βρίσκονται εδώ να ταϊστούν για όσο δέρμα τρυφερό τούς έχει απομείνει. Έτσι στριμώχνουν τα πεσμένα τους βυζιά σε ντεκολτέ, βγάζουν τα μπούτια και τα μπράτσα τους στο κρύο, έτσι μου μοιάζουν όλες τους με μάγουλα γριάς ρυτιδιασμένα. Ποτέ τους δε χαμογελούν, γυναίκες ορθογώνιες, χρήσιμες θα 'ναι πάντα.

Είναι κι αυτές ωστόσο, αυτές που δεν ανέχομαι στο βλέμμα μου καθόλου. Κάθονται με την τσάντα τους προσεκτικά βαλμένη, στα γόνατά τους ακουμπούν τα όνειρά τους χρόνια, λέω γι αυτές τις στοργικές και τις σεμνά ντυμένες, τις ευσυγκίνητες γυναίκες στα πενήντα, όσες καβάτζωσαν παράνυφες τη λύπη, αυτές που δεν τολμώ ποτέ να πω πως αγαπώ γιατί δακρύζουν.

Δεν τους προσφέρω κάθισμα, καμιά τους δεν κοιτώ στα μάτια. Δεν έχουν μάτια πια αυτές, ολόκληρο το βλέμμα τους ολόγραμμα ενός άντρα, τολύπη, σύννεφο, τετράπαχη ευκαιρία, χαμένα χάδια, βάσανο, παρηγοριά και τύψεις. Η σωτηρία τους κι ο αφανισμός, μαζί, στο ίδιο βλέμμα.

Αν ξέρανε ποιες είναι, θα τις κοίταζα, λέω, και κατεβαίνω.

Another king is gone...

2009-06-26T20:25:00.001+03:00

....................... R.I.P. .................................................

Ζήτω η Λήμνος!

2009-06-26T20:21:00.003+03:00

Πολύ καλά έκαναν οι κάτοικοι της Λήμνου και φόρτωσαν τους ελεγκτές του ΣΔΟΕ σε καράβι πικρής επιστροφής! Τι πήγανε δλδ να δούνε; Αν εκεί πέρα πληρώνουνε τους φόρους; Και γιατί ; Για να τους επιστρέψουν τα λεφτά μέσω κοινωνικών παροχών όπως νοσοκομεία, που δεν έχουν, ακτοπλοϊκές συνδέσεις, που δεν έχουν, δρόμους, που δεν έχουν, και άλλα αυτονόητα πράγματα που επίσης δεν έχουν;

Φόρο στο φόρο;!!

2009-06-26T20:17:00.002+03:00

Αν δεν κάνω λάθος, το τέλος κινητής τηλεφωνίας ΦΟΡΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΗΔΗ καθώς το ΦΠΑ στο λογαριασμό του κινητού υπολογίζεται στο συνολικό ποσό, το οποίο περιλαμβάνει το συγκεκριμένο τέλος. Τι κάνει λοιπόν η κυβέρνηση με τα νέα μέτρα; Φορολογεί το φόρο; ΟΥΣΤ!!!

Τι ακριβώς θέλει η ΕΣΗΕΑ;

2009-06-24T21:37:00.005+03:00

Μετά από κάτι βδομάδες που έχω να κάνω ποστάκι, επιστρέφω δριμύτερη μέχρι την επόμενη κρίση έλλειψης χρόνου!

Και τι έχω να πω για την επικαιρότητα; Ότι τα πράγματα δεν είναι καλά. Πέρα από αυτό, το γνωστό, τα πράγματα παραμένουν εξόχως εκνευριστικά. Για παράδειγμα, μείζον θέμα είναι το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου. Βοούν τα δελτία ειδήσεων, όπου οι δημοσιογράφοι αρέσκονται να ασχολούνται δημοσίως με τα του οίκου τους. Το πιο λογικό πράγμα στον κόσμο, ότι μία ζημιογόνος επιχείρηση κλείνει, γίνεται αντικείμενο... απεργίας του κλάδου! Τι ακριβώς θέλει η ΕΣΗΕΑ από την κυβέρνηση; Να πάρουνε τους απολυμένους του Ελέυθερου Τύπου στο δημόσιο; Δεν καταλαβαίνω δλδ γιατί απήργησαν, και μάλιστα εν ριπή οφθαλμού, οι δημοσιογράφοι.

Και ναι μεν η εργοδοσία θα μπορούσε να δείξει σοβαρότερο κοινωνικό πρόσωπο δίνοντας χρόνο στους εργαζόμενους και όχι φέρνοντάς τους προ εκπλήξεων ή επιχειρώντας να πουλήσουν την εφημερίδα αντί να την κλείσουν, αλλά αυτά τα πράγματα συμβαίνουν κάθε μέρα σε δεκάδες κλάδους και δεν είδα να ιδρώνει το αυτάκι κανενός δημοσιογράφου.

Η ουσία βεβαίως είναι ότι κάτι τέτοιες εξελίξεις λειτουργούν για μία ακόμα φορά ως αφορμή για να ξεσκεπαστεί η χύτρα με τα σκατά και να πάρουμε όλοι μία ακόμα τζούρα για το τι γίνεται με τα διαπλεκόμενα. Λεξούλα παλιά αλλά διαχρονική. Μαθαίνουμε λοιπόν ότι ο Κύρτσος πήγε στη Μπακογιάννη και της ζήτησε να τον αφήσει να πάρει αυτός την εφημερίδα (και όχι ο κουμπάρος της κύριος Τάδε - δεν συγκράτησα όνομα - και ο οποίος πούλησε αργότερα τον ΕΤ στους Αγγελόπουλους) κι εκείνος (ο Κύρτσος) θα "προστάτευε τη δημόσια εικόνα της". Αποδεικνύεται λοιπόν για μία ακόμα φορά πως νταβατζήδες, εταίρες και λοιπά τροπικά είδη ευδοκιμούν πλήρως στη χώρα μας. Θα φταίει το κλίμα.

Η Δικαιοσύνη λειτουργεί

2009-05-22T21:37:00.003+03:00

..στην Αίγυπτο. Όπου ένας ζηλότυπος μεγιστάνας (επιχειρηματίας ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ) καταδικάστηκε σε θάνατο για ηθική αυτουργία στη δολοφονία της ερωμένης του...

Εντυπωσιακή είδηση για εμάς εδώ όπου ο καθένας πάει με τον παρά του και την κυρά του, ε;

Τριαντάφυλλα Κοζάνης

2009-05-22T21:26:00.003+03:00

Πολύ ενδιαφέρουσα βρίσκω την είδηση για την παραγωγή ροδέλαιου στην Ελλάδα. Εκτός του ότι πρόκειται για χρυσωρυχείο, είναι μία πρώτη ακτίδα φωτός για καλλιέργειες πέραν της πορτοκαλιάς, της ελιάς, του καπνού και του βάμβακος. Προοδεύουμε.

Η ωραία είδηση εδώ.

Οδηγός Ευρωεκλογών

2009-05-19T22:13:00.005+03:00

Το λοιπόν, τις ευρωεκλογές τα ίδια τα κόμματα τις έχουνε χεσμένες. Απόδειξη ότι δεν δεσμεύονται ότι οι εκλεγμένοι θα παραμείνουν τις Βρυξέλλες να "επιτελέσουν το έργο τους". Άποψή μου είναι ότι ο καθένας θέλει το μερίδιό του στην πίτα μόνο για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης: η ΝΔ για να δείξει ότι δεν έχει τόόόσο μεγάλη φθορά, το ΠΑΣΟΚ για να δείξει ότι έχει "ρεύμα" και πάει για κυβέρνηση, το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΛΑΟΣ για να δείξουν ότι πρέπει να "τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι της κρίσης", οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ για να δείξουν ότι πρέπει να γίνει στροφή προς το περιβάλλον και όλα αυτά... Όλοι λοιπόν για να δείξουν κάτι, όλοι για τις εντυπώσεις και κανένας για καμία ουσία...

Αντιθέτως, την ουσία πρέπει να τη βρούμε εμείς, οι ψηφοφόροι- θεματοφύλακες της δημοκρατίας, μη χε; ΟΚ.

Η ουσία είναι ότι πέρα από κάθε ατομική και συλλογική νοοτροπία, κάθε άνθρωπος προσαρμόζεται στο περιβάλλον που διαμορφώνουν οι ισχυροί γύρω του. Πιο απλά: οι έλληνες οδηγοί πάνε με διακόσια στην Αθηνών-Πατρών αλλά με 60 στην γερμανική άουτοστράντα, κυρίες. Όσο λοιπόν και να φταίει ατομικά ο κάθε έλληνας και ο κάθε ελληνάρας, η ουσιαστική ευθύνη ανήκει στην πολιτική ηγεσία των τελευταίων ΠΟΛΛΩΝ ετών που έχει διαμορφώσει / ξεσκίσει την κατάσταση σ' αυτή τη χώρα.

Παραδειγματάκια;
1. Παιδεία.
Τα περισσότερα σχολεία είναι ερίπεια. Οι καθηγητές είτε είναι γηραλέοι, ανεκπαίδευτοι συνδικαλιστές χωρίς καμία ευαισθησία για το λειτούργημά τους και το έμψυχο υλικό που περνάει κάθε μέρα από τα χέρια τους, είτε απλήρωτοι ωρομίσθιοι. Τα βιβλία είναι κακογραμμένα, η ύλη πολλή, το συστηματάκι εισαγωγής στα πανεπιστήμια τελείως λάθος, η παραπαιδεία απαραίτητη (ζήτω το ΠΑΣΟΚ, ζήτω, ζήτω! Και εξηγούμαι: όταν πήγαινα στο δημοτικό σχολείο, μέσα δεκαετίας του '80, φροντιστήριο έκαναν μόνο οι αδύναμοι μαθητές του γυμνασίου και του λυκείου. Όταν έφτασα στην τρίτη Λυκείου και πήγα να γραφτώ σε ένα φροντιστήριο για να ρημάδια τα μαθηματικά που είχα στη δέσμη, μου είπαν ότι "άργησα". Και είχαν δίκιο. Μέσα σε μία δεκαετία το φροντιστήριο είχε γίνει απαραίτητο σε όλους και για όλα τα μαθήματα. Ακόμα και για τα Νέα Ελληνικά, την Ιστορία, την Κοινωνιολογία!!!). Τα υγιή παιδιά μισούν το σχολείο σήμερα κι αυτό είναι κατόρθωμα των υπουργών παιδείας. Κι ακόμα παραπέρα: πάρε πτυχίο- βγες στην ανεργία. Ποιος φταίει; Όχι εγώ, παιδιά.

2. Υγεία
ΙΚΑ; Νοσοκομεία; Ασφάλεια; Φακελάκια; Ράντζα; Εφημερίες; Ασθενοφόρα χωρίς εξοπλισμό; Νοσοκομεία χωρίς βαμβάκια; Μεταφορές από το ένα νοσηλευτικό ίδρυμα στο άλλο; Ουρές; Αναμονές πολύμηνες; Εξευτελισμός της αξιοπρέπειας και της αξίας της ανθρώπινης ζωής; Η απαξίωση των γιατρών; Καθαριότητα στα νοσοκομεία; Ποιος φταίει; Όχι εγώ, παιδιά.

Και κοίτα να δεις ρε φίλε μου, εγώ σκάω 200 ευρώ το μήνα για το ΙΚΑ κι άλλα τόσα ο εργοδότης μου, έτσι; Λέω λοιπόν, ότι αν έσκαγα όχι 400 αλλά 100 ευρώ το μήνα σε μια οποιαδήποτε ιδιωτική ασφάλεια, τηλεφωνάκι θα με παίρνανε κάθε πρωί "Πώς κοιμηθήκατε κυρία Μπάνσι μας; Μήπως δεν αισθάνεστε καλά; Να στείλουμε το ελικόπτερο να σας πάρει να σας μεταφέρει στο υπερσύγχρονο νοσοκομείο μας για ένα τσεκ-απ;". Για τέτοια περιποίηση μιλάμε. Τι αγοράζω με τα 400 μου ευρώ το μήνα ακριβώς; Τις πανάκριβες, υπεριτμημένες προμήθειες των νοσοκομείων που δεν έχουν ούτε γάζες; Τους μισθούς των ακριβοπλκηρωμένων διοικητών των νοσοκομείων - διορισμένοι κάθε φορά από το υπουργείο!!! - που συνήθως είναι άσχετοι με τον ιατρικό κλάδο; Ή τη σύνταξή μου;

3. Συντάξεις
Πόσο εξευτελισμένο και εξευτελιστικό μπορεί να είναι ένα κράτος που λέει στους ανθρώπους που μόχθησαν μία ζωή και ΚΑΤΕΒΑΛΛΑΝ κανονικά τις εισφορές τους στα ταμεία τους ότι δεν μπορεί σήμερα να καλύψει όχι μόνο την ιατρική τους περίθαλψη (εξετάσεις, φάρμακα κλπ) αλλά ούτε τις συντάξεις τους; Ποιος φταίει για το ΝΑΤ, το ΤΕΒΕ και τα λοιπά φαληρισμένα ταμεία; Όχι εγώ, πάντως. Ούτε οι ασφαλισμένοι, σίγουρο.

4. Οικονομία
Το γελοίο τηλεοπτικό σποτάκι περί φορολογικής συνείδησης είναι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που έχω δεχτεί σαν πολίτης. Ποιος φταίει που δεν πατάσσονται οι μεσάζοντες που φουσκώνουν τις τιμές των προϊόντων και οι μεγαλοκαρχαρίες που φοροδιαφεύγουν κατά δις ευρώ κάθε χρόνο; Ανήκω στα λεγόμενα υποζύγια- είμαι μισθωτή- και δεν μπορώ να κλέψω το κράτος. Αλλά αποδεικνύεται ότι τα λεφτά που δίνω πάνε σε τσέπες απατεώνων, ανθρώπων χωρίς καμία απολύτως συνείδηση, γι αυτό οι βασικοί τομείς της ζωής στην Ελλάδα είναι στα χάλια που είναι. Ποιος φταίει που μία τυρόπιτα κοστίζει 800 δραχμές κι ένας καφές ενάμιση χιλιάρικο; Ποιος φταίει που οι τράπεζες δεν υπακούν στους νόμους; Ποιος φταίει που ο μισθός μου με υποχρεώνει απλά να επιβιώνω και όχι να ζω; Ποιος φταίει που πλήρωσα νταβατζιλίκι 1 εκατομμύριο ευρώ για τη γιουροβίζιον και άλλα τόσα για την τελετή εγκαινείων (!!!) του νέου μουσείου της Ακρόπολης; Όχι εγώ πάντως.

5. Περιβάλλον - Καθημερινή ζωή
Ποιος φταίει που τα ποτάμια έχουν μετατραπεί σε λιμνάζοντα λύμματα, τα σκουπίδια βασιλεύουν στους δρόμους, τα πεζοδρόμια είναι σπασμένα ή γεμάτα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, που σε κάθε δρόμο ξεφυτρώνουν διαφημιστικές ταμπέλες σαν αλλόκοσμοι φαλλοί, που δεν υπάρχει πουθενά χώρος να περάσει ένα παιδικό καρότσι, που τα δάση καίγονται κάθε χρόνο μαζί με τους ανθρώπους; Φταίνε όχι μόνο όσοι δεν εφαρμόζουν το νόμο, αλλά και όσοι δεν μεριμνούν γι αυτό. Το είπα στην αρχή του ποστ: στο εξωτερικό καθόμαστε κυρίες γιατί οι δομές / υπηρεσίες/ παροχές άλλων κρατών εμπνέουν σεβασμό. Εδώ μας παίρνει να κάνουμε κι αλλιώς. Ακριβώς γιατί η περιρρέουσα ατμόσφαιρά του "δεν τρέχει τίποτα - είμαι εγώ και η πάρτη μου" επιβεβαιώνεται από την πολιτική κατάσταση εδώ στην Ελλάδα (ναι, ναι, τη χώρα του φωτός λέμε).

Αυτοί είναι μερικοί από τους τομείς για τους οποίους επιλέγονται / εκλέγονται οι πολιτικοί. Είναι στα καθήκοντά τους, είναι μέρος της δουλειάς τους. Δεν μπαίνω σε εξοπλισμούς, αγροτική πολιτική, μεταναστευτική πολιτική, φυλακές, ναρκωτικά, φασισμό της Εκκλησίας και τα ρέστα. Θα ξημερώσουμε.

Και πάνω σε όλα αυτά, οι εκλεγμένοι φωστήρες όχι μόνο έχουν προδώσει ολοκληρωτικά τις προσδκοίες μου τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια που ψηφίζω, αλλά επιπλέον έχουν φορτώσει τη χώρα και εμένα προσωπικά με δυσβάσταχτα χρέη και μία αδιάλλειπτη αίσθηση ντροπής. Τα σκάνδαλα, οι μίζες, οι αυθαίρετες βίλες και παρανομίες, η συγκάλυψη, οι υποκλοπές, τα ομόλογα των δημοσίων ταμείων, οι ανεύθυνοι και ασυνείδητοι υπουργοί και λοιποί ιθύνοντες, ο Γερμανός, ο ΟΤΕ, τα φαληρισμένα μονοπώλια (αλήθεια, πώς φαληρίζει ένα μονοπώλιο;;;; Π.χ. ΟΣΕ, Ολυμπιακή, και τα λοιπά. Ε, πώς;;!) είναι το κερασάκι στην τούρτα.

Η λεγόμενη "νοοτροπία του Έλληνα" είναι τόσο ελαστική που θα συγχωρούσε άνετα τα παραπάνω κερασάκια αν κάνανε έστω καλά το καθήκον τους όλοι αυτοί. Τη δουλειά την οποία τους αναθέσαμε με όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων ετών. Αλλά ούτε αυτό συμβαίνει. Ούτε αυτό. Το μόνο που συμβαίνει είναι να ζητάνε ψήφο και υποστήριξη, όλοι αυτοί που στον πολύ ελεύθερο χρόνο τους αρέσκονται να πετάνε λάσπη ο ένας στον άλλο και στις κρίσιμες στιγμές (τύπου "εκλογές") να πετάνε λάσπη στα μάτια μου για να μη βλέπω.

Δεν έχω να προτείνω λύση, εκτός ίσως από μία επιτυχημένη πυρηνική δοκιμή που θα ισοπέδωνε τη χώρα, για να ξαναχτιστεί απ' την αρχή. Κι αν ακούγομαι μηδενίστρια, το λέω ευθέως, είμαι. Δεν μου άφησαν επιλογή.

Α, ναι, θα πάω για μπάνιο την Κυριακή των εκλογών. Θα έχει καλό καιρό, άκουσα.

Athens Video Art Festival

2009-05-18T20:57:00.010+03:00

Κι αφού είπα για video στο προηγούμενο ποστ, να πω ότι το φετινό Video Art Festival που έγινε στο Γκάζι, ήταν υπέροχο!

Ενδιαφέρουσες εγκαταστάσεις, καλοδουλεμένες ψηφιακές φωτογραφίες, ωραίες μουσικές κι ένα χορταστικό αφιέρωμα στον γκουρού της video art, Nam June Paik. Επίσης, με χαρά είδα ότι οι ελληνικές συμμετοχές ήταν πολλές και εφάμιλλες των ξένων.

Εντύπωση μου έκαναν τα βίντεο "Ahab One View" (Helmut Uhlig /Γερμανία), το "Cohabitations" (Cogitore Clement / Γαλλία), το "Draw the curtains" (Αγγελική Βρεττού / Ελλάδα), το "Portraits of New York" (Breixo Viejo / Ισπανία) και τόσα άλλα...

Ενδιαφέρον είχε το installation των Καραμανλή Ορέστη και Ρόκου Στέφανου με τίτλο Imago Dixit: ένα εικαστικό κρεμασμένο στον τοίχο ήταν συνδεδεμένο με αισθητήρες και ηχεία. Όταν ακουμπούσες το έργο είχες κάποια ηχητική "αντίδραση" στο άγγιγμά σου...

Μου άρεσε επίσης και το έργο της Μάρως Γορανίτου με τίτλο "Υπάρχοντα" (χώρα συμμετοχής U.K.) η οποία χρησιμοποίησε τις παλιές σωλήνες γκαζιού για να απλώσει τα διάφορα παραφερνάλιά της (ρούχα κυρίως) και να κατασκευάσει ένα ενδιαφέρον παιχνίδι με τις αναμνήσεις και το χρόνο.

Το "Samplingplong" του γερμανού Niehage Jorg είχε μια ιδιαίτερη γοητεία. Τα ηλεκτρονικά του σκουπίδια (βαλβίδες, καλώδια, ένας ηλεκτρονόμος κλπ) συνδέθηκαν σε ένα μεγάλο πάνελ υπολογιστή και με μία κίνηση του ποντικιού μετατρέπονταν σε αλληλεπιδραστικά όργανα αυτοσχεδιασμού.

Στον τομέα της ψηφιακής φωτογραφίας, οι ελληνικές συμμετοχές ήταν, κατά τη γνώμη μου πάντα, οι πιο σημαντικές. Ο Αδάμ Μαρτινάκης με το έργο του "Crystal Nightmare", ο Λευτέρης (Lelon) Κουλώνης με το "Less is More", η Αγγελική Μαλακασιώτη με το "No one. Never. Nowhere", o Στάθης Φλώρος με το "Connecting ...or? "... Πολύ βεβαίως μου άρεσε και το έργο της ρωσσίδας Vasilina Popova, με τίτλο "Harassment" και δεν μπορώ να μην το πω )))

Από web art και performance art δεν είδα πολλά πράγματα. Δυστυχώς έχασα και τη robotic art performance με τίτλο "Grace State Machines" όπου δύο ρομποτικές κατασκευές, συνδεδεμένες με αισθητήρες πάνω στο σώμα μίας χορεύτριας, αναπαριστούσαν τις κινήσεις της... Όπως επίσης δεν παρακολούθησα και κανένα ακαδημαϊκό αφιέρωμα λόγω έλλειψης χρόνου δυστυχώς...

Τέλος, τα έργα του Κορεάτη Πάικ, που δημιούργησε ήδη από τη δεκαετία του '60, μπορεί σήμερα να φαντάζουν ξεπερασμένα μ' αυτά τα λέιζερ να παίζουν στις οθόνες και όλα αυτά, δείτε όμως ένα ελάχιστο δείγμα της συνεργασίας του με την τσελίστρια Charlotte Moorman εδώ.

Τι ωραίος κόσμος αναπνέει στην Τεχνόπολη! Φρέσκα πρόσωπα, ανήσυχα και ζωντανά. Ενίοτε ξαπλωμένα στα μαξιλάρακια να παρακολουθούν video art και animation μέσα στις παλιές εγκαταστάσεις ενός εργοστασίου γκαζιού... Χαλαρά και όμορφα. Η ίδια η Τεχνόπολη, με τους παλιούς βιομηχανικούς της χώρους και τις νέες αίθουσες που έχουν προστεθεί στο πίσω μέρος, θα μπορούσε να είναι το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Αθήνα αν δεν είχαμε μία συγκεκριμένη ιδέα για το πώς πρέπει να είναι τα μουσεία σύγχρονης τέχνης.

(Ρεπορτάζ τέλος. Όσοι δεν πήγατε, ελπίζω να σας έπεισα να πάτε του χρόνου!!)

World Builder

2009-05-18T20:35:00.007+03:00

Καθώς απουσιάζαμε για καιρό, βρίσκουμε σήμερα την ευκαιρία να κάνουμε μικροπόστ - μικρομεζεδάκια ))

Εδώ, για παράδειγμα είναι ένα καταπληκτικό, βραβευμένο βίντεο που μου έστειλαν πρόσφατα. Πρόκειται για έναν άντρα που χτίζει έναν ολόκληρο κόσμο για την αγαπημένη του χρησιμοποιώντας ολογράμματα...

Η απόδειξη

2009-05-18T20:33:00.002+03:00

Η απόδειξη ότι ο Σάκης είναι θεός είναι ότι με αυτό το άνοστο και άγευστο τραγουδάκι που του δώσανε, κατετάγη στην έβδομη θέση.

Way to go, Sakis!

Τα ευρωψηφοδέλτια

2009-05-18T20:29:00.002+03:00

Προσωπικώς ουδόλως με ενδιαφέρουν τα ψηφοδέλτια των ευρωεκλογών. Δηλαδή, τι; Είδα κι απόειδα να ξεφορτωθώ ορισμένους και να τους στείλω διακοπάς εις τας Ευρώπας δια της ψήφου μου, κι από την άλλη μου τους ξανακουβαλάνε πίσω με την πρώτη ευκαιρία για να σώσουνε τον τόπο; Βρε ουστ!

"Σας άφησα μήνυμα"

2009-05-13T16:22:00.002+03:00

Εμπρός, εμπρός με ακούτε; Εμπρός
από μακριά τηλεφωνώ. Δεν ακούγομαι
τι, ξεφορτίστηκε η απόσταση;
Από κινητό διάστημα μιλάτε;
Να ξαναπατήσω το μηδέν; Κι άλλο;
Με ακούτε τώρα;
Ναι μου δίνετε σας παρακαλώ τη μαμά μου;
Τι αριθμό πήρα; Τον ουρανό
αυτόν μου έχουν δώσει. Δεν είναι κει;
Είναι μεγάλη ανάγκη πείτε της
είδα στον ύπνο μου ότι πέθανε κι εγώ
μικρό παιδί κατουρημένο γοερά
μούσκεμα ο φόβος ως απάνω
κι ακόμα να στεγνώσει.

Να 'ρθει να τον αλλάξει.

Αν δεν μπορέσει, της λέτε ακόμα ότι
ωρίμασε εκείνη η παλιά φοβέρα της
πως θα με φάει ο γέρος αν δεν τελειώσω
το φαγητό μου.

Ωρίμασε, έγινα γεύμα γήρατος.
Όχι σε ταβερνάκι ονείρου.
Σε κάποιο λαϊκό μαγέρικο που άνοιξε
ο καθρέφτης.

***

Κική Δημουλά
Ήχος απομακρύνσεων
Ίκαρος, 2001

"Στη γαλαρία"

2009-05-09T23:11:00.003+03:00

Αν μία οποιαδήποτε καχεκτική, φυματική αμαζόνα, καθισμένη πάνω σε ένα ταλαντευόμενο άλογο, μπροστά σε ένα άπληστο κοινό και σ' ένα σκληρό αφεντικό που κουνά χωρίς διακοπή το μαστίγιό του, έκανε γύρους χωρίς σταματημό μήνες ολόκληρους πάνω στην πλατεία του τσίρκου... Αν τρανταζόταν πάνω στο άλογο, σκόρπιζε φιλιά, έσπαζε τη μέση της κι αν το θέαμα αυτό συνεχιζόταν μέσα στα ασταμάτητα βουητά της ορχήστρας και των ανεμιστήρων κι ολοένα προχωρούσε στο ανοιχτό και σκοτεινό μέλλον με χειροκροτήματα που σβήνουν και πάλι ζωντανεύουν ζωηρά - ίσως τότε να ορμούσε κάποιος νεαρός από τη γαλαρία, να δρασκελούσε τη μακριά σκάλα και φτάνοντας στην πλατεία να κραύγαζε "Σταματήστε!". Κι όλα αυτά ανάμεσα σε σαλπίσματα ταιριασμένα με την ορχήστρα.

Αλλά αυτά τα πράγματα δεν γίνονται έτσι. Μια ωραία κυρία, λευκή και ρόδινη, ξεπετιέται από τα παραπετάσματα που ανοίγουν μπροστά της περήφανοι υπηρέτες. Ο διευθυντής, ζητώντας τη ματιά της γεμάτος τρυφερή αφοσίωση, την πλησιάζει με μία ζωώδη κίνηση, την βάζει να καθίσει στο ψαρί άλογο, σα να 'ταν η πιο αγαπημένη του εγγονή που πάει σε επικίνδυνο ταξίδι. Διστάζει να δώσει το χτύπημα για την εκκίνηση, μα τελικά, κυριαρχώντας στον εαυτό του, δίνει το χτύπημα. Τρέχει κοντά στο άλογο με το στόμα ανοιχτό. Με βλέμμα που πετάει σπίθες παρακολουθεί τα πηδήματα της αμαζόνας. Δεν μπορεί να συλλάβει την άπιαστη τέχνη της. Με εγγλέζικα παραγγέλματα προσπαθεί να την προειδοποιεί. Τους βοηθούς που κρατούν τους κρίκους, τους φωνάζει άγρια να 'ναι προσεκτικοί. Λίγο πριν απ' το salto mortale εξορκίζει με υψωμένα χέρια την ορχήστρα να σταματήσει το παίξιμο. Τελικά σηκώνει τη μικρή από το άλογο που τρέμει, της δίνει φιλήματα στα δύο μάγουλα και βρίσκει κάθε επιδοκιμασία του κοινού όχι ικανοποιητική, ενώ αυτή στηριγμένη πάνω του, στα άκρα των ποδιών, κυκλωμένη από σκόνη, με ανοιχτά τα μπράτσα και με το κεφάλι προς τα πίσω θέλει να μοιραστεί την ευτυχία της με όλο το τσίρκο - μια λοιπόν που τα πράγματα είναι έτσι, ο νεαρός της γαλαρίας γέρνει κι ακουμπά το πρόσωπό του πάνω στα κάγκελα και στο τέλος της παράστασης, βυθισμένος σ' ένα φοβερό όνειρο, κλαίει χωρίς να ξέρει το λόγο.

Το κείμενο αυτό το αγαπώ πολύ. Το έχω τυπωμένο στο πορτοφόλι μου και του ρίχνω συχνά κλεφτές ματιές, στο λεωφορείο ή και στο γραφείο καμιά φορά. Το έγραψε ο Κάφκα. Το μετάφρασε ο Κώστα Προκοπίου - εκδόσεις Γράμματα.

Πάρε κόσμε!!!

2009-04-27T19:06:00.003+03:00

Προ ολίγου μου τηελφώνησαν από το νουμεράκι 2311805300 και άκουσα ένα ηχογραφημένο μήνυμα ότι κέρδισα εντελώς δωρεάν μια μεζονέτα 94 τ.μ. στη Χαλκιδική με 2 τζάκια, πάρκιν, κήπο και θέα από "τον Όλυμπο μέχρι τη Σκόπελο".

Εχω να σφουγγαρίσω κάτι μέρες έτσι είπα να μην πέσω κάτω απ' τα γέλια. Αντ' αυτού, πάτησα το 1 για "περισσοτερες πληροφορίες". Βγήκε μια κυριούλα που μου είπε ότι τηλεφωνεί από την κατασκευαστική "Α.Μυστακίδου και Σία Ο.Ε." ή αλλιώς "Octopus Τεχνική Κατασκευαστική" και ότι μπορώ να λάβω μέρος στην κλήρωση (Τι;! Δεν κέρδισα ήδη;;;)αρκεί να πάρω τηλέφωνο στο 9011409900 και να δώσω κάποια "τυπικά στοιχεία" κι έναν κωδικό με τον οποίο θα συμμετέχω στην κλήρωση του μεγάλου δώρου (ΟΕΟ!).

-Σάιτ στο ίντερνετ έχετε; τη ρωτάω.
-Βε βαίως, μου λέει. Ντάμπλγιου, ντάμπλγιου, ντάμπλγιου τελεία, οκτάπους τελεία τζι αρ".
- A, της λέω, αυτό βγάζει αλλού.
- Τι αλλού; μου λέει.
- Βγάζει στο total store, της λέω, μάλλον έχετε ιό. Να το κοιτάξετε.
- Δεν ξέρω τι μου λέτε, μου απαντά.

Χαιρετηθήκαμε και ξεχύθηκα στο γούγλη για να αλιεύσω την αναμενόμενη απάτη εδώ.

Η δική μου απορία είναι πώς η απάτη αυτη εξακολουθεί να υφίσταται από τον Νοέμβριο που αποκαλύφθηκε μέχρι τώρα!!

Όταν έχει σημασία το ταλέντο...

2009-04-22T18:36:00.003+03:00

Μια μάλλον άσχημη, πρόωρα γερασμένη, ταπεινή επαρχιώτισσα, τους αφήνει όλους μάρμαρο με τη θεϊκή φωνή της στο βρετανικό τάλεντ σόου "Britain's got talent". Το όνομά της είναι Σούζαν Μπόιλ, είναι γεροντοκόρη και μένει στο πατρικό της μαζί με μία γάτα, μετά το θάνατο της μητέρας της, διαβάζω εδώ.

Το απίστευτο βίντεο της εκπομπής, που έχει ήδη χτυπήσει σχεδόν σαράντα εκατομμύρια επισκέψεις, το βλέπετε εδώ.

Οι κριτές, ενώ είναι ειρωνικοί και ξινοί στην αρχή, μένουν με το στόμα ανοιχτό όταν η Σούζαν αρχίζει να τραγουδάει. Την πέρασαν πανηγυρικά στον επόμενο γύρο και σε αντίθεση με τους συναδέλφους τους στην Ελλάδα, δεν έκαναν κανένα σχόλιο του στυλ "πρέπει να αδυνατίσεις όμως" ή κάτι ανάλογο.

Χαίρομαι που σε κάποια τάλεντ σόου, το ταλέντο έχει σημασία και όχι οι ωραίοι κώλοι και το στήσιμο στη σκηνή. Η Μπόιλ έχει κλείσει ήδη ένα μέγα-συμβόλαιο και σύντομα θα απολαύσουμε τη φωνή της και ηχογραφημένη. Εδώ, αντιθέτως, τους προετοιμάζουν καταλλήλως για τις πίστες... Και δικαίως, θα μου πείτε.

Η μεγαλύτερη ληστεία του αιώνα

2009-04-13T16:16:00.001+03:00

Έξυπνα όπλα για όλους τους βλάκες

2009-04-11T21:24:00.003+03:00

Ακούω (στον Σκάι) ότι στη Γερμανία συζητούν τη λήψη νέων μέτρων κατά της παράνομης οπλοχρησίας μετά το τραγικό περιστατικό σε σχολείο της χώρας με τελικό απολογισμό 17 νεκρούς.

Ένα από τα μέτρα που συζητούν αφορά στη χρήση των λεγόμενων "έξυπνων όπλων": πρόκειται για όπλα που διαθέτουν δικλείδες ασφαλείας όπως την αναγνώριση των δακτυλικών αποτυπωμάτων του χρήστη ή την εισαγωγή κωδικού για την ενεργοποίηση των όπλων. Αν δηλαδή, το όπλο βρεθεί σε χέρια άλλα από αυτά του νόμιμου ιδιοκτήτη, κλειδώνει και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ δεν αισθάνομαι καλύτερα με όλα αυτά τα μέτρα. Αφ' ενός γιατί πολλοί έχουν άδειες οπλοφορίας και κανείς δεν εγγυάται για την ορθή τους χρήση. Αφ' ετέρου γιατί δεν μπορούμε να εναποθέσουμε την ασφάλειά μας στην ...τεχνολογία. Λες και δεν θα βρεθεί ο τρόπος να απασφαλίζουν και τα "έξυπνα όπλα" ή λες και θα μας σώσει ένα pin...

Το σαφές και αυτονόητο που πρέπει να κάνουν οι κυβερνήσεις είναι να αντιμετωπίσουν τις αιτίες που γεννούν την τυφλή βία τέτοιου είδους - τον ρατσισμό, την αποξένωση, την ανεργία - και να μεριμνήσουν για την για την ψυχική υγεία των πολιτών. Τα έξυπνα όπλα, τα pin και όλα αυτά ακόμα κι αν εφαρμοστούν, θα καταφέρουν απλώς να μεταμορφώσουν τη βία, όχι να τη μειώσουν. Αντί για περίστροφα θα παίρνουν μαχαίρια. Απλό.

Η Έννοια Των Τοξικών Ομολογιακών Αποβλήτων

2009-04-06T16:41:00.002+03:00

Κυκλοφορεί ευρέως στο δίκτυο η παρακάτω παραβολή:

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΩΝ ΤΟΞΙΚΩΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΩΝ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

Η ΧΑΪΝΤΙ είναι ιδιοκτήτρια ενός μπαρ στο Βερολίνο. Προκειμένου να αυξήσει τις πωλήσεις της, αποφασίζει να επιτρέψει στους πιστούς της πελάτες -οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι άνεργοι αλκοολικοί- να πίνουν όσο θέλουν τώρα και να πληρώνουν αργότερα. Οποτε έχουν και όπως μπορούν. Η ίδια καταγράφει λεπτομερώς όλα τα ποτά που καταναλώνονται σε λογιστικά βιβλία και έτσι, με αυτόν τον τρόπο, ουσιαστικά, χορηγεί δάνεια στους πελάτες της.

ΜΑΘΑΙΝΕΤΑΙ πολύ γρήγορα αυτό το «σύστημα της Χάιντι» γίνεται γνωστό και πολύς κόσμος αρχίζει να πλημμυρίζει το ωραίο της μπαράκι. Εκμεταλλευόμενη την ελευθερία που νιώθουν οι πελάτες, τώρα που εκείνη τους απάλλαξε από το βάρος της άμεσης πληρωμής, η Χάιντι αυξάνει τις τιμές του κρασιού και της μπύρας, που είναι τα ποτά που καταναλώνονται περισσότερο. Ο όγκος των πωλήσεών της,βεβαίως, αυξάνεται θεαματικά.

ΕΝΑΣ νέος και δυναμικός σύμβουλος πελατών σε μια τοπική τράπεζα, αναγνωρίζει ως μελλοντικά πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο της επιχείρησης το ποσό που θα προκύψει από την αποπληρωμή της πίστωσης που παίρνουν οι πελάτες και αυξάνει το δανειοληπτικό όριο της Χάιντι. Δεν έχει, ο τραπεζικός σύμβουλος, κανέναν λόγο ανησυχίας, καθ' ότι υπάρχουν ως εγγύηση τα ίδια τα χρέη των αλκοολικών. Στα κεντρικά γραφεία της τράπεζας, ειδικοί τραπεζικοί μετατρέπουν αυτό το περιουσιακό στοιχείο σε τραπεζικά προϊόντα με τις ονομασίες «Πιοτ-ομόλογα», «Αλκ-ομόλογα» και «Εμετ-ομόλογα». Αυτά τα προϊόντα εμπορεύονται κατόπιν στις παγκόσμιες αγορές. Κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι σημαίνουν αυτές οι... περίεργες ονομασίες των ομολόγων και με ποιο τρόπο αυτά είναι εγγυημένα. Ομως, καθώς οι τιμές τους αυξάνονται διαρκώς, μεγαλώνει η ζήτησή τους και γίνονται μπεστ-σέλερ τραπεζικά προϊόντα.

ΜΙΑ μέρα, παρ' όλο που οι τιμές συνεχώς ανεβαίνουν, ένα στέλεχος της τράπεζας, με ειδικότητα σε θέματα «μάνατζμεντ ρίσκου», αποφασίζει και η απόφασή του γίνεται δεκτή, ότι ήρθε καιρός,σιγά-σιγά, η τράπεζα να αρχίσει να απαιτεί την αποπληρωμή των
χρεών που συσσωρεύτηκαν από τους πότες στο μπαρ της Χάιντι. Ομως, οι αλκοολικοί άνεργοι αδυνατούν, βεβαίως, να αποπληρώσουν τα δάνειά τους, αφού είναι άνεργοι
οι άνθρωποι, κάτι που δεν έκρυψαν ποτέ, ούτε από τη Χάιντι, ούτε από τους τραπεζίτες. Ταυτόχρονα και ως συνέπεια αυτού, η Χάιντι δεν μπορεί να είναι συνεπής προς τις δανειακές της υποχρεώσεις και κηρύττει χρεωκοπία.

ΤΟ «Ποτ-ομόλογο» και το «Αλκ-ομόλογο» χάνουν το 95% της αξίας τους. Το «Εμετ-ομόλογο»
πάει λίγο καλύτερα και πέφτει μόνον κατά 80%. Οι προμηθευτές του μπαρ της Χάιντι είχαν δώσει στην πελάτισσά τους, τον καιρό που όλα ήταν καλά κι ωραία, πολύ ελαστικούς όρους για την αποπληρωμή των χρεών της προς αυτούς, αλλά έχοντας επενδύσει και οι ίδιοι σε αυτά τα τραπεζικά ομόλογα, είναι τώρα μπροστά σε μια νέα, διαφορετική κατάσταση. Ο προμηθευτής των κρασιών χρεωκοπεί και εκείνος που της πουλούσε μπύρες εξαγοράζεται από έναν ανταγωνιστή του. Η τράπεζα, έπειτα από μαραθώνιες και δραματικές διαβουλεύσεις όλων των πολιτικών κομμάτων, σώζεται με γενναία χρηματική ένεση από το κράτος, το οποίο αποφασίζεται να βρει τους πόρους αυτούς από έναν καινούργιο φόρο, που θα βαραίνει μόνον εκείνους που δεν καταναλώνουν
αλκοόλ.

Καταλάβατε τώρα;;;

Βιβλιομαχία Νάμπερ Του

2009-04-06T16:36:00.002+03:00

Στην Κύπρο αυτή τη φορά, για τι άλλο; Για τα βιβλία της ιστορίας ποιυ διδάσκονται στα σχολεία... Και η Εκκλησία φυσικά πανταχού παρούσα, θιγόμενη και εξαπτόμενη...

Το άρθρο του Ν. Χασαπόπουλου εδώ. .
Λένε πάντως πως αυτή η ιστορία με την ιστορία θα ξανα-μετακυλιστεί κι εδώ...

Busy bee

2009-04-05T12:03:00.003+03:00

Well, πρέπει να παραδεχτώ ότι τον τελευταίο καιρό είμαι κομματάκι πηγμένη...

Το πολύ καλό νέο πάντως είναι ότι τελείωσε ο βαρετός, κρυόκαρδος χειμώνας!!!

I'm loving it!

2009-03-27T17:31:00.001+02:00

Guitar, guitar, guitarrrrrrrrrrr
Come to my boudoirrrrrrrrrrrrrr

by Peter Nalitch!!

Have a niiiiiiiiiiiiice weekend!

Πρωταπριλιά - Ημέρα Κουκουλοφορίας

2009-03-26T21:54:00.001+02:00

Και βεβαίως, ιδού το σχετικό μπλογκ.

Ρίξτε προτάσεις και δηλώστε συμμετοχή!

Η φύρα πάντα στον αφρό;

2009-03-20T21:15:00.005+02:00

Αφορμή το αποψινό δελτίο ειδήσεων στο Άλτερ με τον Νίκο Χατζηνικολάου.

Το ερώτημα: ποια είναι τα κριτήρια με τα οποία δίνετε βήμα στους πολιτικούς κάθε κόμματος, αγαπητέ δημοσιογράφε;

Απόψε, καλεσμένοι πολιτικοί στο δελτίο ήταν ο Βασίλης Μαγγίνας και ο Χρήστος Παπουτσής.

Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι;

Μήπως ο κύριος Μαγγίνας είναι ο υπουργός Απασχόλησης που διόρισε την κορούλα του στον ΟΤΕ εκτός ΑΣΕΠ, αυτός που απασχολούσε παράνομα Ινδούς εργάτες και αυτός που είχε μία ωραία βίλα δηλωμένη ως "αναψυκτήριο";;;

Μήπως ο κύριος Παπουτσης είναι ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας που τη νύχτα που βούλιαξε το Σάμινα δεν μερίμνησε για την απογείωση των Σούπερ Πούμα ελικοπτέρων (που επίσης υπάγονταν στον υπουργείο του και καθηλώθηκαν στο έδαφος λόγω... γραφειοκρατικών θεμάτων) με αποτέλεσμα να μην αποτραπεί ο θάνατος τόσων ανθρώπων, ενώ ο ίδιος πέταξε με το προαναφερθέν ελικόπτερο την επόμενη μέρα στον τόπο της τραγωδίας; Αυτός ο υπουργός που εν υπουργεία του ταξίδευε ανενόχλητο το σάπιο, αφρόντιστο και ελλιπέστατο Σάμινα και είχαμε τόσους νεκρούς;;;

Πώς δίνετε βήμα σε αυτούς τους ανθρώπους που είναι κατά τεκμήριο ανεύθυνοι και ψεύτες;

Με ποιο κριτήριο επιλέγετε να προβάλλετε, έστω και ως κομματικούς εκπροσώπους, ανθρώπους που θα έπρεπε να αποτελούν τα πολιτικά κουφάρια του υγιους πολιτικού συστήματος για το οποίο υποτίθεται ότι κόβεστε και τις "αδυναμίες" του οποίου καταγγέλετε με ύφος σοβαρό και αγανακτισμένο κάθε βράδυ;

Και οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι: κάποιος πρόσφατα-- δεν θυμάμαι ποιος-- στο Mega είχε καλεσμένο τον Βουλγαράκη. Ο υπουργός που έγινε ζάμπλουτος κατά τη διάρκεια της ενασχόλησής του με την πολιτική, ξαναβρίσκει βήμα στις τηλεοράσεις! Βρέθηκε άνθρωπος που θέλει να λέγεται σοβαρός να αναδείξει ξανά αυτόν που κατάκλεψε το κράτος, δηλαδή τους πολίτες!

Πώς να εκλείψουν οι κλέφτες, οι ψεύτες, οι ανεύθυνοι, οι παρτάκηδες, οι "πολιτικοί" της απραχτής, αν εξακολουθούν να βρίσκουν βήμα; Οι εκλογές, θα πείτε, ο λαός που ψηφίζει κι επιλέγει τους εκπρόσώπους του και πράσινα άλογα. Όταν ο κυριάρχος λαός βλέπει τον Μαγγίνα και τον Παπουτσή ξανά στον αφρό, νιώθει ότι κι εκείνος δικαιούται να κάνει οτιδήποτε. Μα οτιδήπτε. Αφού όλα ξεχνιούνται, λένε, στην Ελλάδα της εφήμερης πραγματικότητας... Ορίστε η ευθύνη των δημοσιογράφων που επιλέγουν τη φύρα για να της δώσουν βήμα.

Ο λαός έχει μνήμη, λένε επίσης στην Ελλάδα. Αρκεί να μην τον κοιμίζετε.

Δεν είμαι αφελής. Είμαι απλά αισιόδοξη. Ότι υπάρχει ένας άσπιλος εκεί στις μεγάλες δεξαμενές των κομμάτων. Και ότι θα τον βρείτε. Δεν είμαι σίγουρη αν θα έχει κάτι ουσιαστικό να πει, αλλά αυτή η αβεβαιότητα ακριβώς με διατηρεί ακόμα αισιόδοξη.

Κατακόρυφη αύξηση των κουκουλοφόρων

2009-03-18T16:58:00.005+02:00

50ft Queenie

Gatouleas

Plagal

Τς τς τς ...

Update/ Και ο Cyrus φυσικά )))

Update 2 /
To Ellinaki
Antidrasi+Sex
Behemoth

Update 3 /
Trip

Διαβάστε

2009-03-18T16:07:00.002+02:00

τον Καλτσόβρακο εδώ, για τις κουκούλες που έγιναν γραβάτες.

Κουκουλοφόρα Άβαταρ

2009-03-17T23:06:00.003+02:00

Εμπρός λαέ των blog!

To Banshee_Ride εγκαινιάζει μία νέα κίνηση/ πρωτοβουλία blogger: φωτογραφηθείτε με κουκούλα και κάντε τη φωτογραφία αυτή το προσωπικό σας avatar ή ανεβάστε τη στο μπλογκ σας! Για όσους είναι πολύ ντροπαλοί, επιτρέπεται η φωτογράφηση και με γυαλιά ηλίου, ψεύτικα μουστάκια, αυτιά jumbo κ.α. Η κουκουλίτσα όμως απαραίτητη!

Η πρωτοβουλία αυτή σκοπό έχει να είναι ασορτί με τα σχέδια του υπουργείου Δικαιοσύνης περί ποινικοποίησης της κουκούλας: οι στόχοι μας είναι ασαφείς και κυρίως αποκλείεται να καταφέρουμε οτιδήποτε.

Διαδώστε το!

Κουκουλώματα

2009-03-17T20:26:00.003+02:00

Απορίες σχετικά με το νέο ιδιώνυμο και την ποινικοποίση της κουκούλας:

1/ Οι αποκριάτικες κουκούλες διώκονται ποινικά;

2/ Πρέπει να πετάξω τα τρις-αγαπημένα μου φούτερ με κουκούλα;

3/ Αν μία νύχτα με βροχή ένα μηχανάκι περάσει κόκκινο φανάρι και προκαλέσει ατύχημα, ο οδηγός του τιμωρείται αυστηρότερα αν φορά κουκούλα;

4/ Η χρήση της κουκούλας απαγορεύται και στους διάφορους ληστές τραπεζών/ διαρρήκτες και λοιπά;

5/ Αφού απαγορεύουν τις κουκούλες, θα κόψουν και τα χημικά;

6/ Γιατί δεν ποινικοποιούν και το μουστάκι;

7/ Τι γίνεται με όσες πάνε να κουκουλώσουνε γαμπρό;

8/ Τα κουκουλώματα των οικονομικών σκανδάλων από τους 300 του γνωστού ασύλου, πότε θα ποινικοποιηθούν σ' αυτή τη χώρα;

Μιράκολο!

2009-03-17T20:16:00.003+02:00

Ο νέος φωστήρας της κυβέρνησης ονομάζεται Νίκος Δένδιας. Ποινικοποιεί την κουκούλα και λύνει το πρόβλημα, οεο! Τόσο απλά...
Έχουμε κι άλλους τέτοιους; Βάλτε τους στην κυβέρνηση να τους γνωρίσουμε...

WTF?

2009-03-13T18:21:00.004+02:00

Τι έγινε τώρα;
Οργανωμένη επιδρομή σε μαγαζιά, βιτρίνες, αυτοκίνητα μέρα μεσημέρι και σε ώρα λειτουργίας με κόσμο και κοσμάκη να πηγαινοέρχεται; Για την απευλευθέρωση κάποιου που κατηγορείται για ληστεία διαβάζω, και μπράβο ρε παιδιά, τα καταφέρατε. Όπου να'ναι τον αφήνουν ελεύθερο...

Σε λίγο καιρό που κάποιος τρελαμένος καταστηματάρχης θα καθαρίσει με καμιά καραμπίνα όσους προλάβει πριν του σπάσουν τη βιτρίνα, σε λίγο που θα βάλουνε πέντε μπάτσους σε κάθε δεύτερη γωνία να μας φυλάνε, θα μου φταίτε εσείς, όχι το κράτος.

(Αν δεν είστε προβοκάτορες, είστε απλά στόκοι!)

Δίλημμα

2009-03-11T19:18:00.004+02:00

Διάβασα κάπου πρόσφατα αυτή τη φράση:

"You'd better be happy than right"

και δεν μπορώ να αποφασίσω αν συμφωνώ ή όχι.

Ο νέος Ομπάμα

2009-03-09T11:53:00.002+02:00

Ως Ομπάμα της Ολυμπιακής αντιμετωπίζεται ο Βγενόπουλος. Όλοι έχουν στηρίξει τις ελπίδες τους πάνω του για όλα: νέα αεροσκάφη, πιο ανταγωνιστικές τιμές, δρομολόγια στην ώρα τους, καλύτερη επίγεια εξυπηρέτηση κλπ κλπ, αν κρίνω από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

Where there is MIG, there is HOPE.

Μακάρι.

Προδοσία!

2009-03-08T10:21:00.004+02:00

Σκεφτόμουν εδώ και λίγες μέρες να κάτσω να γράψω ένα ποστάκι για τα ωραία μου λουλουδάκια, που τα έχω σε γλάστρες πάνω στο κουτί του κλιματιστικού, από την πλευρά του σπιτιού που βλέπει στον ακάλυπτο και πόσο ωραία κι αισιόδοξα νιώθω που τα βλέπω έτσι ανθισμένα παρά τα τσιμέντα και λοιπά και λοιπα...

Πάω λοιπόν το πρωί να τα φωτογραφήσω για να τα βάλω στο ποστ, και το χρυσάνθεμό μου είναι ΕΤΣΙ!!!

Με τα κοτσάνια του λυγισμένα όσο δεν παίρνει άλλο, τα πέταλα να ακουμπάνε στο χώμα της γλάστρας, δεν έχω περισσότερο πτώμα! Αυτό λέω είναι προδοσία! Τώρα βρε βρήκες να μου μαραθείς, που ήθελα να πω τι όμορφο που είσαι! Άντε να χαθείς!

Πάει το χρυσανθεμάκι μου. Καλά που κρατιέται το δίπλα.

Pet Peeves

2009-03-04T18:17:00.003+02:00

Παραγγελιά της 50ft Queennie και δεν μπορώ να πω όχι. Ιδού τα δικά μου μικρά που μου τη δίνουν στα νεύρα:

1. Αυτοί οι ανάγωγοι και βλάκες επιπλέον που επιμένουν να θέλουν να ανέβουν στο λεωφορείο/ τρένο πριν κατέβουν οι άλλοι.

2. Αυτοί που παρακολουθούνε τηλεόραση στο μπαλκόνι τους το καλοκαίρι στη διαπασσών.

3. Όλα τα σημειωματάκια τύπου "εύρρυθμης λειτουργίας" που πάει και κοτσάρει ο κάθε στριφνός συνάδελφος, κυρίως στην κουζίνα, τύπου "Να πλένετε το κουταλάκι σας" ή "Να βάζετε παγάκια στο ψυγείο".

4. Το να οδηγείς και να πας να ανάψεις τσιγάρο και να πέφτει ο αναπτήρας και να πηγαίνει κάτω από το κάθισμα και να πρέπει να φτάσεις σε κόκκινο φανάρι για να τον βρεις. Ουφ.

5. Το να πέφτει το ίντερνετ ενώ γράφεις ένα ποστ κι εσύ να το καταλαβαίνεις μόνο όταν πατάς "δημοσίευση" και διαβάζεις "πρέπει να συνδεθείτε στο ίντερνετ - θέλετε να συνδεθείτε τώρα;". Και το ποστ εντωμεταξύ έχει εξαφανιστεί και πρέπει να το ξαναγράψεις!!

Το μπαλάκι στον Γατουλέα και στη Ζομπίλα, σιλ βου πλε ))
Γκρινιάξτε κι εσείς λίγο!

Γερόντια με κουλούρια και άλλα σοβαρά θέματα

2009-02-28T22:32:00.005+02:00

Ξέρω ότι έχω υποσχεθεί ένα ποστάκι στην Queennie, το παρακάτω όμως δεν παραβλέπεται εύκολα. Αντιγράφω από το "Ποντίκι", φύλλο 1540, 26/02/09. Τα έντονα γράμματα δικά μου.

"Γερμανός διπλωμάτης συνόδευσε τους αρμόδιους ελληνικού τηλεοπτικού σταθμού στην ακρόαση που είχαν για να απολογηθούν στο ΕΣΡ, για εκπομπή τους (γερμανικής παραγωγής). Σας μεταφέρω ακριβώς πώς περιέγραψε την εμπειρία του με το Εθνικό μας Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο:
Η αίθουσα αναμονής ήταν ένα δωματιάκι 2x3, όπου ήμασταν στριμωγμένοι όρθιοι 20 άτομα της Ρ/Τ αγοράς περιμένοντας την ακρόαση. Κάπου 10 άλλοι απολογούμενοι στεκόντουσαν όρθιοι στο διάδρομο. Όταν παρουσιαστήκαμε στο Συμβούλιο, βρεθήκαμε μπροστά σε 5-6 άτομα προχωρημένης ηλικίας - νομίζω ένας ήταν νεαρός, τριαντάρης.
Τα μέλη είχαν μπροστά τους κάθε λογής κουλούρια και μπισκότα τα οποία και έτρωγαν, διαβάζοντας ταυτόχρονα εφημερίδες ή άλλα έγγραφα αγνοώντας τις καταθέσεις των επιχειρημάτων μας. Ήταν μια προσβλητική εμπειρία και μία αντιπαραγωγική διαδικασία".

Υποθέτουμε ότι ο αρμόδιος, επίσης ηλικιωμένος, υπουργός Παυλόπουλος έχει κάποιο επιχείρημα περί εμπειρίας των μελών του ΕΣΡ και τους κρατάει ακόμα εκεί. Το γενικότερο συμπέρασμα πάντως είναι ότι οι συνταξιούχοι όχι μόνο κρατάνε τη χώρα από τα ---μπιιιιιιιιιπ--- αλλά και το κουλουράκι είναι αναντικατάστατο. Σου λένε, "θα μας τα πρήξουνε που θα μας τα πρήξουνε τώρα, τουλάχιστον να 'μαστε φαγωμένοι".

ΓΑΜΩ ΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ ΣΑΣ

2009-02-27T13:03:00.006+02:00

Πώς να μην ξυπνήσει η Banshee μέσα μου, πώς;!!!

Σε μία χώρα της Ευρώπης, υποτίθεται, καλείς σε δημόσιες υπηρεσίες και υπουργεία, και ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ!!! Χτυπάει και χτυπάει και χτυπάει ατελείωτα! Και όχι ένα οποιοδήποτε τηλέφωνο, αλλά στο "γραφείο εξυπηρέτησης πολιτών", όλοι αυτοί με τα εκατομμύρια μίζες που πήρανε από τη Ζίμενς, δεν έχουν αντιληφθεί ότι εδώ και περίπου τριάντα χρόνια υπάρχει κάτι που ονομάζεται "ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ". Όταν ο υπάλληλος πάει να φάει το σάντουιτς του ή να ρίξει το Τζόκερ του, να υπάρχει μια έστω υποτυπώδης ανταπόκριση από το γραφείο που υποτίθεται ότι εξυπηρετεί το κοινό! Τίποτα!

Τις τελευταίες μέρες έχω καλέσει για διάφορους λόγους στις εξής υπηρεσίες/ φορείς:
ΕΟΤ, Υπουργείο Παιδείας, Υπουργείο ΥΠΕΧΩΔΕ, ΕΥΔΑΠ, πάντα σε γραφεία "εξυπηρέτησης πολιτών" όχι σε τυχαία νούμερα. Ανταπόκριση καμία! Ακόμα και αν κάποιος περαστικός σηκώσει το τηλέφωνο, δεν υπάρχει περίπτωση να εξυπηρετηθείς υπεύθυνα.

Σήμερα το πρωί, ας πούμε, αποφάσισα να πάρω πληροφορίες για τη διευθέτηση ενός θέματος που αφορά την άδεια διδασκαλίας από το Υπουργείο Παιδείας. Την έχω χάσει, μάλλον, και θέλω να την ξαναβγάλω. Ιδού:

Βήμα 1: Μπαίνω στο σάιτ του Υπουργείου Παιδείας, βρίσκω το λινκ, ψάχνω για την πληροφορία που θέλω αλλά δεν υπάρχει.
Βήμα 2: Αναζητώ τηλέφωνα εξυπηρέτησης για το ίδιο θέμα.
Βήμα 3: Στο "Γραφείο Ενημέρωσης Πολιτών" που λειτουργεί (;;;) καθημερινά 9.00-14.00, ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΕΙς ΔΙΑΘΕΣΙΜΕΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ:210.3442505 - 210.3442506 - 210.3442508.
Βήμα 4: Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες με τους παραπάνω αποτυχημένους, επιχειρώ να καλέσω στη "Διεύθυνση Ιδιωτικής Εκπαίδευσης", σύμφωνα με το λινκ του υπουργείου. ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΑ ΕΞΗΣ: 210.3442086 και 210.3442093
Βήμα 5: Παίρνω στο 11888 του ΟΤΕ και ζητώ να με συνδέσουν στην πιο πάνω Διεύθυνση. Το σηκώνουν. Μιράκολο! Όμως: "... αυτά τα θέματα έχουν φύγει από τις αρμοδιότητές μας". "Μα, στο σάιτ του υπουργείου, έχει ως αρμόδιο το δικό σας γραφείο" του απαντώ.
"Σας είπα, κυρία μου, δεν είναι δικά μας θέματα αυτά" μου απαντά.
Βήμα 6: Ξαναπαίρνω το 11888 και ζητώ να με συνδέσουν με το "Γραφείο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά". Επειδή οι γραμμές τους είναι κατειλλημένες, μου δίνει τα εξής τηλέφωνα: 210.4257003, 210.4115712.
Βήμα 7: Παίρνω και ξαναπαίρνω στα παραπάνω νούμερα αλλά ΔΕΝ ΤΟ ΣΗΚΩΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ.
Βήμα 8: Μετά από δεκαπεντάλεπτη επίμονη προσπάθεια, απαντά τελικά μία υπάλληλος που μου απαντά ότι πρέπει να καλέσω στο 4ο γραφείο, συγκεκριμένα στο τηλέφωνο 210.4124863.
Βήμα 9: Παίρνω στο παραπάνω τηλέφωνο. Μετά από αρκετή ώρα, μια άλλη υπάλληλος μου απαντά ότι δεν μπορεί να με εξυπηρετήσει γιατί η κυρία υπεύθυνη απουσιάζει και ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ και να καλέσω αν θέλω πάλι την Τρίτη.

Η ερώτησή μου βεβαίως ήταν ιδιαιτέρως πολύπλοκη: "Επειδή έχω χάσει την άδεια διδασκαλίας μου, μπορεί να γίνει επανέκδοση ή πρέπει να ξαναφέρω όλα τα δικαιολογητικά από την αρχή;". Αυτό και μόνον.

Τα παραπάνω στοιχεία, τα παραθέτω με τόση ακρίβεια, για όλους τους ευαίσθητους υπουργούς που με διαβάζουν. Αμέ.

Το κράτος, λοιπόν, που μου παίρνει τα φραγκάκια κάθε μήνα, κάθε χρόνο με τις εισφορές και τους φόρους, με αντιμετωπίζει έτσι όπως λεπτομερώς περιέγραψα παραπάνω. Τα στοιχεία στο επίσημο σάιτ του υπουργείου είναι λάθος. Κανένας δεν σηκώνει τα τηλέφωνα στις αρμόδιες υπηρεσίες. Τα γραφεία εξυπηρέτησης πολιτών δεν έχουν καν υπηρεσία αναμονής. Όταν τελικά σου απαντήσει κάποιος, δεν μπορεί να σε εξυπηρετήσει. Αυτός που μπορεί να σε εξυπηρετήσει απουσιάζει.

Να βάλω ένα στοίχημα; Την Τρίτη που μας έρχεται, η κυρία υπεύθυνη θα έχει τόση δουλειά που δεν θα σηκώνει το τηλέφωνο.

Επαγγελματικός Προσανατολισμός μέσω ΟΑΕΔ

2009-02-25T21:49:00.007+02:00

Δεν έχω πιο προχώ κρατική ιστοσελίδα. Ο Α Ε Δ λέιντις εν τζέντλεμεν.

Στο παραπάνω λινκ υπάρχει μία λίστα επαγγελμάτων με αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με τις σπουδές, τις συνθήκες εργασίας, τα προσόντα που πρέπει να έχει κάποιος για να ασκήσει το συγκεκριμένο επάγγελμα, τις αποδοχές του και τις προοπτικές εξέλιξης. Κι ενώ μέχρι στιγμή το σάιτ θυμίζει το νυσταλέο Σχολικό Επαγγελματικό Προσανατολισμό που κάναμε στο γυμνάσιο με ακόμα πιο πληκτικούς και ανέμπνευστους καθηγητές (μ' εκείνο το κάνω-αγγαρεία ύφος στα πρόσωπά τους), μια πιο προσεκτική έρευνα καθιστά το σάιτ του κρατικού Οργανισμού Απασχόλησης ένα φαντασμαγορικό πανόραμα α λα Άστρα και Όραμα και Πύλες του Φανταστικού.

Και εξηγούμαι: μεταξύ των επαγγελμάτων, κάτω από τα ανάλογα αρχικά, εμφανίζονται και οι εξής ειδικότητες: Χειρομάντης, Μέντιουμ, Μελλοντολόγος, Ειδικός κρανιο-ιερής θεραπείας και άλλα συναφή. Αν δεν με πιστεύετε κάντε κλικ στον αρχικό σύνδεσμο του ποστ κι αναζητήστε αυτές τις ειδικότητες. Αν κρίνω από τις περιγραφές, ο συντάκτης του ΟΑΕΔ δεν έχει αφήσει καφετζού για καφετζού.

Διαβάζω ας πούμε στο "Μελλοντολόγος": Αντικείμενο της εργασίας του είναι η διήγηση του παρελθόντος και κυρίως η πρόβλεψη και η εξήγηση του μέλλοντος. Πιο συγκεκριμένα, ο μελλοντολόγος ερμηνεύει και προβλέπει γεγονότα ή καταστάσεις που απασχολούν τους πελάτες του, όπως αισθηματικά, επαγγελματικά, οικογενειακά, προσωπικά κ.ά. [...] Για παράδειγμα, ερμηνεύει τη θέση φύλλων τσαγιού ή υπολειμμάτων καφέ σε ένα ποτήρι προκειμένου να απαντά στις ανησυχίες και τους προβληματισμούς του πελάτη του για το τι του επιφυλάσσει το μέλλον.

Ιδιαίτερα Προσωπικά Χαρακτηριστικά και Ικανότητες:
Χρειάζεται να διαθέτει ευρύτητα γνώσεων, ενόραση, επινοητικότητα, διορατικότητα, πειστικότητα και εχεμύθεια. Χρειάζεται να μπορεί να αντλεί, να συνδυάζει και προπαντός να ερμηνεύει γνώσεις και συμβολισμούς από τη μυθολογία, την αστρολογία, την παραψυχολογία κ.ά. [...] Οι αποδοχές του είναι πολύ ικανοποιητικές και ανάλογες με το ταλέντο και τα προσόντα του. Οι προοπτικές απασχόλησης είναι θετικές.

Αν συγκρίνω το παραπάνω με τις προοπτικές που δίνει το σάιτ του ΟΑΕΔ στο λήμμα "Ταμίας" όπου αναφέρει επί λέξη "Οι προοπτικές απασχόλησης είναι μέτριες" (και δίκιο έχουν εδώ που τα λέμε), μπορώ να υποθέσω ότι ένας νέος που δεν ξέρει τι να κάνει στη ζωή του, αν συμβουλευτεί τον ΟΑΕΔ είναι πιθανότερο να καταλήξει μέντιουμ παρά μαθηματικός.

Επίσης, δεδομένου ότι τα παραπάνω επαγγέλματα περιλαμβάνονται στη λίστα επαγγαλμάτων του ΟΑΕΔ, αυτό σημαίνει ότι μπορώ να τους ζητήσω να μου βρουν δουλειά ως "χειρομάντης" ;;;

Γι αυτό σας, λέω, προχώ ο ΟΑΕΔ.

Γενικά, μ' όλους αυτούς που ασχολούνται με τα μεταφυσικά την καταβρίσκω, καλά κάνει ο κόσμος, δική του είναι η ψυχή. Όμως το να περιλαμβάνονται τα άνωθι επαγγέλματα στην επίσημη ιστοσελίδα του Οργανισμού Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού, κατά βάση τα νομιμοποιεί και αυτό είναι αν μη τι άλλο εντυπωσιακό!

Αν πάλι δεν θέλετε κάτι τόόόσο αντερ γκράουντ, μπορείτε να δοκιμάσετε κάτι από παλαιά, αθάνατα επαγγέλματα με πολύ καλές αποδοχές και σταθερή ζήτηση (όπως ο "καλλιεργητής πτωματολουλουδιών" -- ναι, ναι, αυτός που καλλιεργεί γαρίφαλλα για τα στεφάνια στις κηδείες) ή να ανοιχτείτε και να επενδύσετε στο μέλλον. Για παράδειγμα, εντύπωση μου έκανε ο "μεσίτης υπηκοοτήτων" τα καθήκοντα του οποίου αφορούν στα εξής:

Αντικείμενο της εργασίας του είναι το συνταίριασμα (matching) των χαρακτηριστικών ενός προσώπου με τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά μιας χώρας είτε σε θεσμικό επίπεδο είτε σε επίπεδο ζωής. Ειδικότερα, ο μεσίτης υπηκοτήτων υποδέχεται τον υποψήφιο πελάτη του, καταγράφει βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του, καθώς και διάφορα σημεία - κλειδιά που αφορούν τον τρόπο ζωής του, τη φιλοσοφία του και τα ενδιαφέροντά του και προσπαθεί να εντοπίσει και να του προτείνει χώρες που ταιριάζουν με αυτά τα χαρακτηριστικά. Στη συνέχεια, εφόσον έχει μελετήσει όλα τα στοιχεία που χρειάζεται σε σχέση με τη χώρα «υποδοχής» ασχολείται με τη διευθέτηση όλων των απαραίτητων γραφειοκρατικών διαδικασιών για λογαριασμό του πελάτη του. Με αυτό τον τρόπο ένα άτομο μπορεί να αλλάξει υπηκοότητα και να εγκατασταθεί σε μια χώρα που του «ταιριάζει» καλύτερα, ιδιαίτερα στην περίπτωση που ζει σε μια χώρα με υψηλή φορολογία, μεγάλη διαφθορά και χαμηλό επίπεδο δημόσιων υπηρεσιών.

Είναι αυτό που λέμε: Να φύγουμε ρε παιδί μου από αυτό το μπουρδέλο, αλλά πού να πάμε;! Ε, λοιπόν, φαίνεται να υπάρχει λύση. Σπεύσατε!

WAKE THE FUCK UP!!!

2009-02-24T20:05:00.007+02:00

Και ενώ φαίνεται ότι οι πολίτες σε διάφορα μέρη ξυπνούν σιγά-σιγά από το λήθαργό τους, συμπαρασύροντας και τους τοπικούς άρχοντες, εδώ στον Πειραιά ακόμα ροχαλίζουμε μακαρίως όσο αφορά την ποιότητα ζωής.

Στο Βόλο , ας πούμε, σχεδιάζουν ολική ανάπλαση της παραλίας με πεζοδρόμους, ποδηλατόδρομο και τραμ. Στο Ελληνικό επίσης προχωρούν σε αναπλάσεις δρόμων και περιοχών. Ακόμα και στην Αθήνα, ο πιο φαντεζί δήμαρχος όλων των εποχών (ίσως μετά τον Αβραμόπουλο), αποφασίζει απαγόρευση των αυτοκινήτων τα παρασκευοσαββάβατα στου Ψυρρή (επιτέλους!!!) και κόβει τις άδειες λειτουργίας νέων μαγαζιών.

Παράλληλα, στην ίδια εφημερίδα διαβάζω για την άθλια κατάσταση από τις καταπατήσεις από 259 καταστήματα στον Πειραιά . Ο δήμαρχος Φασούλας το μόνο που κάνει είναι να κόβει ακριβά πρόστιμα ενώ 4577 τραπεζοκαθίσματα (ο αριθμός είναι πραγματικός) και εκατοντάδες κατασκευές -- από τζαμαρίες μέχρι... νεροχύτες! --- ξεφυτρώνουν χωρίς κανέναν έλεγχο στα πεζοδρόμια στα ωραιότερα μέρη της πόλης: Καστέλλα, Μικρολίμανο, Πασαλιμάνι, Ζέα, Φρεαττύδα. Το ίδιο και οι ακαλαίσθητες και επικίνδυνες διαφημιστικές πινακίδες. Όχι μόνο δεν έχεις από πού να περάσεις, όχι μόνο δεν μπορείς να ευχαριστηθείς τίποτα, ούτε τη θάλασσα ούτε μια βόλτα με τα πόδια, αλλά τίποτα δεν βελτιώνεται! Τίποτα δεν αλλάζει ποτέ, όσα πρόστιμα κι αν πληρώσουν ορισμένοι καταστηματάρχες!!

Δεν ξέρω ποια είναι η λύση ακριβώς, αν θα πρέπει να γίνει πιο αυστηρή η νομοθεσία ή κάτι τέτοιο, αλλά δεν είναι δική μου δουλειά να βρίσκω τις λύσεις. Όλους αυτούς τους τύπους που κάθε φορά αποδεικνύονται πιο ανεκδιήγητοι κι από τα ανέκδοτα, τους εκλέγουμε γι αυτόν ακριβώς το λόγο: για να βρίσκουν και να εφαρμόζουν τις λύσεις κάθε φορά. Αλλά για ποιο λόγο να ζοριστούν να βρουν τις λύσεις αφού τα μαγαζιά χώνουν απίστευτα ποσά στο δήμο για τις άδειες κι οι πολίτες παραμένουν βουβοί και συμβιβασμένοι;